.
సోషల్ మీడియాలో బాగా కనిపిస్తున్న ఈ కథను ముందుగా… ఓసారి చదవండి… ఓ వ్యక్తి సక్సెస్ స్టోరీ, అసలు సక్సెస్ ఎందులో ఉందనేది ఈ కథలో నీతి…
విజయానికి కొత్త అర్థం ఇచ్చిన జీవితం
నా పేరు వివేక్ శర్మ. నా వయస్సు 32 సంవత్సరాలు.
ఎవరైనా “ఏం చేస్తావు?” అని అడిగితే,
నేను సాదాసీదాగా,
“నేను ఒక కిరాణా షాప్ నడుపుతాను” అని చెబుతాను.
అప్పుడు వాళ్లు చిరునవ్వు నవ్వుతారు…
కొన్నిసార్లు నవ్వేస్తారు కూడా.
ఎందుకంటే వాళ్లకు ఇంకో విషయం తెలుసు.
నేను IIT బాంబేలో కంప్యూటర్ సైన్స్లో గోల్డ్ మెడలిస్ట్ని.
Ads
.
అవును…
ఇప్పటికీ నా అల్మారాలో ఒక ఆఫర్ లెటర్ దాచిపెట్టుకున్నాను —
సాన్ ఫ్రాన్సిస్కోలోని ఒక కంపెనీ నుంచి వచ్చిన,
ఏడాదికి $240,000 జీతం ఉన్న ఉద్యోగం.
ఆ లెటర్ను నేను ఎప్పుడూ చించలేదు.
కానీ ఉపయోగించలేదు కూడా.
ప్రారంభం
ఈ కథ 1998లో కాన్పూర్లోని కిద్వాయ్ నగర్లో ప్రారంభమైంది.
మేము టిన్ షీట్ పైకప్పు ఉన్న చిన్న రెండు గదుల ఇంట్లో ఉండేవాళ్లం.
నాన్న రైల్వే క్లర్క్గా పనిచేసేవారు.
జీతం నెలకు ₹8,000.
అమ్మ ట్యూషన్లు చెప్పి మరో ₹2,000 సంపాదించేది.
మేము మధ్యతరగతి కూడా కాదు…
దిగువ మధ్యతరగతి కుటుంబం.
కానీ నాన్నకి ఒక కల ఉండేది.
అది బలవంతం కాదు… ఒత్తిడి కాదు.
ఆయన ఎప్పుడూ ఒకటే చెప్పేవారు:
“బాబూ… నీకు ఎంత చదవాలనిపిస్తే అంత చదువు.
డబ్బు గురించి ఆలోచించకు.”
అలా నేను చదివాను.
10వ తరగతిలో 95%
12వ తరగతిలో 97%
కోటాలో కోచింగ్ ఫీజు ₹1 లక్ష.
నాన్న తన PF తీసుకున్నారు.
అమ్మ తన బంగారాన్ని అమ్మేసింది.
నేను కోటాకు వెళ్లాను.
రెండు సంవత్సరాల కఠినమైన పోరాటం —
వేడి…
దోమలు…
నిద్రలేని రాత్రులు…
చివరకు ఫలితం వచ్చింది:
AIR 147 — IIT బాంబే — కంప్యూటర్ సైన్స్.
ఆ రోజు నాన్న మొత్తం కాలనీలో మిఠాయిలు పంచారు.
అమ్మ ఆనందంతో కన్నీళ్లు పెట్టుకుని చెప్పింది:
“ఇప్పుడు నా కొడుకు అమెరికా వెళ్తాడు.”
ఎదుగుదల
IITలో నేను అద్భుతంగా రాణించాను.
కోడింగ్…
హ్యాకథాన్లు…
ఇంటర్న్షిప్లు…
అన్నీ సవ్యంగా సాగాయి.
మూడో ఏడాది నేను Google Summer Intern అయ్యాను.
