భేష్ మృణాల్… కథ తడబడినా… నటన తగ్గనివ్వలేదు!

.

పూజా మేరీ జాన్.. ప్రశ్న బలంగా ఉంది.. సినిమా మాత్రం అంత బలంగా లేదు! ఒక అమ్మాయి ఒక అబ్బాయిని ప్రేమించలేదు. అంతే! ఆ అబ్బాయి ఆ ‘నో’ను జీర్ణించుకోలేకపోయాడు. చివరికి ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు. ఇప్పుడు ప్రశ్న — అతని చావుకు ఆ అమ్మాయిదే బాధ్యతా?

‘పూజా మేరీ జాన్’ మొదలయ్యేది ఈ ఒక్క ప్రశ్నతోనే. నిజానికి ఇదేమీ చిన్న ప్రశ్న కాదు. మన సమాజంలో ఇప్పటికీ అమ్మాయి ‘నో’ చెప్పడాన్ని చాలామంది పూర్తిస్థాయి ఆమోద నిర్ణయంగా చూడరు. ‘వెంటపడితే ఒప్పుకుంటుంది’, ‘ముందు కాదన్నా తర్వాత సరే అంటుంది’, ‘ఇంతగా ప్రేమిస్తే ఎలా కాదంటుంది?’ అనే పాత మెంటాలిటీ ఇంకా బతికే ఉంది.

అలాంటి సున్నితమైన, చర్చకు దారితీసే పాయింట్‌ను తీసుకున్నాడు దర్శకుడు నవజోత్ గులాటి. కానీ ఇక్కడే ఒక చిక్కుంది. ఇంత మంచి ప్రశ్న వేసిన సినిమా.. దానికి తగినంత లోతైన సినిమా కాలేకపోయింది.

మృణాల్ ఠాకూర్ పోషించిన పూజ ఒక స్వతంత్ర భావాలున్న అమ్మాయి. తన జీవితాన్ని తన ఇష్టానుసారం నడిపించుకోవాలనుకుంటుంది. తనకు నచ్చని వ్యక్తితో సంబంధం పెట్టుకోవాల్సిన అవసరం లేదని గట్టిగా నమ్ముతుంది. ఆమె జీవితంలో గతంలో సంబంధాలు ఉండటం కూడా ఆమెను ‘చెడ్డ అమ్మాయి’గా మార్చదు.

అదే విషయాన్ని సమాజం మాత్రం అంగీకరించదు. అనికేత్‌ (విక్రమ్ సింగ్ చౌహాన్) ఆమెకు స్నేహితుడు. అతనికి ఆమెపై ప్రేమ పెరుగుతుంది. పూజ మాత్రం తనకు అలాంటి భావాలు లేవని చెబుతుంది. కానీ అనికేత్ ఆ తిరస్కారాన్ని ప్రేమలో వచ్చే సహజమైన ఓటమిగా కాకుండా, తన జీవితానికి జరిగిన అన్యాయంగా చూస్తాడు.

ఇక్కడ సినిమా చెప్పాలనుకున్న పాయింట్ చాలా ఆసక్తికరమైనది. ప్రేమ అనేది హక్కు కాదు. తిరస్కరించబడటం అవమానం కాదు. కానీ ఈ విషయాన్ని సినిమా మరింత లోతుగా పరిశీలించే అవకాశం ఉన్నా, ఎక్కువగా ఉపన్యాసం వైపు వెళ్లిపోతుంది.

అనికేత్‌ను పూర్తిగా విలన్‌గా చూపించకుండా, అతని మైండ్‌సెట్ ఎలా తయారైందో చూపించి ఉంటే కథ మరింత బలంగా ఉండేది. ఎందుకంటే నిజ జీవితంలోని సమస్యాత్మక ప్రేమికులు చాలాసార్లు మొదటి సీన్ నుంచే ‘విలన్’లా కనిపించరు. ‘నేను నిజంగా ప్రేమిస్తున్నాను’, ‘ఆమె ఎప్పటికైనా అర్థం చేసుకుంటుంది’, ‘నేను ఇంత చేశాను కదా’ అనే స్వీయభ్రమ నుంచే ఆబ్సెషన్ మొదలవుతుంది.

ఆ మానసిక ప్రయాణాన్ని మరింత బలంగా చూపించాల్సింది. అదే సమయంలో పూజ పాత్రనూ మరింత సంక్లిష్టంగా రాయొచ్చు.

ఆమె తప్పులే చేయకూడదని కాదు. ఆమె కూడా కొన్ని నిర్ణయాలు తీసుకుంటుంది. కొన్ని సందర్భాల్లో అనికేత్‌కు తప్పుడు ఆశలు కలిగించిందా? ఆమె ప్రవర్తనలో ఎక్కడైనా ambiguity ఉందా? ఒక సంబంధం ముగిసిన తర్వాత ఇద్దరి బాధ్యతలు ఏమిటి? ఒక వ్యక్తి తన జీవితాన్ని తన ఇష్టానుసారం ఎంచుకునే హక్కు ఎక్కడ మొదలవుతుంది, ఎదుటివారి భావోద్వేగ బాధ్యత ఎక్కడ ముగుస్తుంది?

