.
సియాచిన్ — మంచు మరణాల మృత్యులోకం… సియాచిన్…: మట్టని మంచు గడ్డల భూమి — ఉష్ణోగ్రత -50°C — మృత్యువు అంచున మనుగడ కోసం సాగే పోరాటం…
ఇది ప్రతి భారతీయుడు తెలుసుకోవాల్సిన నిజమైన సంఘటన. కటిక దారిద్య్రంలోనూ, ప్రాణాపాయంలోనూ దాగి ఉన్న అసలైన దేశభక్తికి నిదర్శనం ఈ కథ.
Ads
ఢిల్లీలో ఒక మల్టీనేషనల్ కంపెనీలో మేనేజర్గా పనిచేస్తూ, లక్షల్లో జీతం తీసుకునే ఒక యువకుడు తన కుటుంబంతో కలిసి వారం రోజుల విహారయాత్ర కోసం లడఖ్ వెళ్లాడు. అక్కడ వారికి కేటాయించిన డ్రైవర్ సుమారు 28 ఏళ్ల యువకుడు. అతనికి వృద్ధాప్యంలో ఉన్న తల్లిదండ్రులు, భార్య, ఇద్దరు కుమార్తెలు ఉన్నారు.
ప్రయాణంలో వారి మధ్య ఈ విధంగా సంభాషణ జరిగింది:
పర్యాటకుడు: “ఈ వీకెండ్తో టూరిస్ట్ సీజన్ అయిపోతుంది కదా.. ఆ తర్వాత నువ్వు ఏం చేస్తావు? గోవా, ఢిల్లీ లాంటి పెద్ద నగరాల్లో హోటల్స్ లో పనికి వెళ్తావా?”
డ్రైవర్ (యువకుడు): “లేదు సార్, నేను ఇక్కడే ఉంటాను. లడఖ్ వదిలి నేను ఎక్కడికీ వెళ్లను.”
పర్యాటకుడు: “కానీ ఇక్కడ శీతాకాలం చాలా భయంకరంగా ఉంటుంది కదా.. అప్పుడు నువ్వు ఏం చేస్తావు?”
యువకుడు: “పెద్దగా ఏమీ లేదు సార్.. నేను సియాచిన్ వెళ్తాను.”
పర్యాటకుడు (ఆశ్చర్యంగా): “సియాచినా? అది ఇక్కడి కంటే ఎంతో చలిగా ఉంటుంది కదా!”
యువకుడు: “అవును సార్, నేను అక్కడ భారత సైన్యానికి ‘లోడర్’ (బరువులు మోసేవాడు)గా వెళ్తాను. ఇది కాంట్రాక్ట్ ఉద్యోగం. నా లాంటి కొంతమంది ఇక్కడి నుండి సియాచిన్ బేస్ క్యాంప్ వరకు సుమారు 250 కిలోమీటర్లు నడిచి వెళ్తాము. దానికి 15 రోజులు పడుతుంది. అక్కడ మెడికల్ టెస్టులు చేస్తారు, పాస్ అయితే యూనిఫామ్, బూట్లు, హెల్మెట్ ఇస్తారు. అలా అక్కడ 3 నుండి 4 నెలలు ఉండి పని చేస్తాం.”
పర్యాటకుడు: “అక్కడ మీరు చేసే పని ఏమిటి?”
యువకుడు: “మేము సామాగ్రిని మోస్తాం. సైన్యం హెలికాప్టర్ల ద్వారా ఆహారం, ఇతర వస్తువులను జారవిడుస్తుంది. ఆ వస్తువులను మేము వీపున వేసుకుని ఒక పోస్ట్ నుండి మరొక పోస్ట్కు చేరవేస్తాం. అదంతా మంచు పలకల (Glaciers) ప్రాంతం. ట్రక్కులు వెళ్లలేవు. స్నో స్కూటర్లు శబ్దం చేస్తాయి, అది శత్రువులకు తెలిసిపోయే ప్రమాదం ఉంది. అందుకే మేము తెల్లవారుజామున 2 గంటలకు బయలుదేరుతాం. టార్చ్ లైట్లు కూడా వాడకూడదు. నిశ్శబ్దంగా, చీకటిలో నడవాలి. అక్కడ గుర్రాలు, గాడిదలు కూడా బ్రతకలేవు. -50°C చలిలో, 18,000 అడుగుల ఎత్తులో ఏ జంతువు ప్రాణాలతో ఉండలేదు.”
