కాదు, నేనిప్పుడు బిచ్చగాడిని కానే కాదు – ఆ రోజులకు ఏనాడో స్వస్తి !

.

Shankar G …. ఒక స్ఫూర్తి కథ….. ఒకతను బిచ్చగాడు! రైలు ప్రయాణంలో భిక్షాటన చేస్తుండగా, సూట్ బూట్లు వేసుకున్న సేథ్ జీని చూశాడు. ఈయన చాలా ధనవంతుడిలా కనిపిస్తున్నాడు, భిక్షమిస్తే తప్పకుండా మంచి డబ్బు ఇస్తాడు అని అనుకున్నాడు. అతను ఆ సేథ్‌ను భిక్ష అడుక్కోవటం మొదలుపెట్టాడు.

ఆ బిచ్చగాడిని చూసి, ఆ సేథ్, “నువ్వు ఎప్పుడూ భిక్షమెత్తుతావు, ఎప్పుడైనా ఎవరికైనా ఏమైనా ఇస్తావా?” అని అడిగాడు.
ఆ బిచ్చగాడు, “అయ్యా, నేను బిచ్చగాడిని, ఎప్పుడూ జనాలను భిక్షమెత్తుతాను, ఎవరికైనా ఏదైనా ఇవ్వడానికి నాకేం అర్హత ఉంది?” అని అన్నాడు.

సేథ్ :- నువ్వు ఎవరికీ ఏమీ ఇవ్వలేనప్పుడు, కనీసం అడిగే హక్కు కూడా నీకు లేదు. నేను ఒక వ్యాపారవేత్తను, లావాదేవీలను మాత్రమే నమ్ముతాను. నీ దగ్గర నాకు ఇవ్వడానికి ఏమైనా ఉంటేనే, నేను నీకు ప్రతిఫలంగా ఏదైనా ఇవ్వగలను.
అప్పుడే ఆ సేథ్ దిగాల్సిన స్టేషన్ వచ్చింది, అతను రైలు దిగి వెళ్లిపోయాడు.

ఇక్కడితో ఆ బిచ్చగాడు సేథ్ చెప్పిన మాటల గురించి ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు. సేథ్ పలికిన ఆ మాటలు ఆ బిచ్చగాడి హృదయంలోకి చొచ్చుకుపోయాయి. బహుశా నేను ఎవరికీ తిరిగి ఏమీ ఇవ్వలేను కాబట్టే నాకు భిక్షాటనలో ఎక్కువ డబ్బు రాదేమో అని అతను ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు. కానీ నేను ఒక బిచ్చగాడిని, నేను ఎవరికీ ఏమీ ఇవ్వలేని వాడిని కూడా. కానీ ప్రజలకు ఏమీ ఇవ్వకుండా నేను ఇంకెంతకాలం భిక్షాటన చేస్తూ ఉంటాను?

చాలా ఆలోచించిన తర్వాత, ఎవరైనా తనకు భిక్ష ఇస్తే, వారికి తిరిగి ఏదో ఒకటి తప్పకుండా ఇవ్వాలని ఆ బిచ్చగాడు నిర్ణయించుకున్నాడు. కానీ ఇప్పుడు తనే ఒక బిచ్చగాడు కదా, మరి భిక్షకు బదులుగా ఇతరులకు ఏమి ఇవ్వగలడు అనే ప్రశ్న అతని మనసులో మెదులుతోంది.

రోజంతా దీని గురించే ఆలోచిస్తూ గడిచిపోయింది, కానీ తన ప్రశ్నకు అతనికి ఏ సమాధానమూ దొరకలేదు.
మరోరోజు అతను స్టేషన్ దగ్గర కూర్చుని ఉండగా, స్టేషన్ చుట్టూ ఉన్న మొక్కలపై పూస్తున్న కొన్ని పువ్వులను చూశాడు. భిక్షకు బదులుగా ప్రజలకు కొన్ని పువ్వులు ఎందుకు ఇవ్వకూడదు అని అతను అనుకున్నాడు. తన ఈ ఆలోచన అతనికి నచ్చింది వెంటనే అక్కడి నుండి కొన్ని పువ్వులను కోశాడు.

అతను భిక్షాటన కోసం రైలు ఎక్కాడు. ఎవరైనా అతనికి భిక్ష ఇచ్చినప్పుడల్లా, అతను బదులుగా ఆ బిచ్చగాడికి కొన్ని పువ్వులు ఇచ్చేవాడు. ప్రజలు ఆ పువ్వులను సంతోషంగా తమ వద్ద ఉంచుకునేవారు. ఇప్పుడు ఆ బిచ్చగాడు ప్రతిరోజూ పువ్వులు కోసి, భిక్షకు బదులుగా ఆ పువ్వులను ప్రజలకు పంచిపెట్టేవాడు.
ప్రతిరోజూ అతను స్టేషన్ దగ్గర ఉన్న పువ్వులన్నింటినీ కోసేవాడు. అతని దగ్గర పువ్వులు ఉన్నంత వరకు, చాలా మంది అతనికి భిక్ష ఇచ్చేవారు. కానీ పంచిపెట్టేటప్పుడు పువ్వులు అయిపోతే, అతనికి భిక్ష కూడా దొరికేది కాదు, ఇప్పుడు ఇది ప్రతిరోజూ ఇలాగే కొనసాగుతోంది.

