,
₹22 వేల కోట్ల అప్పు… ₹6.5 కోట్లకే కథ ముగిసిందా? ఇదీ అసలు కథ !! సుభాష్ చంద్ర కేసులో అసలు లెక్కేంటి..? NCLT ఏం తీర్పిచ్చింది..? బ్యాంకులు ఎందుకు వ్యతిరేకిస్తున్నాయి..? BJP రాజకీయమేమిటి..? గత రెండు రోజులుగా ఒక వార్త దేశవ్యాప్తంగా చర్చనీయాంశంగా మారింది.
₹22,006 కోట్ల అప్పు… కట్టాల్సింది కేవలం ₹6.5 కోట్లు మాత్రమే! సోషల్ మీడియాలో అయితే ఇది ఇంకో అడుగు ముందుకెళ్లిపోయింది. “₹22 వేల కోట్ల అప్పు తీసుకున్న పారిశ్రామికవేత్తకు 99.97 శాతం రుణమాఫీ!” అంటూ ప్రచారం మొదలైంది.
Ads
ఇది చదివిన సగటు మనిషికి కలిగే మొదటి ప్రశ్న కూడా అదే. ఒక సామాన్యుడు బ్యాంకు అప్పు తీసుకుని కట్టకపోతే ఇలాగే ₹100 అప్పుకు మూడు పైసలు కట్టి బయటపడగలడా..? ఇక్కడే అసలు కథలోకి వెళ్లాలి. ఎందుకంటే ప్రచారంలో ఉన్న కథలో కొంత నిజం ఉంది… కొంత తప్పుదారి పట్టించే సరళీకరణ కూడా ఉంది.
ముందుగా ప్రచారంలో ఉన్నదాంట్లో తప్పేమిటి?
మొదటి విషయం. ₹22,006 కోట్లు సుభాష్ చంద్ర వ్యక్తిగతంగా బ్యాంకుల నుంచి తీసుకున్న అప్పు కాదు. ఆయన Essel Groupకు సంబంధించిన పలు కంపెనీలు (తనవే) తీసుకున్న రుణాలకు వ్యక్తిగత హామీదారుగా ఉన్నారు.
అంటే కంపెనీలు బ్యాంకుల నుంచి డబ్బు తీసుకున్నాయి. వాటికి సుభాష్ చంద్ర “కంపెనీ కట్టకపోతే నా మీద కూడా బాధ్యత ఉంటుంది” అనే రీతిలో వ్యక్తిగత హామీ ఇచ్చారు. ఆ కంపెనీలు రుణాలను తిరిగి చెల్లించలేకపోవడంతో, ఆ వ్యక్తిగత హామీల ఆధారంగా సుభాష్ చంద్రపై కూడా insolvency proceedings వచ్చాయి. పూచీకత్తు పడ్డాడు కాబట్టి, ఆ రుణాలు ఆయనే తీర్చాలంటూ..!
కాబట్టి, “సుభాష్ చంద్ర ₹22 వేల కోట్లు అప్పు తీసుకున్నాడు” అనడం సాంకేతికంగా తప్పు.
కానీ అంతే ముఖ్యమైన మరో విషయం ఉంది… ఆ ₹22,006.57 కోట్లు ఆయనపై creditors పెట్టిన claims. వాటిలో సుమారు ₹21,696 కోట్ల claimsను resolution professional అంగీకరించినట్లు NCLT ప్రక్రియలో నమోదైంది. అందువల్ల “₹22 వేల కోట్ల figure పూర్తిగా కల్పితం” అని కూడా చెప్పలేం.
మరి ₹6.5 కోట్లు ఎందుకు? ఇక్కడే అసలు ట్విస్ట్. NCLT ఆమోదించిన repayment plan ప్రకారం— రుణదాతలకు పంచడానికి ₹6.25 కోట్లు, పైగా insolvency ప్రక్రియ ఖర్చుల కోసం మరో ₹25 లక్షలు. అంటే మొత్తంగా దాదాపు ₹6.5 కోట్లు. ₹22,006 కోట్ల admitted claimsతో పోలిస్తే ఇది సుమారు 0.03 శాతం recovery.
