నిరాశ ! గాయపడిన ప్రతి బాధితుడి ప్రతి చర్యా న్యాయమైపోదు!!

.

గాయాలు మనుషుల్ని కఠినంగా మార్చవచ్చు. అపనమ్మకాలు మొండివాళ్లుగా మార్చవచ్చు. కానీ మనకు ఎదురైన చేదు అనుభవాలన్నింటికీ ఎదుటివాళ్లే బాధ్యులని భావిస్తే? మనకు సాయం చేయడానికి వచ్చినవాళ్లను కూడా శత్రువులుగా చూస్తే? చివరికి మనమే సృష్టించుకున్న సమస్యల్లో మనమే చిక్కుకుపోతే?

ఈ ప్రశ్నల చుట్టూ తిరిగే మలయాళ చిత్రమే ‘ఆశ’. అయితే, ఒక సంక్లిష్టమైన స్త్రీ పాత్రను తెరపై ఆవిష్కరించాలన్న ప్రయత్నంలో సినిమా పలుచోట్ల తడబడింది. ముఖ్యంగా కథానాయిక ప్రవర్తనను అర్థం చేసుకోవాలన్న ఆసక్తి క్రమంగా ఆమె ప్రవర్తన పట్ల అసహనంగా మారిపోవడం, ముగింపులో ఆ అసహనానికి సరైన సమాధానం దొరక్కపోవడం ఈ సినిమాకు ప్రధానమైన సమస్యలు.

ఊర్వశి, జోజు జార్జ్, ఐశ్వర్య లక్ష్మి ప్రధాన పాత్రల్లో నటించిన ఈ మలయాళ చిత్రం ప్రస్తుతం జీ5లో తెలుగులోనూ అందుబాటులో ఉంది.

బలమైన మనిషా.. మొండితనానికి మరో పేరా? ఆశ పాత్రను పరిచయం చేసినప్పటి నుంచే ఆమె స్వభావం అర్థమవుతుంది. చిన్న విషయానికే కోపం తెచ్చుకుంటుంది. తనకు అన్యాయం జరిగిందని అనిపిస్తే ఎదుటివాళ్లతో తలపడుతుంది. తన నిర్ణయమే సరైందని నమ్ముతుంది. తన మాటకు ఎదురు చెప్పేవాళ్లను సహించదు. ఇద్దరు కూతుళ్ల విషయంలోనూ ఆమె ప్రేమలో ఆప్యాయతతో పాటు అధికారం, ఆందోళనతో పాటు నియంత్రణ కనిపిస్తాయి.

పైకి చూస్తే ఇదంతా అహంకారంలా అనిపిస్తుంది. కానీ ఆమె గతంలో ఎదుర్కొన్న చేదు అనుభవాలు, మానసిక గాయాలు, ఒంటరితనం ఆమెను అలా మార్చాయన్న కోణంలో కథ ముందుకు సాగుతుంది.

ఇక్కడ దర్శకుడు ఎంచుకున్న ఆలోచన ఆసక్తికరమైనదే. ఒక వ్యక్తి ప్రవర్తనను చూసి వెంటనే తీర్పు చెప్పకుండా, ఆ ప్రవర్తన వెనుక ఉన్న కారణాలను కూడా పరిశీలించాలన్నది మంచి ప్రయత్నమే. అయితే, ఆ కారణాలను ప్రేక్షకుడికి నమ్మించేలా చూపించడంలోనే సినిమా బలహీనపడింది.

ఆశ ఎందుకు ఇలా మారింది? ఆమెకు మనుషుల మీద నమ్మకం ఎందుకు తగ్గింది? తనకు సాయం చేసేవాళ్లను కూడా అనుమానించే స్థితికి ఆమె ఎలా చేరుకుంది? ఈ ప్రశ్నలకు మరింత లోతైన సమాధానాలు దొరికితే ఆ పాత్ర పట్ల ప్రేక్షకుడికి సానుభూతి పెరిగేది. కానీ పాత్రలోని మొండితనం, కోపం, అనుమానాలను చూపించినంత బలంగా వాటి వెనుక ఉన్న మానసిక సంఘర్షణను ఆవిష్కరించలేకపోయింది.

