.
స్కూల్ నిర్దేశించిన యూనిఫామ్ను కాదని, దానికి బదులుగా హిజాబ్ వేసుకునే హక్కు లేదని అలహాబాద్ హైకోర్టు రీసెంటుగా ఓ తీర్పు చెప్పింది… ఇస్లాంలో హిజాబ్ తప్పనిసరి ఆచారం ఏమీ కాదని పేర్కొంది, నో, నో, ఇది ఇస్లాం మీద దాడి అని ఒవైసీ తీవ్రంగా విమర్శించాడు…
ఇది భారత రాజ్యాంగంలోని ఆర్టికల్ 25, 19లను ఉల్లంఘించడమేనని అంటూ “ఇస్లాంలో ఏది అవసరమో, ఏది కాదో నిర్ణయించడానికి మీరెవరు? అమ్మాయిలు హిజాబ్ను తలపై ధరిస్తారు కానీ, మెదడుపై కాదని’’ ప్రశ్నించాడు…
Ads
2022లో కూడా కర్నాటక హైకోర్టు ఇలాంటి తీర్పు ఇచ్చినట్టు గుర్తు… దేశంలోనే కాదు, ప్రపంచంలో కూడా పలు దేశాల్లో హిజాబ్ ధరించడం మీద ఇలాంటి కంట్రవర్సీలు, చర్చలు నడుస్తూనే ఉన్నాయి… ఈ నేపథ్యంలో ఫేస్ బుక్లో Namburi ChandraSekhar వాల్ మీద కనిపించిన పోస్టు, అటాచ్ చేసిన ఓ వీడియో ఆసక్తికరం అనిపించాయి… ఆ పోస్టు ఏమిటీ అంటే..?
సంప్రదాయంపై స్వేచ్ఛా నాట్యం.. హిజాబ్తో ఓనం వేడుకల హోరు! ఒక రీల్కు వంద రీల్స్ సమాధానం.. ప్రశ్నిస్తున్న కేరళ యువత! మతం, సంస్కృతి, వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛ మధ్య కొత్త తరం రాస్తున్న సరికొత్త కేరళీయం కథ!
మతం ఒక గట్టు లాంటిది. అది ప్రవాహానికి దారి చూపుతుంది. కానీ ప్రవాహం పెరిగినప్పుడు, గట్టు తన సరిహద్దులను దాటి వచ్చే నీటితో కొత్త సమతుల్యత వెతుక్కోవాల్సి వస్తుంది. నీరు తన దారిని తనే వెతుక్కుంటుంది.
మనిషి స్వేచ్ఛ కూడా సరిగ్గా ఇలాంటిదే. దానికి గోడలు కడితే కళ ఆ గోడల మీదుగా ఎగరడం నేర్చుకుంటుంది. సంప్రదాయం పేరుతో గీసిన గీతలు కాలంతో పాటు చెరిగిపోతాయి. వాటి స్థానంలో కొత్త అడుగులు పడతాయి.
2026 ఆగస్టు నెల. కేరళలో ఓనం సందడి మొదలైంది. తిరువోణం దగ్గరపడుతున్న కొద్దీ పండుగ వాతావరణం ఊపందుకుంది. పూలకళం, పాటలు, నృత్యాలతో అంతా కోలాహలంగా ఉంది.
సరిగ్గా అదే సమయంలో సోషల్ మీడియాలో ఒక వీడియో పెద్ద చర్చకు దారితీసింది. ముబీనా నిజాస్ అనే సంప్రదాయవాద ముస్లిం మహిళ ఒక రీల్ పెట్టింది. హిజాబ్ ధరించి డాన్స్ చేయడం ఇస్లామిక్ సూత్రాలకు విరుద్ధమని అందులో చెప్పింది. ఆమె ఉద్దేశం ఒక హెచ్చరిక కావచ్చు.
ఆ మాటలు వినగానే కొత్త తరం ముస్లిం యువతలో మరో ప్రశ్న మేల్కొంది. నా దుస్తులు నా విశ్వాసం అయినప్పుడు, నా నృత్యం నా స్వేచ్ఛ ఎందుకు కాకూడదు అని వారు గట్టిగా ప్రశ్నించారు.
అంతే. ఒక రీల్కు సమాధానంగా మరో రీల్ వచ్చింది. ఆ తర్వాత ఇంకొకటి. చూస్తుండగానే వందల కొద్దీ వీడియోలు వచ్చాయి. ముస్లిం యువతులు హిజాబ్ ధరించారు. ఓనం చీరలు కట్టుకున్నారు. కెమెరాల ముందు నిలబడ్డారు. నచ్చిన పాటలు పెట్టుకున్నారు. మనసారా డాన్స్ చేశారు.