బ్యాంకింగ్ భాషలో దీనిని 99.97 శాతం haircut అంటున్నారు. అందుకే ఈ వార్త అంత పెద్ద సంచలనమైంది.
మరి ఆ ₹22 వేల కోట్లు ఏమయ్యాయి? ఇదే అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రశ్న. ₹22 వేల కోట్లు బ్యాంకులు సుభాష్ చంద్రకు ఇచ్చి, ఇప్పుడు ₹6.5 కోట్లకు మాఫీ చేసిన డబ్బు కాదు. NCLTలో జరిగినది సుభాష్ చంద్ర వ్యక్తిగత guarantorగా ఉన్న బాధ్యతకు సంబంధించిన resolution. అంటే ఈ వ్యక్తిగత insolvency plan అమల్లోకి వచ్చి, చట్టపరంగా binding అయితే— ఆయనపై ఉన్న eligible creditors claimsలో మిగిలిన భాగాన్ని ఆయన వ్యక్తిగతంగా ఇకపై వసూలు చేయలేని పరిస్థితి ఏర్పడుతుంది.
కానీ… అసలు రుణం తీసుకున్న కంపెనీలపై బ్యాంకుల హక్కులు అంతటితో పోవు. ఆ కంపెనీల ఆస్తులు, వాటికి సంబంధించిన securityలు, కంపెనీల నుంచి వచ్చే recoveries— వాటిపై creditorsకు ఉన్న హక్కులు వేరే విషయం. అంటే ఒక సరళమైన ఉదాహరణలో చెప్పాలంటే…
మీ స్నేహితుడు బ్యాంకు నుంచి ₹100 అప్పు తీసుకున్నాడు. మీరు అతనికి గ్యారంటీ ఇచ్చారు. అతను ₹100 కట్టలేకపోయాడు. బ్యాంకు మీ దగ్గరకు కూడా వచ్చింది. మీ వ్యక్తిగత ఆస్తులు చూసిన తర్వాత, insolvency ప్రక్రియలో మీరు ₹1 చెల్లించే planకు అనుమతి వచ్చింది. ఆ ₹1 చెల్లించడంతో మీ వ్యక్తిగత guarantor బాధ్యత ముగిసే అవకాశం ఉంది.
కానీ మీ స్నేహితుడు తీసుకున్న అసలు ₹100 అప్పు, అతని ఇల్లు/ ఆస్తి/ కంపెనీ మీద బ్యాంకు హక్కులు అంతటితో మాయమైపోవు. సుభాష్ చంద్ర కేసును అర్థం చేసుకోవడానికి ఈ తేడా చాలా కీలకం.
అయితే సామాన్యుడి భాషలో అసలు కథేమిటి? అక్కడ మాత్రం కథ కొంచెం వేరుగా కనిపిస్తుంది. తన వ్యాపార గ్రూపుకు చెందిన కంపెనీలు బ్యాంకుల దగ్గర అప్పులు తీసుకున్నాయి. ఆ అప్పులకు సుభాష్ చంద్ర స్వయంగా హామీ ఇచ్చారు. కంపెనీలు అప్పులు కట్టలేకపోయాయి. బ్యాంకులు కంపెనీలతోపాటు వ్యక్తిగత గ్యారంటీ ఇచ్చిన సుభాష్ చంద్రను కూడా ఆశ్రయించాయి.
ఇప్పుడు ఆయన వ్యక్తిగత insolvency కేసులో ₹22 వేల కోట్లకు పైగా claims ఉన్నప్పటికీ, ₹6.5 కోట్ల repayment planకు NCLT అనుమతి ఇచ్చింది. ఇదే సామాన్యుడికి కనిపించే చిత్రం. అందుకే— “కంపెనీలు కట్టకపోతే గ్యారంటీ ఇచ్చిన వ్యక్తి బాధ్యత ఏమైంది?” అనే ప్రశ్న రావడం సహజం.
