.
మేం బయల్దేరేలోపే చచ్చిపోండి..! ఎంతటి దారుణమైన మాట.. కన్నీళ్లు పెట్టిస్తున్న ఓ వృద్ధ దంపతుల ప్రేమకథ!
65 ఏళ్ల సహజీవనం.. 28 ఏళ్లుగా కొడుకు కోసం ఎదురుచూపులు.. చుట్టూ మనుషులెవరూ లేని కొండలు.. చివరికి తమ మరణం తర్వాత అంత్యక్రియలు చేసే నలుగురు కూడా దొరకరేమోనన్న భయం! ఇది ఏ కల్పిత కథో కాదు. మన సమాజంలో నెమ్మదిగా విస్తరిస్తున్న ఒంటరితనానికి అద్దం పట్టిన కథ.
కొన్ని సినిమాలు వినోదాన్ని ఇస్తాయి. మరికొన్ని ఆలోచింపజేస్తాయి. ఇంకొన్ని మనకు తెలియకుండానే మన కళ్లలో నీళ్లు తెప్పిస్తాయి. కానీ చాలా అరుదుగా మాత్రమే కొన్ని సినిమాలు మన జీవితాల్లోకి చొచ్చుకొచ్చి, మనం మర్చిపోయిన మనుషులను, మన బాధ్యతలను, మన అనుబంధాలను గుర్తుచేస్తాయి. అలాంటి అరుదైన ప్రయత్నమే ఉత్తరాఖండ్ నేపథ్యంలో తెరకెక్కిన ‘పైర్’ (Pyre) సినిమా.
Ads
ఈ సినిమా గురించి చదువుతుంటే ఒక మాట దగ్గర మనసు ఆగిపోతుంది. ఓ వృద్ధ దంపతులు నివసించే గ్రామం నుంచి మరో కుటుంబం వెళ్లిపోతూ ఆ పెద్దాయనతో అన్న మాట అది. “మీరూ త్వరగా ఈ ఊరు విడిచి వెళ్లిపోండి. లేదంటే మేం బయల్దేరేలోపే చచ్చిపోండి. మీరు చనిపోతే శవాన్ని కొండ కిందకు మోసుకెళ్లడానికి నలుగురు మనుషులు కూడా ఉండరు!”
ఎంతటి కఠినమైన మాట! ఎంతటి విషాదకరమైన వాస్తవం! ఆ మాటలో వ్యంగ్యం ఉంది. సరదా ఉంది. కానీ దానికంటే ఎన్నో రెట్లు ఎక్కువగా భయం ఉంది. ఒక మనిషి చనిపోయినప్పుడు కనీసం అతడి అంత్యక్రియలు నిర్వహించడానికి కూడా మనుషులు మిగలని పరిస్థితి వస్తే.. అంతకంటే దుర్భరమైన ఒంటరితనం ఇంకేముంటుంది?
65 ఏళ్ల అనుబంధం.. 28 ఏళ్ల నిరీక్షణ
వినోద్ కప్రి దర్శకత్వం వహించిన ఈ 111 నిమిషాల సినిమా కథ ఉత్తరాఖండ్‌లోని ఓ మారుమూల పర్వత గ్రామంలో సాగుతుంది. అక్కడ ఓ చిన్న ఇంట్లో పదం సింగ్, తుల్సీ అనే వృద్ధ దంపతులు నివసిస్తుంటారు. స్థానికులు వారిని బుబు, ఆమా అని పిలుస్తారు.
వాళ్లిద్దరూ కలిసి జీవించడం మొదలుపెట్టి 65 ఏళ్లు దాటింది. జీవితంలో ఎన్నో ఎత్తుపల్లాలు చూశారు. కాలంతోపాటు వయసు పెరిగింది. శరీరంలో శక్తి తగ్గింది. కానీ ఒకరిపై మరొకరికి ఉన్న ఆధారం మాత్రం తగ్గలేదు.
వారికి ఓ కొడుకు. పేరు హరియా. ఉపాధి కోసం ముంబై వెళ్లిన అతడు తిరిగి వస్తాడని 28 ఏళ్లుగా ఎదురుచూస్తున్నారు. ఆ నిరీక్షణలోనే వాళ్ల జీవితంలో ఎన్నో సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. కొడుకు ఎప్పుడు వస్తాడా అని ఎదురుచూడటం వాళ్ల దినచర్యలో భాగమైపోయింది.
చివరకు ఒకరోజు కొడుకు నుంచి ఉత్తరం వస్తుంది. తాను ఫలానా తేదీన ఊరికి వస్తున్నానని అందులో రాస్తాడు. ఇక ఆ వృద్ధ దంపతుల ఆనందానికి హద్దులుండవు. రోజులు లెక్కపెట్టుకుంటూ కొడుకు రాక కోసం సిద్ధమవుతుంటారు.