మొదటి స్టైపెండ్తో అమ్మకు ఒక వాషింగ్ మెషిన్ కొనిచ్చాను.
నాన్నకి ఫోన్ చేశాను.
ఆయన చెప్పారు: “ఇప్పుడు నేను రిటైర్మెంట్ తర్వాత ప్రశాంతంగా ఉండగలను.”
కలల ఉద్యోగం
ఫైనల్ ఇయర్ ప్లేస్మెంట్స్.
చాలా కష్టపడి చదివి,
సాన్ ఫ్రాన్సిస్కోలోని ఒక స్టార్టప్ ఇంటర్వ్యూను క్లియర్ చేశాను.
నాలుగు రౌండ్ల తర్వాత CTO అన్నాడు:
“మేము నిన్నే కోరుకుంటున్నాం.”
ఆఫర్:
* $240,000 జీతం
* H1B వీసా
* రీలోకేషన్
నేను ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయాను.
స్నేహితులు సెలబ్రేట్ చేశారు.
అమ్మ: “పాస్పోర్ట్ రెడీ చేసుకో.”
నాన్న నిశ్శబ్దంగా చెప్పారు: “ఇది చాలా గొప్ప విషయం బాబూ.”
జాయినింగ్ తేదీ: ఆగస్టు 2016.
జీవితాన్ని మార్చిన మలుపు
హోలీ సందర్భంగా మార్చిలో ఇంటికి వెళ్లాను.
నాన్న చాలా బలహీనంగా కనిపించారు.
తరచూ దగ్గు.
చెకప్ చేయించమంటే పట్టించుకోలేదు.
ఏప్రిల్లో ఒక ఫోన్ వచ్చింది:
“మీ నాన్న హాస్పిటల్లో అడ్మిట్ అయ్యారు.”
లంగ్ ఇన్ఫెక్షన్.
హార్ట్ సమస్యలు.
ఆంజియోప్లాస్టీ అవసరం.
ఖర్చు: ₹3 లక్షలు.
ఇన్సూరెన్స్ సగం మాత్రమే కవర్ చేసింది.
నా ఇంటర్న్షిప్ సేవింగ్స్లోని ₹2 లక్షలు వాడాను.
ఆపరేషన్ సక్సెస్ అయింది.
తిరిగి ముంబై వెళ్లాను.
మేలో మరో ఫోన్ వచ్చింది.
అమ్మకి తల తిరిగింది.
డయాగ్నోసిస్:
బ్రెస్ట్ క్యాన్సర్ — స్టేజ్ 2.
6 కీమోథెరపీ సెషన్లు.
సర్జరీ.
మొత్తం ఖర్చు:
సుమారు ₹5 లక్షలు.
నాన్న అప్పటికే రిటైర్ అయ్యారు.
పెన్షన్: ₹12,000.
సేవింగ్స్ అంతా అయిపోయాయి.
ఆ నిర్ణయం
జూన్ 2016.
ఒక చేతిలో ఆఫర్ లెటర్.
మరో చేతిలో హాస్పిటల్ బిల్లులు.
జూలై 15 — వీసా ఇంటర్వ్యూ.
ఆగస్టు 10 — ఫ్లైట్.
అమ్మ కీమోథెరపీ అప్పటికే మొదలైంది.
లోన్ తీసుకుందామా అని నాన్నని అడిగాను.
ఆయన అన్నారు:
“అలా అయితే ఇల్లు తనఖా పెట్టాలి.”
తర్వాత వెంటనే చెప్పారు:
“ఈ ఇల్లు నీ అమ్మ గర్వం.”
ఆ రాత్రి టెర్రస్పై కూర్చుని ఆకాశంలో ఎగిరే విమానాలను చూస్తూ ఉన్నాను.
ఒక విమానం…
నా కలల జీవితానికి తీసుకెళ్తుంది.
మరో దారి…
నన్ను నా తల్లిదండ్రుల బాధ దగ్గరే ఉంచుతుంది.