అదే సమయంలో, “₹22 వేల కోట్ల అసలు అప్పంతా ఆయన వ్యక్తిగతంగా తీసుకున్నాడు, ఇప్పుడు ₹6.5 కోట్లు కట్టి ఎగ్గొట్టేశాడు” అనడం మాత్రం వాస్తవాన్ని అతిగా సరళీకరించడం అవుతుంది.
మరి సుభాష్ చంద్ర చెబుతున్న ₹45 వేల కోట్ల లెక్కేమిటి? ఇది కూడా ఈ కథలో మిస్ అవుతున్న మరో ముఖ్యమైన అంశం. సుభాష్ చంద్ర వైపు నుంచి వచ్చిన వివరణ ప్రకారం, Essel companiesకి 2019 జనవరిలో దాదాపు ₹45,000 కోట్ల debt ఉండగా, ఇప్పటివరకు దాదాపు ₹43,000 కోట్లు చెల్లించామని చెబుతున్నారు.
అంటే ఆయన వాదన: “మేము ₹22 వేల కోట్లు ఎగ్గొట్టిన వాళ్లం కాదు. మా గ్రూపు సంవత్సరాలుగా భారీ మొత్తంలో అప్పులు తిరిగి చెల్లించింది. ఇప్పుడు నా personal insolvency caseలో కనిపిస్తున్న ₹22 వేల కోట్ల figureను మొత్తం ప్రస్తుతం నా మీద ఉన్న బాకీగా చూపించడం తప్పు” అన్నది.
ఆయన మరో వాదన ఏమిటంటే, తనకు వ్యతిరేకంగా ఉన్న lenders claims కూడా మొత్తం ₹22 వేల కోట్లు కాదని, ప్రస్తుత వివాదంలో ఉన్న మొత్తం సుమారు ₹3,992 కోట్లు మాత్రమే అని; అందులో ₹620 కోట్లు ఇప్పటికే settle అయ్యాయని, borrower companies మరికొంత చెల్లించడానికి ముందుకొచ్చాయని చెబుతున్నారు.
అయితే ఇక్కడ ఒక విషయం స్పష్టంగా ఉండాలి. ₹45 వేల కోట్లు చెల్లించాం అన్న లెక్క, NCLTలో ఉన్న ₹22,006 కోట్ల claimsకు నేరుగా సమాధానం కాదు. రెండూ వేర్వేరు కాలాలు, వేర్వేరు కంపెనీలు, వేర్వేరు రుణాలు, వేర్వేరు liabilities కలిగిన లెక్కలు కావచ్చు.
అందుకే అసలు ప్రశ్న: ఆ ₹45 వేల కోట్లలో ఏ కంపెనీలు ఎంత అప్పు తీసుకున్నాయి? ఎంత చెల్లించాయి? ఏ రుణాలు settle అయ్యాయి? ప్రస్తుతం ఉన్న claimsలో ఎంత మిగిలింది? ఈ మొత్తం reconciliation బయటకు వస్తేనే రెండు వైపుల లెక్కల మధ్య పూర్తి చిత్రం తెలుస్తుంది.
మరి బ్యాంకులు ఎందుకు ఒప్పుకోలేదు? ఇదే ఇప్పుడు అసలు వివాదం. “₹6.5 కోట్లు ఇచ్చినా మాకు ఏమొస్తుంది? వ్యక్తిగత గ్యారెంటీర్ బాధ్యత ఇక ముగిసినట్టేనా” అన్నదే బ్యాంకుల ప్రధాన ప్రశ్న.
ఉదాహరణకు LIC Housing Financeకు admitted claim సుమారు ₹1,322 కోట్లు. దానికి ప్రతిపాదించిన repayment సుమారు ₹38 లక్షలు మాత్రమే. అంటే దాదాపు 0.03 శాతం. HDFC Bank, LIC Housing Financeతో పాటు మరికొన్ని lenders ఈ planను వ్యతిరేకించాయి. మొత్తం ఏడుగురు creditors వ్యతిరేకంగా ఓటు వేశారు.