తాము ఎవరమో, ఎలా ఉండాలో తామే నిర్ణయించుకుంటామని తమ శరీర భాషతోనే చెప్పారు. ఇది సాదాసీదా సోషల్ మీడియా ట్రెండ్ కాదు. ఒక తరం మరో తరంతో ముఖాముఖి మాట్లాడుతున్న దృశ్యం. నా విశ్వాసం, నా వ్యక్తిత్వం రెండింటినీ కలిపి జీవించే హక్కు నాదే అని ఆ అమ్మాయిలు తేల్చి చెప్పారు.
వివాదం అక్కడితో ఆగలేదు. ముబీనా నిజాస్ పాత వీడియోలను కొందరు నెటిజన్లు బయటకు తీశారు. అందులో ఆమె కూడా డాన్స్ చేసిన సందర్భాలు ఉన్నాయి. మేకప్తో కనిపించిన దృశ్యాలు కూడా ఉన్నాయి. విమర్శలు పెరగడంతో ఆమె వివరణ ఇచ్చుకోవాల్సి వచ్చింది. సాధారణ ముస్లిం అమ్మాయిలు డాన్స్ చేయడంపై తనకు ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదని స్పష్టం చేసింది.
ఒకప్పుడు పెద్దలు చెప్పిన మాటే శిలాశాసనం. ఇప్పుడు ఒక రీల్కు వంద రీల్స్ సమాధానం ఇస్తున్నాయి. ఇది కాలం మారుతున్న సంకేతం.
ఈ ఘర్షణకు ఒక చిన్న చరిత్ర ఉంది. 2022లో మలప్పురం జిల్లా వందూర్ ప్రభుత్వ బాలికల పాఠశాలలో ఇలాంటి ఘటనే జరిగింది. కొందరు విద్యార్థినులు హిజాబ్ ధరించి ఓనం సందర్భంగా డాన్స్ చేశారు. ఆ వీడియో విపరీతంగా వైరల్ అయింది.
వెంటనే మతపరమైన అభ్యంతరాలు మొదలయ్యాయి. పరాయి పురుషుల ముందు డాన్స్ చేయడం ఇస్లామిక్ నియమాలకు విరుద్ధమని కొందరు మతపెద్దలు తప్పుబట్టారు. సమాజంలోని ఇంకో వైపు నుంచి ఆ పిల్లలకు పెద్ద ఎత్తున మద్దతు లభించింది.
శశి థరూర్ లాంటి ప్రజా మేధావులు ఆ పిల్లల ఆనందాన్ని సమర్థించారు. అందులో ఉన్న కేరళీయతను చూడాలని సూచించారు.
2025లోనూ ఇలాంటి వివాదమే తెరపైకి వచ్చింది. ఖదీజా అనే ఉపాధ్యాయురాలు ముస్లిం పిల్లలు ఓనం వేడుకలకు దూరంగా ఉండాలని ఒక వాయిస్ నోట్ పెట్టింది. అది కూడా తీవ్ర విమర్శలకు దారితీసింది.
అంటే ఈ సమస్య ఒక డాన్స్ వీడియోతో మొదలైనది కాదు. సంస్కృతి ఎక్కడ ముగుస్తుంది? మత నియమం ఎక్కడ మొదలవుతుంది? వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛకు సరిహద్దు ఎక్కడ ఉంటుంది? ఇలాంటి పెద్ద ప్రశ్నల చుట్టూ ఈ చర్చ నడుస్తోంది. ఇక్కడే ఓనం ఒక పండుగను దాటి ఒక సాంస్కృతిక అద్దంలా మారుతుంది.
కేరళలో ఓనం ఒక మతపు గోడల మధ్య బంధించబడిన పండుగ కాదు. అది మలయాళీ జీవనంలో కలిసిపోయిన ఒక సామూహిక జ్ఞాపకం. మహాబలి కథకు మతపరమైన మూలాలు ఉండొచ్చు. దాని చుట్టూ అల్లుకున్న కేరళీయత చాలా విస్తృతమైనది. ఇంటి ముందు పూలకళం వేసే చేతికి మతం అడగదు.
పండుగ దుస్తులు కట్టుకునే ఆనందానికి మతంతో పనిలేదు. పండుగ పాట మొదలైనప్పుడు పక్కింటి మనిషి ఏ మతానికి చెందినవాడో ఎవరూ ఆలోచించరు. అదే సంస్కృతికున్న అసలైన శక్తి. మతం మనిషికి విశ్వాసాన్ని ఇస్తుంది. సంస్కృతి మనిషికి కలిసి జీవించే భాషను నేర్పుతుంది. ఈ రెండింటిని కలపలేం. ఒకదానితో మరొకదాన్ని శత్రువులుగా చూడాల్సిన పనీ లేదు.
నేటి జెన్ జీ యువత ఈ సూక్ష్మమైన తేడాను చాలా స్పష్టంగా చూస్తోంది. వాళ్లకు హిజాబ్ ఒక విశ్వాసపు గుర్తు. డాన్స్ ఒక కళ. ఓనం ఒక సాంస్కృతిక అనుభవం . ఈ మూడు ఒకేసారి ఒక మనిషి జీవితంలో ఉండటంలో వారికి ఎలాంటి వైరుధ్యం కనిపించడం లేదు.
