418 … కేజీఎఫ్ దర్శకుడి సినిమా అంటే ఎక్కువ ఊహించాం… కానీ..?

.

కేజీఎఫ్, సైలార్ సినిమాలతో బాగా పాపులరైపోయిన దర్శకుడు ప్రశాంత్ నీల్… తెలుగువాడే… తను స్వయంగా ఓ సినిమాను సమర్పిస్తున్నాడు అంటే ప్రేక్షకులకు ఖచ్చితంగా ఆసక్తి క్రియేటవుతుంది… తన టేస్ట్ తెలుస్తుంది… సినిమా బాగుంటుందేమో అనే ఆశ కూడా కలుగుతుంది… 418 అనే సినిమాపై కూడా అదే ఆసక్తి… కానీ..?

నీల్ సినిమాల్లో కనిపించే భారీ ఎలివేషన్లు, బలమైన పాత్రలు, ప్రేక్షకుడిని కట్టిపడేసే కథనం కోసం ఎదురుచూస్తే ఇక్కడ అలాంటి అనుభూతి కనిపించదు… తేలిపోయింది సినిమా… ఎవరినో ఎంకరేజ్ చేయడం కోసం తన పేరు వాడుకోవటానికి అనుమతి ఇచ్చినట్టుగా ఉంది… కానీ తన ఇమేజ్‌కు నష్టం అని తెలుసుకోలేకపోయాడు నీల్…

పైగా ప్రధాన పాత్రల్లో నటించినవారంతా తెలుగు ప్రేక్షకులకు పెద్దగా పరిచయం లేని ముఖాలే… కొత్త నటీనటులు కావడం తప్పేమీ కాదు… మంచి కథ, సహజమైన నటన ఉంటే కొత్తవాళ్లను కూడా ప్రేక్షకులు ఆదరిస్తారు… కానీ కథనం నెమ్మదిగా సాగుతూ, పాత్రలతో అనుబంధం ఏర్పడేలోపే భయపెట్టే సన్నివేశాలు మొదలైతే ప్రేక్షకుడికి సినిమా పట్ల ఆసక్తి తగ్గుతుంది… పరిచయమైన స్టార్ ముఖాలు లేకపోవడం ఒకటైతే, ఆ లోటును భర్తీ చేసే బలమైన కథనం లేకపోవడం మరో సమస్య… వెరసి, నీల్ పేరు తెచ్చిన ఆసక్తిని ‘418’ ఎక్కువసేపు నిలబెట్టుకోలేకపోయింది…

ఒక పాడుబడిన భవనం.. ఒకప్పుడు అక్కడ మానసిక చికిత్సాలయం ఉండేది. ఇప్పుడు దాన్ని మెడికల్ కాలేజీ హాస్టల్‌గా మార్చారు. ఆ హాస్టల్లోని 418వ గది మాత్రం పదిహేనేళ్లుగా మూసే ఉంటుంది. ఆ గదిలోకి వెళ్లొద్దని హెచ్చరికలు. అందులో ఏముందో తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి. గదికి సంబంధించిన గతం ఏమిటి? అక్కడ ఏం జరిగింది? అనే ప్రశ్నలు ప్రేక్షకుల్లో ఉత్కంఠను రేపుతాయి. హారర్ సినిమాకు ఇంతకంటే మంచి సెటప్ ఏముంటుంది? కానీ ఇలాంటి ఆసక్తికరమైన నేపథ్యాన్ని తీసుకున్నప్పుడు, దానికి తగ్గ కథనం కూడా ఉండాలి కదా! ‘418’ విషయంలో లోపించింది అదే.

గదిలో రహస్యం.. కథలో గందరగోళం! 2020 నాటి కరోనా కాలానికి ముందు కథ మొదలవుతుంది. తీరప్రాంత కర్ణాటకలోని ఓ మెడికల్ కాలేజీకి వచ్చిన వివేక్ శంకర్ (సూర్య రాజ్ వీరభతిని), అతడి స్నేహితుడు రోహిత్ (చరణ్ లక్కరాజు) ఆ హాస్టల్లో ఉంటారు. వివేక్‌కు వింత అనుభవాలు ఎదురవుతాయి. వాటి వెనుక కారణం ఏమిటో తెలుసుకోవాలనే ప్రయత్నంలో గది రహస్యం బయటపడుతుంది.