వారి అభ్యంతరాలు ఒక్కటే కాదు.
ఒకటి — Recovery చాలా తక్కువ. ₹1,000 కోట్లు రావాల్సిన చోట కొన్ని లక్షలు వస్తే, దాన్ని viable repayment planగా ఎలా అంగీకరిస్తారు? అన్నది ప్రధాన ప్రశ్న. (గ్యారంటీ ఇచ్చాను, నా కంపెనీలే, కానీ అవి చెల్లించకపోతే నేను చెల్లించడానికి నా దగ్గరున్న వ్యక్తిగత ఆస్తులు సరిపోవు… ఇదీ సగటు మనిషికి అర్థమయ్యే సుభష్ చంద్ర బరితెగింపు)
రెండు — ఆస్తుల విలువపై సందేహాలు సుభాష్ చంద్ర వ్యక్తిగత net worthను 2024లో సుమారు ₹31.79 కోట్లుగా చూపించారు. అయితే గతంలో ఆయన సంపదకు సంబంధించి చాలా పెద్ద విలువలు ప్రచారంలో/ సర్టిఫికెట్లలో కనిపించాయని lenders ప్రశ్నించాయి. అందుకే ఆస్తుల అసలు పరిస్థితిపై forensic investigation చేయాలి అన్న డిమాండ్ కూడా వచ్చింది.
NCLT మాత్రం అందుబాటులో ఉన్న material ఆధారంగా అలాంటి forensic investigation అవసరమని తేల్చలేదు.
మూడు — ఎవరెవరు ఓటు వేశారు? ఇది ఇంకా ఆసక్తికరమైన వివాదం. Planకు మొత్తం ఓట్లలో 80.814 శాతం మద్దతు వచ్చింది. చట్టపరంగా అవసరమైన 75 శాతం కంటే ఎక్కువ. అందువల్ల creditors’ commercial wisdomను గౌరవిస్తూ planను ఆమోదించవచ్చని tribunal భావించింది.
కానీ వ్యతిరేకించిన lendersలో కొందరు— “మాకు ఇంత తక్కువ డబ్బు వస్తున్నప్పుడు ఈ planను ఆమోదించడానికి ఎలా ఒప్పుకుంటాం?” అని ప్రశ్నించారు. అంతేకాదు, planకు మద్దతిచ్చిన కొంతమంది creditors సుభాష్ చంద్రతో సంబంధం ఉన్నవారే కావచ్చని lenders అభ్యంతరం వ్యక్తం చేశారు. ఈ entitiesకు కలిపి దాదాపు 61.78 శాతం voting share ఉందని NCLT proceedingsలో చర్చ వచ్చింది.
ఇది కూడా ఇప్పుడు అప్పీల్లో పరిశీలించబడే అంశాల్లో ఒకటి. NCLT కూడా మొదటే ఏకగ్రీవంగా ఒప్పుకోలేదు. ఇది కూడా గుర్తుంచుకోవాల్సిన విషయం. రెండు సభ్యుల NCLT బెంచ్లో మొదట split verdict వచ్చింది. ఒక సభ్యుడు planకు అనుకూలంగా ఉండగా, మరో సభ్యుడు వ్యతిరేకించారు. తర్వాత మూడో సభ్యుడి అభిప్రాయం తీసుకోగా, ఆయన planకు అనుకూలంగా ఉండటంతో majority ఏర్పడింది.
అంటే— “NCLT కళ్లుమూసుకుని ₹22 వేల కోట్లను ₹6.5 కోట్లకు తగ్గించేసింది” అనడం కూడా పూర్తి నిజం కాదు.