కానీ వాళ్లు ఎదురుచూస్తున్న ఆ ఇంటి చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం మాత్రం రోజురోజుకూ ఖాళీ అవుతోంది. ఉపాధి కోసం యువత ఒక్కొక్కరుగా ఊరు విడిచిపోతున్నారు. ఉన్న కొద్దిమంది కూడా వెళ్లిపోవడానికి సిద్ధమవుతున్నారు. ఒకప్పుడు మనుషుల మాటలతో, పిల్లల ఆటపాటలతో కళకళలాడిన గ్రామం క్రమంగా నిశ్శబ్దంలోకి జారుకుంటోంది.
ఒకవైపు కొడుకు వస్తాడన్న ఆశ. మరోవైపు తమ చుట్టూ మనుషులెవరూ మిగలరన్న భయం. ఈ రెండింటి మధ్య ఆ వృద్ధ దంపతుల జీవితం సాగుతుంది.
చితిమంటలు కూడా ముందే సిద్ధం చేసుకున్న భర్త!
ఈ సినిమాలోని అత్యంత హృదయవిదారకమైన సన్నివేశం మరొకటి ఉంది. గ్రామంలో సాయం చేయడానికి కూడా ఎవరూ మిగలరని అర్థం చేసుకున్న పదం సింగ్, తన ఇంటి గుమ్మం బయటే రెండు చితిమంటల కోసం ఏర్పాట్లు చేసుకుంటాడు. ఒకటి తన భార్య కోసం. మరొకటి తన కోసం!
ఆ ఏర్పాట్లు చూసి తుల్సీ ప్రశ్నిస్తుంది. అప్పుడతడు చెప్పిన సమాధానం వారి అనుబంధానికి అద్దం పడుతుంది. “ఒకవేళ నువ్వు ముందు చనిపోతే, నిన్ను కొండ మీద నుంచి కిందకు ఎవరు తీసుకెళ్తారు? నేనొక్కడినే ఎలా మోయగలను?”
చూడండి.. 65 ఏళ్ల దాంపత్యం తర్వాత కూడా అతడి ఆలోచన తన మరణం గురించి కాదు. తన తర్వాత భార్య పరిస్థితి ఏమవుతుందన్నదే! జీవిత చరమాంకంలో కూడా ఒకరికి మరొకరు తోడుగా ఉండాలన్న తపన. ఒకరి అవసరాలు మరొకరికి తెలుసు. ఒకరు లేకపోతే మరొకరి జీవితం ఎలా ఉంటుందో ఊహించుకోవడానికే భయపడుతున్నారు.
వృద్ధాప్యంలో ప్రేమ అంటే ఖరీదైన బహుమతులు, విహారయాత్రలు, సినిమాల్లో చూపించే రొమాన్స్ మాత్రమే కాదు. ఒకరికి వంట రాకపోతే మరొకరు బతికున్నంత కాలం వండి పెట్టడం. నడవలేకపోతే చేయి అందించడం. అనారోగ్యంతో ఉంటే పక్కనే కూర్చోవడం. చివరికి చనిపోయిన తర్వాత కూడా తమ భాగస్వామి ఒంటరిగా మిగిలిపోకూడదని ఆలోచించడం. బహుశా ఇదే నిజమైన సహచర్యం!
అయితే ఇంతటి భావోద్వేగ కథలోనూ దర్శకుడు హాస్యాన్ని మర్చిపోలేదు. ఆ వృద్ధ దంపతులు ఒకరితో ఒకరు సరదాగా గొడవపడటం, చిన్న చిన్న విషయాలకు అలగడం, మళ్లీ కలిసిపోవడం చూస్తే మన ఇళ్లలోని పెద్దవాళ్లు గుర్తొస్తారు. వాళ్ల మధ్య గొడవలు కూడా ఒకరిపై మరొకరికి ఉన్న చనువులో భాగమే అనిపిస్తుంది.
ఒక వృద్ధుడి కళ్లలోని ముడతలు.. ఒక సినిమాకు ప్రాణం!
ఈ సినిమా ఆలోచన దర్శకుడు వినోద్ కప్రికి 2018లో వచ్చింది. ఉత్తరాఖండ్‌లోని మున్సియారి ప్రాంతంలో 84 ఏళ్ల వృద్ధుడి ఫొటో ఫేస్‌బుక్‌లో చూసి అతడిని కలవడానికి వెళ్లాడు. ఆ వృద్ధుడి ముఖంలోని ముడతలు కప్రిని ఆకర్షించాయి. అతడి జీవితాన్ని తెలుసుకోవాలనిపించింది.