సాయం చేసిన చేతులనే కాటేస్తే? సినిమాలో అసలు సమస్య ఇక్కడే మొదలవుతుంది. ఆశకు ఎదురైన అనుభవాలు ఆమెను భయపడే మనిషిగా మార్చి ఉండవచ్చు. తనకు, తన కూతుళ్లకు ఏదైనా హాని జరుగుతుందేమోనన్న ఆందోళన ఆమెను అతిగా స్పందించేలా చేసి ఉండవచ్చు. కానీ ప్రతి పరిస్థితినీ తన కోణంలోనే చూడటం, ఎదుటివాళ్ల ఉద్దేశాలను అనుమానించడం, తనకు సాయం చేసే వ్యక్తుల విషయంలోనూ నమ్మకం చూపలేకపోవడం.. ఇవన్నీ ఆమెను కేవలం గాయపడిన మనిషిగా కాకుండా, ఇతరులకు గాయాలు చేసే వ్యక్తిగా కూడా నిలబెడతాయి.

ఒక దశలో ప్రేక్షకుడు ఆమె పరిస్థితిని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. మరో దశలో ఆమె ప్రవర్తనను సమర్థించలేకపోతాడు. చివరకు ఆమెకు సాయం చేస్తున్నవాళ్లే ఆమె నిర్ణయాల వల్ల ఇబ్బందులు పడుతుంటే, వారిపట్ల సానుభూతి పెరగడం సహజం.

ఇక్కడే దర్శకుడు ప్రేక్షకుడిని గందరగోళంలోకి నెట్టేస్తాడు. ఆశను అర్థం చేసుకోవాలా? ఆమె ప్రవర్తనను తప్పుపట్టాలా? ఆమె గతాన్ని దృష్టిలో పెట్టుకుని క్షమించాలా? లేక ఆమె వల్ల నష్టపోతున్నవాళ్ల వైపు నిలబడాలా?

నిజానికి ఈ ప్రశ్నలన్నింటికీ ఒకేసారి చోటివ్వగలిగితే అదే గొప్ప పాత్ర చిత్రణ అవుతుంది. ఎందుకంటే మనిషిలో మంచీ చెడూ రెండూ ఉండొచ్చు. ఒకరు బాధితులైనంత మాత్రాన వాళ్లు చేసే ప్రతి పనీ సరైందైపోదు. కానీ ఆశ విషయంలో ఈ సంఘర్షణను ప్రేక్షకుడికి బలంగా అనుభూతి చేయించడంలో స్క్రీన్‌ప్లే పూర్తిగా విజయవంతం కాలేదు.

ఊర్వశి నటన బాగుంది.. కానీ పాత్రకు న్యాయం? ఊర్వశి గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాలి. కోపం, అసహనం, భయం, ఆందోళన, నిస్సహాయత.. భిన్నమైన భావోద్వేగాలను ఆమె సహజంగా పలికించింది. ముఖ్యంగా తన కూతుళ్ల విషయంలో ఆమె చూపించే ఆరాటంలో ప్రేమతో పాటు అభద్రత కూడా కనిపిస్తుంది. పాత్రలోని అస్థిరతను తన నటనతో నిలబెట్టడానికి ఆమె శాయశక్తులా ప్రయత్నించింది.

కానీ ఒక నటికి సంక్లిష్టమైన పాత్ర ఇవ్వడం మాత్రమే సరిపోదు. ఆ పాత్ర ఎందుకు అలా ప్రవర్తిస్తోంది? ఆమె నిర్ణయాలకు దారితీసిన పరిస్థితులేమిటి? ఆమె తప్పులు ఎలాంటి పరిణామాలకు దారితీస్తున్నాయి? అన్న విషయాలను కూడా రచన స్పష్టంగా ఆవిష్కరించాలి.