అలాగే, “అందరూ అంగీకరించిన సాధారణ settlement ఇది” అనడం కూడా నిజం కాదు. టెక్నికల్ గా… (సమస్య మన రూల్స్లో ఉంది, అది అక్రమార్కులకు అలుసుగా మారింది)…
ఇది మొదటి నుంచే వివాదాస్పదమైన resolution. మరి ₹22 వేల కోట్లలో 99.97 శాతం నిజంగానే పోయిందా? సుభాష్ చంద్ర వ్యక్తిగత insolvency claim కోణంలో చూస్తే — దాదాపు అంతే. NCLT ఆమోదించిన plan అమల్లోకి వస్తే, ఆయనపై admitted claimsలో కేవలం ₹6.25 కోట్లే creditorsకు పంపిణీ అవుతాయి.
కానీ ఆ ₹22 వేల కోట్ల అసలు corporate debt మొత్తం బ్యాంకుల పుస్తకాల నుంచి మాయమైపోయిందని మాత్రం అర్థం కాదు. అసలు borrower companiesపై ఉన్న recovery avenues కొనసాగుతాయి. అందుకే headlineలోని “₹22,000 కోట్ల అప్పు ₹6.5 కోట్లకు మాఫీ” అనేది ప్రజలకు అర్థమయ్యే shorthand మాత్రమే; పూర్తి ఆర్థిక వాస్తవం కాదు.
మరి ఇప్పుడు బ్యాంకులు ఏం చేయబోతున్నాయి? ఇదే కథకు ఇంకా ముగింపు రాలేదన్న అర్థం. HDFC Bank ఇప్పటికే ఈ నిర్ణయంపై NCLATకు వెళ్లే అవకాశాన్ని పరిశీలిస్తోంది. ఇతర lenders కూడా challenge చేసే అవకాశం ఉంది.
అంటే ఇప్పుడు ప్రశ్న: NCLT నిర్ణయం తుది నిర్ణయమా? కాదు.
అప్పీల్లో ఇది నిలుస్తుందా? అదే ఇక చూడాల్సింది.
అక్కడ creditors లేవనెత్తిన— recovery ఎందుకు ఇంత తక్కువ?
ఆస్తుల పూర్తి పరిశీలన జరిగిందా?
forensic audit అవసరమా?
planకు మద్దతిచ్చిన creditorsకు నిజంగా స్వతంత్ర ప్రయోజనాలున్నాయా?
personal guarantorకు సంబంధించిన claimsను ఎలా పరిగణించారు? వంటి ప్రశ్నలు మరింత లోతుగా పరిశీలించబడే అవకాశం ఉంది.
ఇప్పుడు రాజకీయ కోణం… ఇక్కడ నుంచి కథ ఫైనాన్స్ నుంచి రాజకీయాల్లోకి వెళ్తుంది. సుభాష్ చంద్రకు BJPతో పాత రాజకీయ అనుబంధం ఉంది. ఆయన BJP మద్దతుతో రాజ్యసభ సభ్యుడిగా కూడా ఉన్నారు.
అందుకే ఇంత భారీ claimsకు ఎదురుగా ₹6.5 కోట్ల repayment plan ఆమోదం పొందగానే కాంగ్రెస్, ప్రతిపక్షాలు దాన్ని “మోదీ ప్రభుత్వానికి దగ్గరైన పారిశ్రామికవేత్తకు ప్రత్యేకమైన వెసులుబాటు”గా ప్రచారం చేయడం సహజమే. (బీజేపీలో చేరినా, బీజేపీలో ఉన్నా అక్రమార్కులకు ఏ పాపమూ అంటదనే ఓ ప్రచారం ఏనాటి నుంచో బలంగా ఉన్నదే కదా…)
కానీ ఇక్కడ ఒక గీత గీయాలి. “BJPకి దగ్గరగా ఉన్నాడు కాబట్టే కేంద్రం ₹22 వేల కోట్లను ₹6.5 కోట్లకు తగ్గించింది” అని నిర్ధారించడానికి ప్రస్తుతం బయటకు వచ్చిన ఆధారాలు సరిపోవు. ఎందుకంటే తీర్పు ఇచ్చింది NCLT, అది insolvency చట్టం కింద పనిచేసే న్యాయ సంస్థ.