ఆ దంపతులను మీ జీవితంలో అన్నింటికంటే పెద్ద ఆందోళన ఏమిటని అడిగాడు. “నేను ముందుగా చనిపోతే నా భార్యను ఎవరు చూసుకుంటారు?” అని ఆ వృద్ధుడు చెప్పాడు. అంతలోనే అతడి భార్య మరో మాట చెప్పింది.
“నాకున్న ఆందోళన కూడా అదే. నేను ముందుగా చనిపోతే ఇతడికి ఎవరు వంట చేసి పెడతారు? ఇతడికి వంట చేయడం రాదు కదా!” ఈ రెండు మాటల్లోనే ఒక జీవితకాలపు అనుబంధం కనిపించింది. ఒకరికి మరొకరు ఎంత అవసరమో అర్థమైంది. ఆ చిన్న సంభాషణే కప్రి మనసులో సినిమా తీయాలన్న ఆలోచనకు బీజం వేసింది.
మొదట నిజ జీవితంలోని ఆ దంపతులతోనే సినిమా తీయాలని ప్రయత్నించాడు. కానీ అది సాధ్యం కాదని అర్థమై ఆ ప్రయత్నాన్ని విరమించుకున్నాడు. తర్వాత ప్రముఖ నటులు నసీరుద్దీన్ షా, రత్నా పాఠక్‌లను సంప్రదించాడు. కథ నచ్చినా, తాము ఆ ప్రాంతానికి చెందినవాళ్లం కాదని, ఆ పాత్రలకు పూర్తిగా న్యాయం చేయలేమని నసీరుద్దీన్ షా భావించాడు.
చివరకు తన కుటుంబంలోనే పదం సింగ్‌ను గుర్తించాడు. ఆయన కప్రికి చిన్నాన్న. రిటైర్డ్ సైనికుడు. తుల్సీ పాత్ర కోసం మరో గ్రామంలో హీరా దేవిని ఎంపిక చేసుకున్నాడు. ఆమె జీవితమంతా వ్యవసాయం చేస్తూ, గడ్డి కోస్తూ, పశువులను మేపుతూ పిల్లలను పెంచిన సాధారణ మహిళ.
కెమెరా ముందు ఎప్పుడూ నటించని ఈ ఇద్దరు వృద్ధులు తెరపై మాత్రం అసాధారణమైన సహజత్వాన్ని ప్రదర్శించారు. అందుకే ఈ సినిమా చూసిన నసీరుద్దీన్ షా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయట. పదం సింగ్‌ను కౌగిలించుకుని, “బుబు.. నువ్వు చేసిన పాత్రను నేను చేయలేను” అని చెప్పాడట. ఒక నటుడికి ఇంతకంటే గొప్ప ప్రశంస ఏముంటుంది?
రెండేళ్లపాటు విడుదలకు నోచుకోని సినిమా!
ఇక్కడ మరో ఆసక్తికరమైన విషయం ఉంది. 2024 నుంచి అంతర్జాతీయ చిత్రోత్సవాల్లో ప్రదర్శితమైన ఈ సినిమాకు 18 అవార్డులు వచ్చాయని దర్శకుడు చెబుతున్నాడు. వాటిలో మూడు ఉత్తమ ఫీచర్ ఫిల్మ్ అవార్డులు, 12 ప్రేక్షకుల ఎంపిక అవార్డులు ఉన్నాయి.
అయినా ఈ సినిమాను థియేటర్లకు తీసుకెళ్లడానికి రెండేళ్లు పట్టింది. పంపిణీదారులు ముందుకు రాలేదు. ఓటీటీ వేదికలు కూడా తిరస్కరించాయి. చివరకు దర్శకుడి నిర్మాత మిత్రుడు థియేటర్లలో విడుదల చేయడానికి ముందుకొచ్చాడు.
అక్టోబర్ 30న దేశవ్యాప్తంగా కేవలం 70 స్క్రీన్లలో విడుదలైంది. కానీ ప్రేక్షకుల నుంచి వచ్చిన స్పందనతో ప్రదర్శనల సంఖ్య పెరిగింది. సినిమా చూసి కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నవాళ్లు, తమ అనుభవాలను సోషల్ మీడియాలో పంచుకున్నారు. చాలా కాలం తర్వాత ఒక సినిమా తమను ఇంతగా కదిలించిందని రాశారు.