నేను కంపెనీకి మెయిల్ పంపాను:
జాయినింగ్ వాయిదా వేయమని.
వారి సమాధానం:
“మాకు ఇప్పుడే కావాలి.”
రిమోట్ అవకాశం లేదు.
వేళాపాళా లేదు.
తుది నిర్ణయం
జూలై 14.
వీసా ఇంటర్వ్యూకి ఒక రోజు ముందు.
నాన్న మెడిసిన్ షాప్ నుంచి వచ్చి,
కింద పడిన స్లిప్ కూడా వంగి తీసుకోలేకపోయారు.
ఆ క్షణంలో నాకు అంతా స్పష్టమైంది.
నేను వెళ్తే —
వాళ్లను హాస్పిటల్కు ఎవరు తీసుకెళ్తారు?
మందులు ఎవరు చూసుకుంటారు?
రాత్రిళ్లు వాళ్ల పక్కన ఎవరు ఉంటారు?
నేను వీసా ఇంటర్వ్యూను క్యాన్సిల్ చేశాను.
కంపెనీకి ఇలా రాశాను:
“కుటుంబ ఆరోగ్య అత్యవసర పరిస్థితి కారణంగా నేను జాయిన్ కాలేను.”
స్నేహితులు నన్ను పిచ్చివాడని అన్నారు.
“₹1.6 కోట్ల ఉద్యోగాన్ని వదిలేస్తున్నావా?”
బహుశా వాళ్లు సరైనవారేమో.
కొత్త ప్రయాణం
నేను కాన్పూర్లోనే ఉండిపోయాను.
ఒక లోకల్ ఉద్యోగం చేశాను.
జీతం ₹35,000.
పగలు ఆఫీస్.
సాయంత్రం హాస్పిటల్.
అమ్మ జుట్టు ఊడిపోతుండటం చూసాను.
ఆమెకు విగ్ కొనిచ్చాను.
నాన్న మందులు సమయానికి తీసుకునేలా చూసుకున్నాను.
రెండు సంవత్సరాలు ఇలా గడిచిపోయాయి.
2018 నాటికి —
అమ్మ కోలుకుంది.
క్యాన్సర్ రిమిషన్లోకి వెళ్లింది.
నాన్న ఆరోగ్యం కూడా స్థిరపడింది.
కానీ ఆర్థికంగా మేము పూర్తిగా ఖాళీ అయ్యాం.
అప్పుడే నా కంపెనీ కూడా మూతపడింది.
మళ్లీ జీవిత నిర్మాణం
బెంగళూరులో ₹18 లక్షల ప్యాకేజ్తో ఉద్యోగం వచ్చింది.
నేను తిరస్కరించాను.
దాని బదులు మా ఇంటి కింద ఒక చిన్న షాప్ ప్రారంభించాను:
“శర్మ జనరల్ స్టోర్”
అవును…
IIT గ్రాడ్యుయేట్ ఇప్పుడు బియ్యం, పప్పులు అమ్ముతున్నాడు.
మొదటి రోజు చాలా కష్టంగా అనిపించింది.
అప్పుడు మాకు పరిచయమున్న ఆంటీ వచ్చి ఇలా అన్నారు:
“నీ అమ్మ నా పిల్లలకు చదువు చెప్పింది.
మేము ఎప్పుడూ మీకు అండగా ఉంటాం.”
అలా షాప్ నెమ్మదిగా ఎదిగింది.
ఉదయం హోల్సేల్ మార్కెట్.
పగలు షాప్.
రాత్రి ఫ్రీలాన్స్ కోడింగ్.
విజయానికి కొత్త అర్థం
2019లో అమ్మ పూర్తిగా క్యాన్సర్ ఫ్రీగా ప్రకటించబడింది.
ఆ రోజు నేను ఆలయానికి వెళ్లాను.
2020 లాక్డౌన్ సమయంలో మా షాప్ బాగా నడిచింది.