యక్షగాన కళాకారిణి దేవిక (చైత్ర జె. ఆచార్) గతం కథలో కీలకంగా మారుతుంది. ఆమె జీవితంలో జరిగిన విషాదం ఏమిటి? ఆ భవనానికి, 418వ గదికి ఉన్న సంబంధం ఏమిటి? అన్నది మిగతా కథ. కథలో ఆసక్తి ఉంది. పాత మానసిక చికిత్సాలయం నేపథ్యం ఉంది. యక్షగాన సంప్రదాయాన్ని హారర్‌తో కలిపే ప్రయత్నం ఉంది. ఒక మహిళకు జరిగిన అన్యాయం, ఆమె మానసిక వేదన వంటి అంశాలూ ఉన్నాయి. కానీ ఈ అంశాలన్నింటినీ కలిపి ప్రేక్షకుడిని చివరివరకు కట్టిపడేసే కథనాన్ని దర్శకుడు రూపొందించలేకపోయాడు.

చీకటి గదులు.. పెద్ద పెద్ద శబ్దాలు! హారర్ సినిమా అంటే కేవలం చీకటి కారిడార్లు, హఠాత్తుగా వినిపించే శబ్దాలు, తెరపై కనిపించే వింత ఆకారాలేనా? అవి భయాన్ని సృష్టించడానికి ఉపయోగపడతాయి. కానీ కథలోని ప్రమాదం ప్రేక్షకుడికి అర్థమైనప్పుడే ఆ భయం మనసులోకి దిగుతుంది.

‘418’లో కొన్ని సన్నివేశాలు వాతావరణపరంగా బాగున్నాయి. నేపథ్య సంగీతం, సౌండ్ డిజైన్, కెమెరా పనితనం హారర్ అనుభూతిని పెంచుతాయి. ముఖ్యంగా యక్షగాన సంగీతాన్ని భయానక వాతావరణంతో మేళవించిన తీరు సినిమాకు ప్రత్యేకతను తెస్తుంది.

అయితే ఒకే తరహా భయపెట్టే సన్నివేశాలు మళ్లీ మళ్లీ ఎదురవుతుంటే ప్రేక్షకుడికి వాటి పద్ధతి అలవాటైపోతుంది. ఎప్పుడు ఏ శబ్దం వస్తుందో, ఎప్పుడు ఏదో ఒక ఆకారం కనిపిస్తుందో ఊహించగలిగినప్పుడు భయం క్రమంగా తగ్గిపోతుంది. పాత్రలకు ఎదురయ్యే ప్రమాదం ఎంత తీవ్రమైనదో బలంగా చూపించలేకపోతే, చీకటి వాతావరణం ఒక్కటే సినిమాను నిలబెట్టలేదు.

సినిమా నిడివి కూడా సమస్యే. కథలోకి వెళ్లడానికి దర్శకుడు ఎక్కువ సమయం తీసుకుంటాడు. హాస్టల్ వాతావరణం, విద్యార్థుల మధ్య సంఘటనలు, ఇతర ఉపకథలు ప్రధాన రహస్యాన్ని ముందుకు తీసుకెళ్లడంలో ప్రతిసారీ ఉపయోగపడవు. ఉత్కంఠ పెరగాల్సిన చోట కథ నెమ్మదిస్తుంది.

చైత్ర నటన.. సినిమాకు ప్రధాన బలం! దేవిక పాత్రలో చైత్ర జె. ఆచార్ నటన ఈ సినిమాకు చెప్పుకోదగిన ఆకర్షణ. ఆమె ముఖ కవళికలు, శరీర భాష, యక్షగాన సన్నివేశాల్లో ప్రదర్శించిన అభినయం పాత్రకు ప్రత్యేకమైన రూపాన్ని ఇస్తాయి. దేవిక గతాన్ని ఆవిష్కరించే సన్నివేశాల్లో భావోద్వేగం పండించడంలో ఆమె ప్రతిభ కనిపిస్తుంది.

