.
కొన్నాళ్లుగా సోషల్ మీడియాలో చాలామందిని కదిలిస్తున్న ఓ పోస్టు… నిజంగా బాగుంది… వర్తమాన పరిస్థితులనకు అద్దం పట్టే కథ… కల్పితమే కావచ్చు, కానీ ఫీల్డ్ రియాలిటీ అలాగే ఉంది… కలచివేసేలా..? కలుక్కుమనేలా..? ముందు ఆ పోస్టు చదవండి యథాతథంగా…
పుణేలోని ఒక పెద్ద శ్మశానవాటిక.
సమయం మధ్యాహ్నం 3:00 అయ్యింది.
అమెరికాలోని ఒక ప్రముఖ సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో వైస్ ప్రెసిడెంట్గా పనిచేస్తున్న రోహన్ (35), ఫ్లైట్ దిగిన వెంటనే నేరుగా శ్మశానానికి వచ్చాడు.
అతని తండ్రి సదాశివరావు (75) గత రాత్రి మరణించారు.
Ads
రోహన్ చేతిలో ఖరీదైన ల్యాప్టాప్ బ్యాగ్, కళ్లపై రే-బాన్ గ్లాసులు.
చెమటలు కారుస్తూ, తరచూ గడియారం చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
అక్కడ “మోక్ష ఈవెంట్ మేనేజ్మెంట్” అనే అంత్యక్రియల సేవల సంస్థకు చెందిన సుమిత్ ఉన్నాడు.
అన్నీ సిద్ధం చేశాడు. మంటకు చితి కట్టెలు పేర్చబడ్డాయి, పూజారి వచ్చాడు, సదాశివరావు గారి పార్థివదేహానికి స్నానం చేయించి సిద్ధం చేశారు.
రోహన్ వచ్చి తన తండ్రి ముఖాన్ని ఒకసారి చూశాడు. రెండు కన్నీళ్లు జారాయి.
అప్పుడు సుమిత్ను అడిగాడు:
“మిస్టర్ సుమిత్, అన్నీ రెడీనా?
నాకు సాయంత్రం 6 గంటలకు రిటర్న్ ఫ్లైట్ ఉంది.
రేపు చాలా ముఖ్యమైన మీటింగ్ ఉంది.
దయచేసి త్వరగా ముగించండి.”
సుమిత్ షాక్ అయ్యాడు.
ఈ కొడుకును పెంచిన తండ్రికి మూడు గంటల సమయం కూడా దక్కదా?
అతను మౌనంగా తల ఊపాడు.
అంత్యక్రియలు మొత్తం ఏర్పాట్లు పూర్తయ్యాయి.
రోహన్ చితికి నిప్పు పెట్టాడు.
పొగ ఆకాశంలోకి ఎగిసింది. కపాలమోక్షం, ఒక మనిషి లోకం వీడి వెళ్లిపోయాడు.
రోహన్ సుమిత్ను పక్కకు తీసుకెళ్లి చెక్బుక్ తీసాడు.
“సుమిత్, థ్యాంక్స్. మంచి ఏర్పాట్లు చేశావు.
ఎంత బిల్? 50,000? 1,00,000? ఎంత చెప్పు, ఇప్పుడే చెక్ రాస్తాను.
నేను మళ్లీ రావడం కుదరదు.
అస్థి నిమజ్జనం కూడా మీరు చూసుకోండి”
సుమిత్ విచిత్రంగా నవ్వాడు.
“సర్, మీరు డబ్బు ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేదు. మీ బిల్ ఇప్పటికే చెల్లించబడింది.”
రోహన్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
“ఎవరు చెల్లించారు? నా మామయ్యా?”
సుమిత్ చెప్పాడు:
“లేదు సర్.
ఐదు సంవత్సరాల క్రితం మీ తండ్రి సదాశివరావు గారు మా ఆఫీసుకు వచ్చారు.
అప్పుడు ఆయన చాలా అనారోగ్యంగా ఉన్నారు.
నడవడమే కష్టంగా ఉంది.
అయన అడిగారు:
‘మీ ప్యాకేజ్ ఏమిటి?
నా కొడుకు ఎలాంటి ఇబ్బంది పడకుండా అన్నీ మీరు చూసుకుంటారా?’
మేము వివరాలు చెప్పాము.
అదే రోజు ఆయన ముందస్తుగా 50,000 రూపాయలు చెల్లించారు.
ఈ లేఖ కూడా ఇచ్చారు.
‘నా కొడుకు వచ్చినప్పుడు ఇది అతనికి ఇవ్వండి.
అతను రాకపోతే నా అంత్యక్రియలు మీరు చేయండి’ అన్నారు.”
సుమిత్ ఆ లేఖను రోహన్కు ఇచ్చాడు.
కంపిస్తున్న చేతులతో రోహన్ దాన్ని తెరిచాడు.
తండ్రి వణుకుతున్న చేతిరాతలో ఇలా ఉంది.
- “ప్రియమైన రోహన్,
రోహి చిన్ను , నువ్వు చాలా బిజీగా ఉంటావని నాకు తెలుసు.
నీకు అమెరికాలో ఊపిరి పీల్చుకోవడానికి కూడా సమయం ఉండదు.