ఒకరోజు అతను భిక్షాటన చేస్తుండగా, రైలులో అదే సేథ్ కూర్చుని ఉండటం చూశాడు, దానివల్ల అతనికి భిక్షకు బదులుగా పువ్వులు ఇవ్వాలనే స్ఫూర్తి కలిగింది.
అతను వెంటనే ఆ వ్యక్తి వద్దకు వెళ్లి, “ఈరోజు మీకు ఇవ్వడానికి నా దగ్గర కొన్ని పువ్వులు ఉన్నాయి, మీరు నాకు భిక్ష ఇవ్వండి, నేను మీకు బదులుగా కొన్ని పువ్వులు ఇస్తాను” అని అన్నాడు.
సేథ్ అతనికి భిక్షగా కొంత డబ్బు ఇచ్చాడు, ఆ బిచ్చగాడు అతనికి కొన్ని పువ్వులు ఇచ్చాడు. ఆ సేథ్‌కు ఇది చాలా నచ్చింది.

సేథ్ :- వావ్, ఏమైంది..? ఈరోజు నువ్వు కూడా నాలాగే వ్యాపారవేత్త అయ్యావు, అని చెబుతూ అతను ఆ పువ్వును తీసుకుని సేథ్ స్టేషన్‌లో దిగాడు.
కానీ ఆ సేథ్ చెప్పిన మాటలు మరోసారి ఆ బిచ్చగాడి మనసులోకి చొచ్చుకుపోయాయి. అతను సేథ్ చెప్పిన మాటల గురించి పదే పదే ఆలోచిస్తూ చాలా సంతోషపడ్డాడు. ఇప్పుడు అతని కళ్ళు మెరవడం మొదలుపెట్టాయి; తన జీవితాన్ని మార్చుకోగల విజయ తాళం చెవి ఇప్పుడు తన చేతికి చిక్కిందని అతనికి అనిపించింది.

అతను వెంటనే రైలు దిగి, ఉత్సాహంగా ఆకాశం వైపు చూస్తూ చాలా గట్టి స్వరంతో ఇలా అన్నాడు, “నేను బిచ్చగాడిని కాదు, నేను ఒక వ్యాపారవేత్తను..
నేను కూడా ఆ సేథ్ లాగా అవ్వగలను.. నేను కూడా ధనవంతుడిని అవ్వగలను!”
అతన్ని చూసిన జనం, బహుశా ఈ బిచ్చగాడికి పిచ్చి పట్టిందేమో అనుకున్నారు, మరుసటి రోజు నుండి ఆ బిచ్చగాడు మళ్ళీ ఆ స్టేషన్‌లో ఎప్పుడూ కనిపించలేదు.

ఒక సంవత్సరం తరువాత, ఇద్దరు వ్యక్తులు సూట్ బూట్లు ధరించి అదే స్టేషన్‌లో ప్రయాణిస్తున్నారు. ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నప్పుడు, వారిలో ఒకరు మరొకరికి చేతులు జోడించి నమస్కరించి, “నన్ను గుర్తుపట్టారా?” అని అడిగారు.
సేథ్ :- ′′అయ్యో! బహుశా మనం మొదటిసారి కలుసుకుంటున్నామేమో.
బిచ్చగాడు :- సేథ్ జీ.. మీకు గుర్తుందా, మనం మొదటిసారి కాదు, మూడోసారి కలుసుకుంటున్నాం.
సేథ్: నాకు గుర్తులేదు, మనం ఇంతకుముందు రెండుసార్లు ఎప్పుడు కలుసుకున్నాం?

అప్పుడు మొదటి వ్యక్తి నవ్వి ఇలా అన్నాడు:
మనం ఇంతకుముందు ఇదే రైలులో రెండుసార్లు కలుసుకున్నాం, మీరు చెప్పిన బిచ్చగాడిని నేనే. మొదటి సమావేశంలో నేను జీవితంలో ఏమి చేయాలో చెప్పారు, రెండవ సమావేశంలో నేను నిజంగా ఎవరో చెప్పారు.
దాని ఫలితంగా, ఈ రోజు నేను చాలా పెద్ద పూల వ్యాపారిని అయ్యాను, ఈ వ్యాపార పని మీద మరో నగరానికి వెళ్తున్నాను.

మొదటి సమావేశంలో మీరు నాకు ప్రకృతి నియమాన్ని చెప్పారు… దాని ప్రకారం మనం ఏదైనా ఇస్తేనే మనకు తిరిగి లభిస్తుంది. ఈ లావాదేవీల నియమం నిజంగా పనిచేస్తుంది, నేను దానిని బాగా అనుభవించాను, కానీ నేను ఎప్పుడూ నన్ను నేను ఒక బిచ్చగాడిగానే భావించుకున్నాను, దానిని అధిగమించి ఎదగాలని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. నేను మిమ్మల్ని రెండవసారి కలిసినప్పుడు, నేను ఒక వ్యాపారవేత్త అయ్యానని చెప్పారు. ఇప్పుడు నేను నిజంగా బిచ్చగాడిని కాలేదని, వ్యాపారవేత్త అయ్యానని అర్థం చేసుకున్నాను.
ఇది అర్థం చేసుకునే విషయం…

బిచ్చగాడు తనను తాను బిచ్చగాడిగా భావించినంత కాలం, అతను బిచ్చగాడిగానే ఉంటాడు. అతను తనను తాను వ్యాపారవేత్తగా భావించినప్పుడు, వ్యాపారవేత్త అవుతాడు.
నేను ఎవరో మనం అర్థం చేసుకునే రోజు…
అప్పుడు తెలుసుకోవడానికి, అర్థం చేసుకోవడానికి ఇంకేముంటుంది?