దేవికను కేవలం భయపెట్టే దెయ్యంగా కాకుండా, బాధను అనుభవించిన మహిళగా చూపించాలన్న ప్రయత్నం ఆసక్తికరమైనది. ఆమె గతం తెలిసినప్పుడు ప్రేక్షకుడిలో భయంతో పాటు జాలి కూడా కలగాలి. చైత్ర నటన ఆ భావనను కొంతవరకు సాధిస్తుంది.

అయితే ఆ పాత్రను ఇంకా బలంగా తీర్చిదిద్దే అవకాశం ఉంది. ఆమె గతం, వర్తమానంలో ఆమె ప్రవర్తన మధ్య స్పష్టమైన భావోద్వేగ సంబంధం ఏర్పడాల్సింది. ఒకవైపు ఆమె బాధను అర్థం చేసుకోవాలనిపిస్తూ, మరోవైపు ఆమెను చూసి భయపడేలా చేయాలంటే రచనలో మరింత లోతు అవసరం.

ఈ సినిమాకు యక్షగాన నేపథ్యం ప్రత్యేకతను తెచ్చింది. ఒక ప్రాంతీయ కళారూపంలోని సంగీతం, ఆహార్యం, పురాణ ప్రతీకలను హారర్ కథలో ఉపయోగించడం మంచి ఆలోచన. సాధారణ దెయ్యం కథలకు భిన్నంగా ఓ స్థానిక సాంస్కృతిక నేపథ్యాన్ని నిర్మించడానికి దర్శకుడు ప్రయత్నించాడు.

కానీ కొత్త నేపథ్యాన్ని ఎంచుకోవడం ఒక ఎత్తు అయితే, దాన్ని కథలో సహజంగా భాగం చేయడం మరో ఎత్తు. ఇక్కడ యక్షగాన అంశాలు కొన్ని సన్నివేశాల్లో ప్రభావవంతంగా ఉన్నా, మొత్తం కథకు అవి మరింత బలమైన పునాది కావాల్సింది. మానసిక సమస్యలు, మూఢనమ్మకాలు, అతీంద్రియ శక్తులు వంటి అంశాలను ఒకేసారి చర్చించాలనుకున్న దర్శకుడు వాటి మధ్య స్పష్టమైన సంబంధాన్ని పూర్తిస్థాయిలో ఏర్పరచలేకపోయాడు.

ఇక క్లైమాక్స్ ఈ సినిమాకు మరో బలహీనత. ఇంతసేపు రహస్యాన్ని దాచిపెట్టి, ప్రేక్షకుడిలో ఎన్నో ప్రశ్నలు రేకెత్తించిన తర్వాత వాటికి సంతృప్తికరమైన సమాధానాలు ఇవ్వాలి. లేదంటే రహస్యం ఛేదించిన ఆనందం కంటే గందరగోళమే మిగులుతుంది. ‘418’లోనూ చివరి భాగం మరింత స్పష్టంగా, ప్రభావవంతంగా ఉండాల్సింది.

సాంకేతికంగా మాత్రం సినిమా నిరాశపరచదు. వెంకీ జీజీ నేపథ్య సంగీతం, అనుపమ్ సౌండ్ డిజైన్, దినేశ్ దివాకరన్ ఛాయాగ్రహణం హారర్ వాతావరణాన్ని నిర్మించడంలో సహకరించాయి. ఎడిటింగ్‌లో ఇంకాస్త కత్తెర పడితే సినిమా మరింత బిగువుగా ఉండేది… భయం కలిగించే గది ఉంది.. బాధ కలిగించే గతం ఉంది.. కానీ వాటిని మరపురాని హారర్ అనుభవంగా మార్చే కథనం మాత్రం లేదు…