అలాగే planకు 80.814 శాతం creditor voting support వచ్చింది. అందువల్ల “కేంద్రం నేరుగా ₹22 వేల కోట్లు మాఫీ చేసింది” అనడం వాస్తవానికి సరిపోదు.
కానీ… “ఇంత భారీ మొత్తానికి ఇంత తక్కువ recovery వచ్చినప్పుడు, ఇప్పటికే రాజకీయంగా అధికార పార్టీతో సంబంధం ఉన్న పారిశ్రామికవేత్త విషయంలో ఇలాంటి అనుమానాలు ఎందుకు రాకూడదు?” అనే ప్రశ్న మాత్రం రాజకీయంగా తప్పించుకోలేనిది. అది ఒక political perception. దానికి ఇంకా proof లేదు. ఈ రెండింటినీ కలిపేయకపోవడమే నిష్పక్షపాతమైన ధోరణి…
చివరికి మిగిలేది ఏమిటి? ఈ వ్యవహారాన్ని ఒక్క వాక్యంలో చెప్పాలంటే— సుభాష్ చంద్ర ₹22 వేల కోట్లు వ్యక్తిగతంగా అప్పు తీసుకుని ₹6.5 కోట్లు కట్టి తప్పించుకున్న కథ ఇది కాదు. అలాగే, “ఏమీ జరగలేదు, ఇది మామూలు insolvency ప్రక్రియ” అని కొట్టిపారేయగలంత చిన్న విషయం కూడా కాదు.
తనకు సంబంధించిన వ్యాపార గ్రూపు కంపెనీల రుణాలకు ఆయన వ్యక్తిగత హామీ ఇచ్చారు. ఆ కంపెనీల రుణ వ్యవహారాలు సంక్షోభంలో పడ్డాయి. ఆ హామీ ఆధారంగా ఆయన వ్యక్తిగత insolvency కేసు వచ్చింది. అందులో creditors దాఖలు చేసిన claims ₹22 వేల కోట్లకు పైగా ఉన్నాయి. కానీ ఆయన వ్యక్తిగత repayment planలో కేవలం ₹6.5 కోట్లే ఉంది. NCLT దాన్ని ఆమోదించింది.
బ్యాంకులు మాత్రం “ఇంత తక్కువ recoveryని ఎలా అంగీకరిస్తాం?” అంటూ అప్పీల్కు సిద్ధమవుతున్నాయి. అంతే కాదు, planకు మద్దతిచ్చిన creditorsలో కొందరి సంబంధాలపై కూడా అభ్యంతరాలు వచ్చాయి.
కాబట్టి అసలు కథ ఇప్పుడే ముగియలేదు. సగటు మనిషి భాషలో ఒక్కసారి చెప్పాలంటే…
“తన గ్రూపు కంపెనీలకు బ్యాంకులు డబ్బు ఇచ్చాయి. వాటికి సుభాష్ చంద్ర హామీ ఇచ్చాడు. కంపెనీలు మొత్తం అప్పు కట్టలేకపోయాయి. బ్యాంకులు గ్యారంటీ ఇచ్చిన వ్యక్తి దగ్గరికి కూడా వచ్చాయి. ఆయన వ్యక్తిగత ఆస్తులతో ఎంత రాబట్టగలమనే ప్రక్రియలో ₹22 వేల కోట్లకు పైగా claims ఉండగా, ₹6.5 కోట్లతో personal settlementను NCLT అంగీకరించింది. కంపెనీలపై బ్యాంకుల పోరాటం మాత్రం ఇంకా వేరే దారిలో కొనసాగుతుంది.”
ఇది అసలు చిత్రం. దానికి పైన “BJP కాబట్టే ఇలా జరిగింది” అనేది ఒక రాజకీయ ఆరోపణ. “ఏమీ జరగలేదు, అంతా తప్పుడు ప్రచారం” అనేది మరో అతిశయోక్తి. నిజం ఈ రెండింటి మధ్య ఉంది.