ఊర్వశి తన నటనతో పాత్రకు ప్రాణం పోసింది. అయితే, కొన్ని సందర్భాల్లో ఆమె నటనలో కనిపించే తీవ్రతకు తగిన భావోద్వేగ నేపథ్యం కథలో కనిపించదు. దాంతో పాత్రలోని సంక్లిష్టత కంటే ఆమె మొండితనమే ఎక్కువగా గుర్తుండిపోతుంది.

జోజు జార్జ్ తన పాత్రకు అవసరమైన తీవ్రతను తీసుకొచ్చాడు. ఐశ్వర్య లక్ష్మి కూడా తన పరిధిలో బాగానే నటించింది. అయితే, ప్రధాన పాత్ర చుట్టూ కథను నిర్మించిన తీరు మిగతా పాత్రల భావోద్వేగాలకు మరింత ప్రాధాన్యం ఇవ్వాల్సిన అవసరాన్ని గుర్తుచేస్తుంది.

థ్రిల్లర్‌గా మొదలై.. తేలిపోయిన ముగింపు! ఒక చిన్న సంఘటన నుంచి మొదలయ్యే సమస్య క్రమంగా పెద్ద సంక్షోభంగా మారడం కథలో ఆసక్తి కలిగించే అంశం. పాత్రల మధ్య ఘర్షణకు అవకాశం ఉంది. అనుమానాలు, భయాలు, పరస్పర అపనమ్మకాలు కథను ఉత్కంఠభరితంగా మార్చగలవు. కానీ ద్వితీయార్ధంలో కథనం కొంత సాగదీసినట్టుగా అనిపిస్తుంది. ఒకే సంఘర్షణ చుట్టూ సన్నివేశాలు తిరుగుతున్న భావన కలుగుతుంది.

ఇక క్లైమాక్స్ విషయానికొస్తే, ఇంతసేపు ప్రేక్షకుడిని మానసిక సంఘర్షణలోకి లాగిన సినిమా చివరికి బలమైన భావోద్వేగ పరిష్కారాన్ని అందించలేకపోతుంది. ఆశ ప్రవర్తనకు కారణాలు ఉన్నాయని చెప్పడం ఒక ఎత్తు. ఆ ప్రవర్తన వల్ల ఏర్పడిన పరిణామాలను అర్థవంతంగా ముగించడం మరో ఎత్తు. ఈ రెండో విషయంలో సినిమా తడబడింది.

కథానాయికను సంప్రదాయబద్ధమైన మంచితనానికి ప్రతిరూపంగా చూపించకపోవడం మంచి ఆలోచనే. కానీ ఆమె తప్పులను కేవలం గతపు గాయాల నీడలో చూపించి వదిలేయడం వల్ల పాత్రలోని నైతిక సంఘర్షణకు ఆశించిన బలం చేకూరలేదు. ఫలితంగా క్లైమాక్స్‌లో ప్రేక్షకుడికి కలగాల్సిన భావోద్వేగ ప్రభావం తగ్గిపోతుంది.

ఒకరి ప్రవర్తన వెనుక ఉన్న గాయాలను అర్థం చేసుకోవడం అంటే వారు చేసే ప్రతి పనినీ సమర్థించడం కాదు. సానుభూతికి హద్దులుంటాయి. ప్రేమ పేరుతో ఇతరులను నియంత్రించడం, భయం పేరుతో ఇతరుల స్వేచ్ఛను హరించడం, మనకు సాయం చేసినవాళ్లనే అనుమానించడం.. వీటిని గతం పేరుతో సమర్థించలేం… ఈ పాయింటే ఈ సినిమాకు అతి పెద్ద మైనస్..!!