హోమ్ డెలివరీ మొదలుపెట్టాం.
₹2 లక్షలు సంపాదించి అప్పులు తీర్చాం.
2021లో పిల్లలకు కోడింగ్ నేర్పడం ప్రారంభించాను.
ఫీజు నెలకు ₹500.
2022లో నా స్టూడెంట్ ఒక జాతీయ ఒలింపియాడ్ గెలిచాడు.
ఈ కథ వైరల్ అయింది:
“IITian grocer mentor చేసిన విద్యార్థి జాతీయ అవార్డు గెలిచాడు.”
జీవితం మళ్లీ పూర్తి సర్కిల్ తిరిగింది
అదే వారం నాకు ఒక ఇమెయిల్ వచ్చింది.
అదే CTO నుంచి.
వాళ్లు ఇండియాలో బ్రాంచ్ ప్రారంభిస్తున్నారు.
ఆయన రాశారు:
“మీరు మా ఎడ్యుకేషన్ ఇనిషియేటివ్ను పార్ట్టైమ్, రిమోట్గా నడిపిస్తారా?”
నేను వెంటనే “అవును” అన్నాను.
ఇప్పుడు నా జీవితం ఇలా ఉంది:
* ఉదయం: కిరాణా షాప్
* మధ్యాహ్నం: పిల్లలకు బోధన
* సాయంత్రం: గ్లోబల్ టెక్ టీమ్తో పని
ఈ రోజు
గత నెల నాన్న 68 ఏళ్లు పూర్తి చేసుకున్నారు.
బర్త్డే రోజున ఆయన చెప్పారు:
“నా కొడుకు అమెరికా వెళ్లలేదు…
నాకు అత్యవసరం అయినప్పుడు నా దగ్గరే ఉన్నాడు.”
ఒకసారి అమ్మ అడిగింది:
“ఆ ఆఫర్ లెటర్ ఇప్పటికీ ఎందుకు దాచుకున్నావు?”
నేను నవ్వుతూ అన్నాను:
“నేను వదిలేసినదాన్ని గుర్తుంచుకోవడానికి.”
అమ్మ మృదువుగా చెప్పింది:
“నువ్వు ఏదీ వదల్లేదు…
ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నావు.”
నిజం
నాకు పశ్చాత్తాపం ఉందా?
మొదట్లో ఉండేది.
స్నేహితులు అమెరికాలో ఫోటోలు పెట్టినప్పుడు…
పెద్ద కెరీర్లు నిర్మించుకున్నప్పుడు…
కానీ ఇప్పుడు లేదు.
ఎందుకంటే నేను నా కెరీర్ను త్యాగం చేయలేదు…
దానికి కొత్త అర్థం ఇచ్చాను.
ఇప్పుడు నా కెరీర్ కేవలం కోడింగ్ కాదు…
మనుషుల పట్ల శ్రద్ధ.
చివరి మాట
నేను అమెరికాను వదిలి ఉండొచ్చు.
కానీ అమూల్యమైనదాన్ని పొందాను.
ప్రతి ఉదయం నాన్నకి టీ ఇస్తాను.
అమ్మ పక్కన కూర్చుని ఆమె బాధ తగ్గిస్తాను.
నమ్మండి…
అది $240,000కి కొనలేని ఆనందం.
మళ్లీ అవకాశం వచ్చినా…
నేను ఇదే మార్గాన్ని ఎంచుకుంటాను.
ఎందుకంటే కొన్ని త్యాగాలు నష్టాలు కావు…
అవి ప్రేమలో పెట్టుబడులు.
ఈ రోజు ఒక చిన్న పిల్లవాడు అడిగితే:
“అన్నయ్యా… IIT చదివి షాప్ ఎందుకు నడుపుతున్నారు?”
నేను నవ్వుతూ చెబుతాను:
“ఎందుకంటే నా తల్లిదండ్రులే నా అతిపెద్ద కంపెనీ…
నేను వాళ్ల ఫుల్ టైమ్ CEO.”