పర్యాటకుడు: “అక్కడ ఆక్సిజన్ కూడా తక్కువగా ఉంటుంది కదా.. అంత బరువు ఎలా మోస్తారు?”
యువకుడు: “అందుకే 15 కేజీల కంటే ఎక్కువ బరువు ఇవ్వరు. మేము రోజుకు కేవలం రెండు గంటలు మాత్రమే పని చేస్తాము. మిగిలిన సమయం అంతా శరీరాన్ని ప్రాణాలతో ఉంచుకోవడానికే సరిపోతుంది.”
పర్యాటకుడు: “ఇది ప్రాణాలతో చెలగాటం కదా..”
ఆ యువకుడు కాసేపు మౌనంగా ఉండి ఇలా అన్నాడు: “నా స్నేహితులు చాలా మంది తిరిగి రాలేదు. కొందరు మంచు లోయల్లో పడిపోయారు, మరికొందరు శత్రువుల కాల్పుల్లో చనిపోయారు. అన్నిటికంటే పెద్ద ప్రమాదం ‘ఫ్రాస్ట్ బైట్’ (అత్యధిక చలి వల్ల శరీర భాగాలు కుళ్ళిపోవడం). నిజం చెప్పాలంటే అక్కడ మరణం అనివార్యం అనిపిస్తుంది.”
పర్యాటకుడు: “అయితే మీకు జీతం చాలా బాగా ఇస్తారేమో?”
యువకుడు: “నెలకు ₹18,000. సైన్యం మా ఖర్చులన్నీ చూసుకుంటుంది. మూడు నెలల్లో నేను 50 వేల వరకు దాచుకోవచ్చు. నా కుటుంబం గడవడానికి అది చాలు. అన్నింటికంటే మించి.. మన దేశం కోసం, మన సైన్యం కోసం ఏదో చేశామన్న తృప్తి మిగులుతుంది.”
ఆ మాట వినగానే ఢిల్లీ నుండి వచ్చిన పర్యాటకుడు నిశ్శబ్దమైపోయాడు. ఏసీ రూముల్లో ఉంటూ, 50 లక్షల ప్యాకేజీ తీసుకుంటున్న తను, ఆ యువకుడి ముందు చాలా చిన్నవాడిగా అనిపించాడు.
మనం నేర్చుకోవాల్సిన పాఠం:
-
-50°C చలిలో, 18,875 అడుగుల ఎత్తున, మృత్యు నీడలో ఆ యువకుడికి రోజుకు ₹600 కూలీ చాలా “పెద్దది”గా కనిపిస్తోంది.
-
దేశం కోసం ఏదో ఒకటి చేస్తున్నామనే ఆ భావనే వారి జీవితానికి అర్థాన్ని ఇస్తోంది.
-
సోషల్ మీడియాలో విషం చిమ్మేవారు, నగరాల్లో కూర్చుని ఉపన్యాసాలు ఇచ్చేవారు.. ఆ గడ్డకట్టే చీకటిలో పది నిమిషాలు కూడా నిలబడలేరు.
మీ పిల్లలను మాల్స్కు తీసుకెళ్లండి, పిజ్జాలు తినిపించండి.. కానీ, ఒకసారి ఈ కథను కూడా వారికి చెప్పండి. ఈ దేశానికి వెన్నెముక ఎవరు అనేది వారికి అర్థం కావాలి.
దేశభక్తి అంటే కేవలం నినాదాలు చేయడం కాదు; అది త్యాగం, క్రమశిక్షణ, బాధ్యత నుండి పుడుతుంది.
మనం సుఖంగా పడుకున్నామంటే, అర్థరాత్రి 2 గంటల సమయంలో ఆ గడ్డకట్టే మంచులో మన శాంతి కోసం ఎవరో భారాన్ని మోస్తున్నారని గుర్తుంచుకుందాం.
వారు ఉన్నారు కాబట్టే.. మనం ఉన్నాం!
సౌజన్యం: కృష్ణ వాసంతిక
Share this Article