.
ఒకప్పుడు ప్రపంచంలోనే ఎత్తైన పర్వతాన్ని చూడటం కూడా మనిషికి కల… అధిరోహించడం ఓ ప్రాణాంతక పరీక్ష… సాహసం… ఆ కలను నిజం చేసిన వారు Tenzing Norgay, Edmund Hillary లాంటి సాహసవీరులు… 1953లో వారు ఎవరెస్ట్ ఎక్కినప్పుడు అది కేవలం ఒక పర్వతారోహణ కాదు — “మనిషి సామర్థ్యానికి హద్దులున్నాయా?” అనే ప్రశ్నకు సమాధానం…
మంచు తప్ప మరేమీ కనిపించని ప్రాంతం… ఆక్సిజెన్, బ్లడ్ ప్రెజర్, పురుగు కూడా కనిపించని లోకం… మనిషి మనసుకు, దేహానికి కఠిన పరీక్ష… అదుపు తప్పితే, ప్రకృతి పంజా విసిరితే ఏ మంచు లోయలోకో ప్రస్థానం… కనీసం దేహం కుళ్లిపోదు కూడా… అలాగే తరతరాలూ భద్రంగా ఉండే సిట్యుయేషన్…
Ads
కానీ 2026లో అదే ఎవరెస్ట్…
ట్రాఫిక్ జామ్లు, సెల్ఫీలు, కమర్షియల్ ప్యాకేజీలు, ఆక్సిజన్ సిలిండర్ల చెత్త, మృతదేహాల మధ్య నిలిచిపోయిన క్యూ లైన్లకు ప్రతీకగా మారింది… అవును, మనిషి ప్రకృతిని గెలిచాడు… కలుషితం చేయడంలో… ఇప్పుడు చాలా మందికి కలిగే ప్రశ్న అదే…
“అసలు ఎందుకు ఎక్కాలి?” ఈ ప్రశ్న అమాయకం కాదు. చాలా నిజాయితీ ఉన్న ప్రశ్న… ఒకప్పుడు “అన్వేషణ”… ఇప్పుడు “అచీవ్మెంట్”… ఎవరెస్ట్ మొదటి తరానికి ఒక తెలియని ప్రపంచం… అప్పుడు GPS లేదు… వాతావరణ అంచనాలు బలహీనంగా ఉండేవి… మార్గాలు తెలియవు… ప్రతి అడుగు ఒక పరిశోధన…
ఇప్పుడు?
ఫిక్స్డ్ రోప్స్
కమర్షియల్ గైడ్స్
శిక్షణ పొందిన షెర్పాలు
ఆక్సిజన్ సపోర్ట్
సోషల్ మీడియా ప్రెస్టీజ్
“Seven Summits” ప్యాకేజీలు
- అంటే ఎవరెస్ట్ ఇప్పుడు పూర్తిగా “అందరికీ అందుబాటులో ఉన్న అత్యంత ఖరీదైన అడ్వెంచర్”గా మారిపోయింది.
కొంతమందికి ఇది: వ్యక్తిగత గెలుపు,
జీవిత సవాలును జయించడం,
కార్పొరేట్ స్టేటస్ సింబల్,
సోషల్ మీడియా గుర్తింపు,
“నేను చేశాను” అని చెప్పుకునే విజయ చిహ్నం.
ఇది బయటివాళ్లకు చిన్న విషయంలా కనిపించినా, ఎక్కేవాళ్లకు మాత్రం జీవితకాల కల కావచ్చు.
కానీ ప్రశ్న అక్కడే ఉంది… “రిస్క్కు విలువ ఉందా?”
ఎవరెస్ట్పై “Death Zone” అని పిలిచే ప్రాంతం ఉంది…
అక్కడ గాల్లో ఆక్సిజన్ స్థాయి చాలా తక్కువ… మనిషి శరీరం క్రమంగా చనిపోవడం ప్రారంభమవుతుంది…
అక్కడ: ఒక్క తప్పు అడుగు,
ఒక్క వాతావరణ మార్పు,
ఒక్క ఆక్సిజన్ సమస్య… చాలు… ప్రాణం పోవచ్చు…
చనిపోయిన చాలామంది మృతదేహాలు ఇప్పటికీ అక్కడే ఉన్నాయి… ఎందుకంటే వాటిని కిందకు తీసుకురావడం కూడా ప్రమాదకరం…. అవసలు కుళ్లిపోవు కూడా…
అందుకే మీ ప్రశ్న చాలా మందికి కలుగుతుంది….