ఇలాంటి ప్రశ్నలన్నీ సినిమాలో ఉండాల్సినవి. కానీ సినిమా ఎక్కువగా ‘పూజా తప్పు చేయలేదు… సమాజమే ఆమెను తప్పుబట్టింది’ అనే సేఫ్ జోన్‌లోకి వెళ్లిపోతుంది. అక్కడే దీని కాంట్రవర్సీ కొంత తగ్గిపోతుంది.  ఎందుకంటే ప్రేక్షకుడిని రెండు వైపులా ఆలోచింపజేసే సినిమా ఎక్కువకాలం గుర్తుంటుంది. మనకు సమాధానం ముందే చెప్పేసే సినిమా మాత్రం చూసినంతసేపే మనతో ఉంటుంది.

కోర్టులోనైనా గట్టిగా తగులుతుందా? ఇది కోర్ట్‌రూమ్ డ్రామా కాబట్టి ఇక్కడే సినిమా అదరగొట్టాలి. హుమా ఖురేషి సనా అనే లాయర్‌గా, విజయ్ రాజ్ ప్రత్యర్థి లాయర్ జతిన్‌గా కనిపిస్తారు. ఇద్దరూ మంచి నటులే. నటనలో లోటు లేదు. కానీ వాళ్ల చేతిలో పెట్టిన డైలాగులే అంత గొప్పగా లేవు.

కోర్టులో వాదనలు మరింత పదునుగా ఉండాల్సింది. ప్రత్యర్థి వాదనను నిజంగా తిప్పికొట్టేలా, ప్రేక్షకుడినే ‘ఎవరి వైపు నిలబడాలి?’ అని ఆలోచించేలా సన్నివేశాలు రాసి ఉంటే సినిమా మరో స్థాయికి వెళ్లేది. ప్రస్తుతం మాత్రం కొన్ని సందర్భాల్లో కోర్టు సీన్ అంటే కథలోని మెసేజ్‌ను ప్రేక్షకుడికి చెప్పడానికి పెట్టిన వేదికలా అనిపిస్తుంది.

ముఖ్యంగా కీలకమైన రివిలేషన్లు కూడా సహజంగా బయటపడకుండా, స్క్రీన్‌ప్లేకు అవసరమైనప్పుడు సరిగ్గా అక్కడే వచ్చేస్తాయి. అందుకే క్లైమాక్స్‌లో వచ్చే పరిష్కారం షాకింగ్‌గా కాకుండా ‘అదే కదా జరుగుతుందని ముందే ఊహించాం’ అనే ఫీలింగ్ ఇస్తుంది.

మృణాల్ మాత్రం సినిమాను మోసింది… ఈ సినిమాలో నిజంగా నిలబెట్టేది మృణాల్ ఠాకూర్. ధైర్యంగా కనిపించే అమ్మాయి ఒక్కసారిగా భయపడటం, సమాజం తనపై వేలెత్తి చూపుతున్నప్పుడు లోపల కుంగిపోవడం, తన నిర్ణయాలపైనే అనుమానం రావడం — ఈ మార్పులను మృణాల్ బాగా పట్టుకుంది.

అందుకే స్క్రీన్‌ప్లే బలహీనంగా ఉన్న చోట కూడా ఆమె నటన సినిమాను నిలబెడుతుంది. విక్రమ్ సింగ్ చౌహాన్‌కు కూడా సులభమైన పాత్ర కాదు. ప్రేమికుడి నుంచి ఆబ్సెసివ్ వ్యక్తిగా మారే పాత్రను పూర్తిగా నలుపు- తెలుపుల్లో కాకుండా కొంత గ్రే షేడ్స్‌తో పోషించే అవకాశం ఉంది. అతను బాగానే చేశాడు.

హుమా ఖురేషి సహజంగానే కనిపిస్తుంది. విజయ్ రాజ్ తనకు అలవాటైన ఈజ్‌తో కనిపిస్తాడు. కానీ ఇద్దరికీ మంచి నటుల స్థాయికి తగ్గంత బలమైన పాత్రలు మాత్రం రాయలేదు. ఇదే ఈ సినిమాకు మరో దురదృష్టం.

అసలు సమస్య.. సినిమా చాలా తొందరపడింది … ఇంత సీరియస్ విషయం తీసుకున్నప్పుడు పూజ- అనికేత్ సంబంధానికి కొంత సమయం ఇవ్వాలి.

వాళ్ల స్నేహం ఎలా పెరిగింది?

అనికేత్‌కు ప్రేమ ఎప్పుడు మొదలైంది?

పూజ ఎప్పుడు దూరమవ్వాలనుకుంది?

అతని తిరస్కరణ ఎందుకు అంత పెద్ద మానసిక దెబ్బగా మారింది?

ఈ ప్రశ్నలకు బలమైన భావోద్వేగ నేపథ్యం ఉంటే అనికేత్ ఆత్మహత్య మరింత షాకింగ్‌గా అనిపించేది. పూజపై పడే నింద కూడా ప్రేక్షకుడికి మరింత భారంగా అనిపించేది.  ‘rushed’, ‘predictable’, ‘underwritten’…

‘పింక్’ లాంటి కోర్ట్‌రూమ్ పంచ్, ‘దృశ్యం’ తరహా థ్రిల్, లేదా చివరి వరకు ఎవరి వైపు నిలబడాలో తెలియని నైతిక గందరగోళం కోసం ఈ సినిమాను చూస్తే నిరాశ తప్పదు. ‘పింక్’తో పోలిస్తే దీని కోర్ట్‌రూమ్ డ్రామాకు అంత పదును లేదు….