ఇది నిజమా లేక కథా….? నేరుగా చెప్పాలంటే, ఇది ఒక కల్పిత కథ (Fictional Story)... దీనిని ఒక “ప్రేరణాత్మక కథనం”గా సోషల్ మీడియాలో వివిధ పేర్లతో, వివిధ భాషల్లో షేర్ చేస్తూ ఉంటారు…
-
వైరల్ టెంప్లేట్…: ఇదే కథ గతంలో “రాహుల్ శర్మ” అని, మరికొన్ని చోట్ల “అనికెత్” అని రకరకాల పేర్లతో ప్రచారంలో ఉంది…. కేవలం పాత్రల పేర్లు, ఊర్ల పేర్లు మారుతుంటాయి తప్ప, ఆ $ 240,000 ప్యాకేజీ, కిరాణా షాప్, ఐఐటి గోల్డ్ మెడల్ వంటి అంశాలన్నీ ఒకేలా ఉంటాయి…
-
వివరాల లేమి..: నిజంగా ఐఐటి బాంబే గోల్డ్ మెడలిస్ట్ అయి ఉండి, అంతర్జాతీయ స్థాయిలో గుర్తింపు పొందితే, ఖచ్చితంగా ఆ వ్యక్తికి సంబంధించిన ఇంటర్వ్యూలు లేదా ఫోటోలు ప్రముఖ వార్తా పత్రికల్లో వచ్చేవి. కానీ అవేవీ అందుబాటులో లేవు….
-
లాజిక్…: ఐఐటి కంప్యూటర్ సైన్స్ గోల్డ్ మెడలిస్ట్ రేంజ్ ఉన్న వ్యక్తికి కేవలం “అమెరికా వెళ్లడం” లేదా “కిరాణా షాప్ పెట్టడం” అనే రెండు ఆప్షన్లే ఉండవు… ఇండియాలో ఉండే లక్షల జీతంతో రిమోట్ ఉద్యోగాలు లేదా సొంతంగా స్టార్టప్స్ పెట్టే వెసులుబాటు పది రెట్లు ఎక్కువగా ఉంటుంది…
ఈ కథ నిజం కాకపోయినా, సమాజానికి ఒక సందేశాన్ని ఇస్తుంది. అందుకే ఇది అంతలా వైరల్ అవుతోంది:..
-
విజయానికి కొత్త నిర్వచనం…: విజయం అంటే కేవలం లక్షల జీతం, విదేశీ ప్రయాణం మాత్రమే కాదు.. కష్టాల్లో ఉన్న తల్లిదండ్రులను చూసుకోవడం కూడా ఒక గొప్ప విజయమే అని చాటిచెప్పడం…
-
ప్రాధాన్యతలు (Priorities)..: కెరీర్ కంటే కొన్నిసార్లు కుటుంబం ముఖ్యం అనే విలువను గుర్తు చేయడం…
-
వృత్తి గౌరవం..: చదువుకున్న వాడు ఏ పని చేసినా అందులో తనదైన ముద్ర వేయగలడని (ఉదాహరణకు కిరాణా షాప్ నడుపుతూనే కోడింగ్ నేర్పించడం) చెప్పడం…
ఇది సోషల్ మీడియాలో ప్రజలను ఆలోచింపజేయడానికి, వారిలో భావోద్వేగాలను ప్రేరేపించడానికి రాసిన ఒక “మోటివేషనల్ ఫిక్షన్”… వివేక్ శర్మ అనే వ్యక్తి నిజంగా ఉండకపోవచ్చు కానీ, మన చుట్టూ తల్లిదండ్రుల కోసం తమ కెరీర్ను చిన్న చిన్న పట్టణాలకు పరిమితం చేసుకున్న నిజమైన హీరోలు ఎందరో ఉన్నారు…
Share this Article