“ఉపయోగం లేదని తెలిసీ చావుకు ఎదురెళ్లడం ఎందుకు?”
కానీ ఇదే ప్రశ్నను ఇంకో కోణంలో చూస్తే —
మనిషి చరిత్రలో చాలా పెద్ద ఆవిష్కరణలు, సముద్ర యాత్రలు, అంతరిక్ష ప్రయోగాలు కూడా “రిస్క్” వల్లే జరిగాయి.
అయితే తేడా ఏమిటంటే…
అవి సామూహిక ప్రయోజనాల కోసం.
ఇప్పటి ఎవరెస్ట్ యాత్రల్లో చాలా భాగం మాత్రం “వ్యక్తిగత గెలుపు” కోసం.
అందుకే విమర్శలు పెరుగుతున్నాయి.
ఎవరెస్ట్ ఇప్పుడు ప్రకృతిపై విజయం కాదు… ప్రకృతిపై భారం?
ఎవరెస్ట్పై ఇప్పుడు…
ఖాళీ ఆక్సిజన్ సిలిండర్లు,
టెంట్లు,
ప్లాస్టిక్,
ఆహార ప్యాకెట్లు,
మానవ వ్యర్థాలు… టన్నుల కొద్దీ పేరుకుపోయాయి.
ప్రపంచంలోనే పవిత్రమైన ప్రకృతి అద్భుతాల్లో ఒకటి ఇప్పుడు “ప్రపంచంలోనే ఎత్తైన చెత్త కుప్ప”గా మారుతోందని పర్యావరణవేత్తలు హెచ్చరిస్తున్నారు.
అంటే మనిషి “ప్రకృతిని జయించాలి” అనే పేరుతో, చివరికి ప్రకృతినే నాశనం చేస్తున్నాడా? అనే ప్రశ్న వస్తోంది.
అసలు సమస్య ఎవరెస్ట్ కాదు… మనసు…
ఇక్కడ ఒక ఆసక్తికరమైన విషయం ఉంది.
ఎవరెస్ట్ ఎక్కేవాళ్లందరూ “పిచ్చివాళ్లు” కాదు.
అలాగే ప్రశ్నించే వాళ్లందరూ “సాహసం తెలియనివాళ్లు” కూడా కాదు.
మనిషికి సహజంగా ఒక కోరిక ఉంటుంది:
ఇతరులు చేయనిది చేయాలి,
హద్దులు దాటాలి,
తనని తాను పరీక్షించుకోవాలి,
ప్రపంచానికి “నేను సాధించాను” అని చూపించాలి.
ఒకరికి అది శాస్త్రవేత్త కావడం.
ఇంకొకరికి సంగీతం.
మరికొకరికి ఎవరెస్ట్.
సమస్య అక్కడ కాదు…
సమస్య —
అది “అంతర్గత ప్రయాణమా?”
లేక “ఇన్స్టాగ్రామ్ ట్రోఫీనా?” అన్నదిలో ఉంది.
టెన్సింగ్ నార్కే కాలం ముగిసింది… ఇప్పుడు ఆల్గోరిథమ్ యుగం
ఒకప్పుడు ఎవరెస్ట్ ఫోటో అంటే చరిత్ర.
ఇప్పుడు అది ఒక రీల్.
ఒకప్పుడు శిఖరాన్ని చేరడం అంటే మానవ సంకల్పం.
ఇప్పుడు కొందరికి అది “కంటెంట్”.
అందుకే ఈ కాలంలో అసలు సాహసం పర్వతం ఎక్కడం కాదేమో.
అవసరం లేని పోటీకి “లేదు” అనడం కూడా ఒక సాహసమే కావచ్చు.
ఎవరెస్ట్ ఎక్కాలా వద్దా అనేది వ్యక్తిగత నిర్ణయం.
కానీ ఒక విషయం మాత్రం నిజం:
ప్రకృతిని జయించామనుకునే ముందు… ప్రకృతిని గౌరవించడం నేర్చుకోవాలి…
Share this Article