- కోర్టు/ట్రిబ్యునల్ తీర్పు చట్టబద్ధత ఒక విషయం.
బ్యాంకులకు దక్కుతున్న recovery ఎంత అన్నది మరో విషయం.
సుభాష్ చంద్ర గతంలో ఎంత చెల్లించారన్నది ఇంకో విషయం.
ఆయనకు BJPతో ఉన్న సంబంధం పూర్తిగా వేరే రాజకీయ విషయం.ఈ నాలుగింటినీ ఒకే గిన్నెలో వేసి “₹22 వేల కోట్ల కుంభకోణం” అని చెప్పినా తప్పే.
“బీజేపీకి దగ్గరైన వ్యక్తికి ₹22 వేల కోట్ల రుణమాఫీ” అని చెప్పినా తప్పే. అదే సమయంలో— “₹22 వేల కోట్లకు పైగా claims ఉన్న వ్యక్తిగత insolvencyలో ₹6.5 కోట్ల recoveryతో resolution ఆమోదించబడింది; దాన్ని బ్యాంకులు వ్యతిరేకించి అప్పీల్కు వెళ్తున్నాయి” అనేది మాత్రం ప్రస్తుతం బయటకు వచ్చిన వాస్తవాలన్నింటినీ కలిపినప్పుడు నిలిచే కథ.
చివరగా అసలు విషయం ఒక్క మాటలో… ₹22 వేల కోట్ల అప్పు మాఫీ కాలేదు. ఆ డబ్బు తీసుకున్న కంపెనీలపై బ్యాంకుల రుణాలు, వాటి ఆస్తులపై హక్కులు, రికవరీ ప్రక్రియలు కొనసాగుతాయి. మారింది ఒక్కటే— ఆ కంపెనీల రుణాలకు వ్యక్తిగత పూచీకత్తు ఇచ్చిన సుభాష్ చంద్ర వ్యక్తిగత బాధ్యత.
NCLT ఆమోదించిన ₹6.5 కోట్ల repayment plan అమల్లోకి వస్తే, ఆ వ్యక్తిగత గ్యారంటీ కింద ఉన్న ఆయన బాధ్యత ఆ పరిష్కారంతో ముగిసే అవకాశం ఉంది. అంటే సింపుల్గా—
- ₹22 వేల కోట్లు మాఫీ కాలేదు.
కంపెనీల అప్పులు మాయం కాలేదు.
బ్యాంకుల రికవరీ పోరాటం ఆగలేదు.
కానీ ఆ అప్పులకు పూచీకత్తు ఇచ్చిన వ్యక్తి మాత్రం ₹6.5 కోట్ల వ్యక్తిగత పరిష్కారంతో బయటపడే పరిస్థితి వచ్చింది.
అందుకే ఈ కేసులో అసలు సంచలనం “₹22 వేల కోట్లు మాఫీ”లో లేదు. ₹22 వేల కోట్లకు పైగా claims ఉన్న వ్యక్తిగత గ్యారంటీ కేసు చివరికి కేవలం ₹6.5 కోట్ల repayment plan దగ్గరికి ఎలా వచ్చిందన్నదే అసలు ప్రశ్న. ఆ ప్రశ్నకు తుది సమాధానం మాత్రం NCLAT, ఆ తర్వాత అవసరమైతే మరింత ఉన్నత న్యాయస్థానాల్లో వచ్చే తీర్పులతోనే తేలుతుంది…
నా కంపెనీలకు లోన్లు ఇచ్చారు, నేనే గ్యారంటీ, అవి చెల్లించే స్థితిలో లేవు, చెల్లించడానికి నా వ్యక్తిగత ఆస్తులు సరిపోవు...... ఇదీ సుభాష్ చంద్ర వాదన... అసలు లోపం మన చట్టాలు, నియమావళిలోనే ఉందని అర్థం అవుతోంది కదా... మరి ఈయన తప్పు చేయలేదా..? చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు అనేది నిజం!!
Share this Article