ఇంకో విశేషం ఏమిటంటే.. ఈ సినిమాలో నటించిన పదం సింగ్, హీరా దేవి ఇప్పుడు సినీ ప్రేక్షకుల నుంచి అపారమైన ప్రేమను పొందుతున్నారు. సినిమా చూసినవాళ్లు వారి దగ్గరకు వచ్చి పాదాలు తాకుతున్నారు. కౌగిలించుకుంటున్నారు. తమ ఊళ్లలో ఒంటరిగా మిగిలిపోయిన తల్లిదండ్రులు, తాతయ్యలు, నానమ్మలు గుర్తొచ్చారని చెబుతున్నారు.
మన ఊళ్లలోనూ ఇదే విషాదం!
ఈ సినిమా ఉత్తరాఖండ్‌లోని ఓ మారుమూల గ్రామం గురించి చెప్పినా, ఇందులో కనిపించే సమస్య మన దేశంలోని ఎన్నో గ్రామాలకు వర్తిస్తుంది. ఉపాధి కోసం పిల్లలు నగరాలకు వెళ్లిపోవడం తప్పు కాదు. మెరుగైన జీవితం కోసం ప్రయత్నించడం ప్రతి ఒక్కరి హక్కు. కానీ ఆ ప్రయాణంలో వెనుక మిగిలిపోయే తల్లిదండ్రుల జీవితాల గురించి కూడా ఆలోచించాల్సిన అవసరం ఉంది.
ఒకప్పుడు ఇంటి నిండా పిల్లలు. మనవళ్లు, మనవరాళ్లతో సందడి. పండుగలొస్తే బంధువుల రాకపోకలు. ఇప్పుడు పిల్లలు విదేశాల్లో, పెద్ద నగరాల్లో. ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నారు. డబ్బులు పంపుతున్నారు. పండుగలకు వీడియో కాల్స్ చేస్తున్నారు. కానీ అనారోగ్యంతో ఉన్నప్పుడు పక్కన కూర్చునే మనిషి ఎవరు? రాత్రి నిద్ర పట్టనప్పుడు నాలుగు మాటలు మాట్లాడేవాళ్లు ఎవరు? గుమ్మం దగ్గర ఎవరైనా కనిపిస్తే పలకరించే మనుషులు ఎక్కడ?
డబ్బుతో అవసరాలు తీరవచ్చు. మందులు కొనుక్కోవచ్చు. సౌకర్యాలు సమకూర్చుకోవచ్చు. కానీ మనిషికి మనిషి ఇచ్చే తోడు, పలకరింపు, ఆత్మీయతను డబ్బుతో కొనలేం. ముఖ్యంగా వృద్ధాప్యంలో ఒంటరితనం అనేది కేవలం మనుషులు లేకపోవడం కాదు. మన కోసం ఎవరూ ఎదురుచూడటం లేదన్న భావన కూడా!
పదం సింగ్ మాత్రం యువత తమ మాతృభూమిని వదిలిపెట్టకూడదని కోరుతున్నాడు. గ్రామాల్లోనే విద్య, ఉపాధి అవకాశాలు కల్పించాలని ప్రభుత్వాలను విజ్ఞప్తి చేస్తున్నాడు. యువత ఊళ్లు విడిచి వెళ్లాల్సిన అవసరం లేని పరిస్థితులు రావాలని ఆకాంక్షిస్తున్నాడు. ఇది కేవలం ఒక వృద్ధుడి కోరిక కాదు. దేశంలోని ఎన్నో గ్రామాల్లో ఒంటరిగా మిగిలిపోయిన వృద్ధులందరి ఆకాంక్ష.
మనం జీవితంలో ఎంతో దూరం ప్రయాణిస్తాం. మంచి ఉద్యోగం, మంచి సంపాదన, పిల్లల భవిష్యత్తు, సొంత ఇల్లు, సౌకర్యాలు.. ఇలా ఎన్నో లక్ష్యాల కోసం పరుగులు తీస్తాం. ఆ పరుగులో మన కోసం ఎదురుచూస్తున్న అమ్మానాన్నలను, తాతయ్య నానమ్మలను, వాళ్ల చిన్న చిన్న ఆశలను ఒక్కోసారి మర్చిపోతాం.
వాళ్లు మన దగ్గరకు రావాలని కోరుకునే వయసులో లేరు. మనమే వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లాల్సిన వయసులో ఉన్నారు! ‘పైర్’ సినిమా చెప్పే అసలు సందేశం బహుశా ఇదే!
70 స్క్రీన్లలో 122 షోలతో విడుదలైన ఈ సినిమా క్రమేపీ పుంజుకున్నా… ఓ దశలో 300 షోలకు చేరుకున్నా సరే, మొత్తం 11 రోజుల్లో కేవలం 2 కోట్ల పైచిలుకు మాత్రమే వసూలు చేసింది… ఇప్పుడు రామాయణం సినిమా దెబ్బకు చాలా థియేటర్ల నుంచి తీసేశారు…
Share this Article