హిజాబ్ నా ఇష్టం, డాన్స్ కూడా నా ఇష్టమే . ఈ చిన్న వాక్యంలో కొత్త తరం ఆలోచనా విధానం మొత్తం దాగి ఉంది. ఇది మతాన్ని తిరస్కరించే తిరుగుబాటు కాదు. మతాన్ని తమ జీవితంలో ఎలా మోసుకెళ్లాలో తామే నిర్ణయించుకునే హక్కు కోసం చేస్తున్న ఒక నిశ్శబ్ద పోరాటం._
_
పాత తరానికి ఇది అవిధేయతగా కనిపించవచ్చు. కొత్త తరానికి మాత్రం ఇది వారి వ్యక్తిత్వం. ఒకప్పుడు నైతిక పోలీసింగ్కు సమాధానం నిశ్శబ్దం. ఇప్పుడు సమాధానం కెమెరా ముందు నిలబడి చేసే ఒక డాన్స్ .
ఒకరు చేయకూడదు అంటారు. వందమంది ఎందుకు అని అడుగుతారు. అక్కడే సమాజం మారడం మొదలవుతుంది. సోషల్ మీడియా ఈ మార్పుకు ఒక కొత్త ఆయుధాన్ని ఇచ్చింది. అది తుపాకీ కాదు. అది ఒక దృశ్యం. ఒక వీడియో. ఒక పాట. ఒక నృత్యం. ఎవరైనా ఒకే రకమైన నైతికతను అందరిపై రుద్దాలని ప్రయత్నిస్తే వందలాది వ్యక్తిగత అనుభవాలు దానికి ఎదురుగా నిలబడుతున్నాయి.
ఇది కొన్నిసార్లు అతిశయంగా అనిపించవచ్చు. కొన్నిసార్లు ఈ ప్రతిస్పందన కూడా కొత్త రకమైన ఒత్తిడిగా మారవచ్చు. దాని లోపల ఉన్న అసలు కోరికను మనం విస్మరించలేం. నా జీవితానికి అర్థం చెప్పేది నేనే. ఇదే ఆధునిక వ్యక్తిత్వపు మూల స్వరం.
సామాజిక సామరస్యం సభల్లో చేసే ప్రసంగాలతో పుట్టదు. ఒకరి పండుగలో మరొకరు నవ్వగలిగినప్పుడు పుడుతుంది. ఒకరి సంస్కృతిని మరొకరు అనుభవించినప్పుడు వస్తుంది. పక్కింటి అమ్మాయి హిజాబ్తో ఓనం డాన్స్ చేస్తుంటే అందులో మతాన్ని వెతకకుండా ఆనందాన్ని చూడగలిగినప్పుడు మొదలవుతుంది. సంస్కృతి మనుషులను కలిపే వంతెన కావాలి. అడ్డుపడే గోడ కాకూడదు.
*
కాలం ఎప్పుడూ వెనక్కి నడవదు. అది ముందుకు ప్రవహిస్తుంది. నిన్నటి నియమాలు రేపటి ప్రశ్నలను ఆపలేవు. కొత్త తరం ప్రతి ఆంక్షను ద్వేషంతో కాదు, సూటి ప్రశ్నతో ఎదుర్కొంటోంది.
మతం మనిషికి దారి చూపించవచ్చు. మనిషి నడిచే ప్రతి అడుగును అది నిర్ణయించాల్సిన అవసరం లేదు. సంప్రదాయం మనకు వేర్లు ఇస్తుంది. స్వేచ్ఛ మనకు రెక్కలు ఇస్తుంది. వేర్లు లేకుండా చెట్టు నిలబడదు. రెక్కలు లేకుండా పక్షి ఎగరదు.
అందుకే హిజాబ్తో ఓనం డాన్స్ చేస్తున్న ఆ యువతి ఒక పండుగలో నృత్యం చేయడం లేదు. ఆమె తన కాలంతో మాట్లాడుతోంది. తన గుర్తింపును తానే నిర్వచించుకుంటోంది. తన విశ్వాసాన్ని వదలకుండా తన స్వేచ్ఛను కాపాడుకోవచ్చని చెబుతోంది. అది మతం ఓడిపోవడం కాదు. అది సంస్కృతి గెలవడం కూడా కాదు. అంతకంటే పెద్ద విజయం ఒకటి ఉంది. మనిషి తనను తాను ఎంచుకునే హక్కు గెలవడం. నది ప్రవహిస్తూనే ఉంటుంది. గట్టు ఉండొచ్చు. గీతలు ఉండొచ్చు. కానీ ప్రవాహం తన దారిని తానే వెతుక్కుంటుంది.
అదే సంస్కృతి.
అదే స్వేచ్ఛ.
అదే రేపటి కేరళీయం.
కేరళ యువతకు నా హృదయపూర్వక అభినందనలు. ❤️
https://www.facebook.com/reel/1762354965103690
Share this Article