నా మరణ వార్త విన్నప్పుడు నీకు టెన్షన్ వస్తుందని తెలుసు.
‘లీవ్ దొరుకుతుందా?
టికెట్ దొరుకుతుందా?
మీటింగ్ ఏం అవుతుంది?’
ఇవే ప్రశ్నలు నిన్ను వేధిస్తాయి.
చిన్ను , నీ సమయం, నీ కెరీర్ చాలా ముఖ్యం.
నిన్ను ప్రపంచాన్ని జయించడానికి పెంచాను.
ఒక ముసలివాడి మృతదేహం కోసం కష్టాలు, నష్టాలు పడొద్దు.
అందుకే నా మరణానికి కావాల్సిన ఏర్పాట్లు ముందే చేసుకున్నాను.
ఏజెన్సీకి డబ్బు చెల్లించాను. వాళ్లు చూసుకుంటారు.
నువ్వు వస్తే మంచిది. రాకపోయినా నేను కోపపడను.
ఒకే ఒక్క అభ్యర్థన…
చిన్నప్పుడు నిన్ను స్కూల్కు తీసుకెళ్తూ నేను నీ చేతిని ఎప్పుడూ వదల్లేదు.
ఈ రోజు నువ్వు నా చితికి నిప్పు పెట్టేటప్పుడు
నీ చెయ్యి వణకకూడదు.
త్వరగా వెళ్ళు. నీ భార్య ఎదురు చూస్తోంది.”
ఇట్లు
మీ నాన్న.
లేఖ చదివిన వెంటనే రోహన్ చేతిలోని చెక్బుక్ క్రింద మట్టిలో పడిపోయింది.
చితి మంటలు వెలుగుతున్న, మోగుతున్న ఆ శ్మశానంలో…
రోహన్ కెరీర్పై ఉన్న గర్వం, అహంకారం బూడిదైపోయాయి.
అతను మోకాళ్లపై పడిపోయాడు.
“నాన్నా… నన్ను క్షమించు నాన్నా!”
రోహన్ సుమిత్ కాళ్లను పట్టుకున్నాడు.
“సుమిత్, నాకు అమెరికాకు వెళ్లాలి అనిపించడం లేదు!
నాకు నా నాన్నతో ఉండాలి!
నేను కోట్ల సంపాదించాను కానీ ఇప్పుడు ఓ కొడుకుగా భిక్షగాడిని అయ్యాను!
నా తండ్రి తన మరణ సమయానికీ నా మీటింగ్ గురించి ఆలోచించాడు…
నేను మాత్రం ఆయన అంత్యక్రియల ధరపై బేరసారాలు చేశాను ?”
ఆ రోజు రోహన్ ఫ్లైట్ ఎక్కలేదు.
రాత్రంతా చితి ముందు కూర్చున్నాడు.
ఎందుకంటే చివరకు అతనికి అర్థమైంది—
“ప్రీపెయిడ్” సిమ్ కార్డుకి ఉండొచ్చు…
కానీ తండ్రి ప్రేమ ఎప్పుడూ ప్రీపెయిడ్ కాదు.
తండ్రి ప్రేమ అనంతం —
దానికి ప్రపంచంలో ఎలాంటి కరెన్సీతో చెల్లించలేం.
ప్రపంచంలో ఎంత పెద్దవాళ్లైనా…
ఎంత డబ్బు సంపాదించినా…
మీ తల్లిదండ్రులు తమ ప్రయాణం చివరలో మీ కోసం ఎదురుచూస్తున్నప్పుడు అసౌకర్యంగా అనిపించి దూరం కాకండి.
ఏజెన్సీ అంత్యక్రియలు చేయగలదు.
కానీ కన్నీళ్లు…
అవి అవుట్సోర్స్ చేయలేము.
అవి రక్తం నుంచే రావాలి…
- ఇదీ మొత్తం పోస్టు… నిరాశావాదం, నెగెటివిటీ అని ఏ పేరు పెట్టినా సరే, ఈ కథకు ముగింపు నిజానికి వేరే… అతనేమీ తండ్రి చితిపక్కన కూర్చుని కన్నీళ్లు పెట్టుకోలేదు, ఆత్మచింతన ఏమీ లేదు… హడావుడిగా శ్మశానం బయటకు వచ్చాడు, ట్యాక్సీ బుక్ చేశాడు… ఎయిర్ పోర్టుకు వెళ్లడానికి… వర్తమానం మొత్తం మెటీరియలిస్టిక్ మనుషులదే… నో అటాచ్మెంట్స్, ఓన్లీ డిటాచ్మెంట్స్… ఈ జీవన వేగంలో అన్నీ వదిలేసుకుని పరుగులు తీయడమే..!!
ఓ ఇరవై ముప్ఫై ఏళ్ల తరువాత... ఈ కొడుకూ తండ్రవుతాడు... తనకూ ఓ కొడుకుంటాడు, అక్కడే అదే అమెరికాలోనో, ఇంకెక్కడో... హాస్పిటల్ నుంచే నేరుగా క్రిమటోరియంలోకి... నిర్వేదంగా, నీటి చుక్క లేని కళ్లతో...
Share this Article