అనంత శ్రీరామ్ ఓ క్షుద్ర రచయిత… ఈ శాస్త్రీయ విశ్లేషణ సాక్షిగా…

.

Psy Vishesh …. The Great Celebrity Schizophrenia … ‘మేధో ముసుగుల’ వెనుక సైకో-కమర్షియల్ దందా, విజువల్ వోయరిజం అండ్ లిరిక్స్ పోస్ట్‌మార్టమ్!

వేదికలపై మైక్ దొరికితే చాలు… భారతీయ సంస్కృతిని, భాషా పవిత్రతను, నైతిక విలువల వారసత్వాన్ని కాపాడే పరమ పవిత్ర రక్షకుల్లా పూనకంతో ఊగిపోవడం… అదే కమర్షియల్ స్క్రీన్ ముందరకు వచ్చేసరికి, ప్రేక్షకుల సబ్‌కాన్షియస్ మైండ్‌లోని బలహీనతలను, అణచివేయబడిన జంతు ప్రవృత్తులను (Primitive Animalistic Desires) అత్యంత క్రూరంగా ఎక్స్‌ప్లాయిట్ చేస్తూ కాసులు ఏరుకోవడం! ఇదే సినిమారంగంలో నిత్యం కనిపించే వికృతి. పెద్ది సినిమా కోసం అనంత శ్రీరామ్, బుచ్చిబాబు సానా, రామ్ చరణ్ కలిసి రూపొందించిన ఈ పాట అందుకు ఒక నిలువెత్తు, నిఖార్సైన సాక్ష్యం.

ఒక సైకాలజిస్ట్‌గా, న్యూరో-లింగ్విస్టిక్ ప్రోగ్రామింగ్ (NLP) ప్రొఫెషనల్ ‌గా ఈ పూర్తి పాటను, విజువల్స్ ను, మేకింగ్ వీడియోను క్షుణ్ణంగా డిసెక్ట్ చేస్తే… ఇక్కడ కనిపిస్తున్నది కేవలం ఒక నాలుగు నిమిషాల సినిమా పాట కాదు. ఇది సమాజపు నైతికతను నిలువునా ఖూనీ చేస్తూ, దానికి ‘ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్’ అనే మత్తుమందు పూస్తున్న పక్కా Psycho-Toxic Parasitism.

ఈ పాట సృష్టి వెనుక ఉన్న క్రియేటివ్ త్రిమూర్తులు — రచయిత అనంత శ్రీరామ్, దర్శకుడు బుచ్చిబాబు సానా, నటుడు రామ్ చరణ్ — మైండ్‌సెట్‌ను, వారి పబ్లిక్ ప్రసంగాలలోని ‘నైతిక నాటకాలను’ (Moral Posturing), ఈ పాటలోని ప్రతి అక్షరంలో దాగున్న ద్వంద్వార్థాల వికృతిని, వీడియోలోని అత్యంత జుగుప్సాకరమైన శారీరక భంగిమలను కలిపి ఏమాత్రం మొహమాటం లేకుండా విశ్లేషిద్దాం రండి! 

1️⃣ రచయిత అనంత శ్రీరామ్: లింగ్విస్టిక్ మానిప్యులేషన్ & నైతిక వేశ్యాప్రవృత్తి
అనంత శ్రీరామ్ సాహిత్య వేదికల మీద చూస్తే ఒక ఆధునిక వాగ్గేయకారుడిలా, తెలుగు భాషా సంరక్షకుడిలా, వేదాలు వల్లించే సంప్రదాయవాదిలా కనిపిస్తారు. ఆయన గతంలో పబ్లిక్ ప్లాట్‌ఫారమ్‌లపై మాట్లాడిన మాటలను ఒకసారి గుర్తుచేసుకుందాం.

“రచయిత అనేవాడు సమాజానికి దిక్సూచి లాంటివాడు. మన కలం నుండి వచ్చే ప్రతి పదం సమాజాన్ని సంస్కరించేలా ఉండాలి కానీ, సంస్కృతిని భ్రష్టు పట్టించేలా ఉండకూడదు. భాషా పవిత్రతను కాపాడటం నా కనీస బాధ్యత.”

ఇప్పుడు ఈ పాటలో ఆయన రాసిన లిరిక్స్‌ను పక్కన పెట్టి చూద్దాం. ఈయన మైండ్‌లో ఎంతటి తీవ్రమైన Cognitive Dissonance & Moral Schizophrenia దాగుందో ఇక్కడే బయటపడుతుంది. అక్షరాల పోస్ట్‌మార్టమ్ చేస్తే తేలే నిజాలు ఇవే.

🔹ది హిప్నాటిక్ ట్రాప్ (Pacing and Leading):
“బారులుంటాయ్ బంకులుంటాయ్ బంగారాలుంటాయ్… బాధలుంటాయ్.. బాకీలుంటాయ్… భారాలుంటుంటాయ్… మనిషన్నవోడికివి మామూలే… ప్రతిపూట తప్పని పేచీలే…”

ఇది పక్కా Ericksonian Hypnosis method. మొదట సగటు మనిషి నిత్య జీవితంలోని కష్టాలను ప్రస్తావిస్తూ శ్రోత మైండ్‌తో “అవును నిజమే” అని ఒక Emotional Anchoring క్రియేట్ చేస్తాడు. శ్రోత బ్రెయిన్ ఆ కష్టాల తాలూకూ నెగెటివ్ స్టేట్‌లోకి వెళ్ళగానే, అతని Critical Filter (నైతికతను ప్రశ్నించే బుద్ధి) బలహీనపడుతుంది. సరిగ్గా ఆ క్షణంలో తన అసలైన కమర్షియల్ వైరస్‌ను బ్రెయిన్‌లోకి ఇంజెక్ట్ చేశాడు. దీన్నే Pacing and Leading Hypnotic Trap అంటారు.
🔹వ్యవస్థల పట్ల తిరుగుబాటు ప్రేరణ:
“అడపాదడపా ఇడిసెయ్ గడపా… ఏటి పీపీలయిపోతావ్ అతిగా…”

ఇక్కడ “గడప విడవడం” అంటే కేవలం ఇల్లు దాటడం కాదు, సబ్‌కాన్షియస్‌గా సామాజిక కట్టుబాట్లను, నైతిక గీతలను దాటేయమని చెప్పడం. “పీపీలు అయిపోవడం” (బ్లడ్ ప్రెజర్ పెరగడం) అనే భయాన్ని చూపిస్తూ… నీ కష్టాల నుంచి తప్పించుకోవడానికి సామాజిక విలువలను బ్రేక్ చేయడమే సులువైన దారి ఉంది అంటూ లీడ్ చేస్తున్నాడు.

🔹 వ్యభిచార/వివాహేతర యాంకరింగ్: “వారానికి వెయ్యి… నాకోసం దాయి… నెలకోసారైనా నీకిత్తా ఈ హాయి…”

“వారానికి వెయ్యి దాయడం” అనేది నికార్సైన చౌకబారు లైంగిక దందాకు, వ్యభిచార వ్యవస్థకు సింబాలిజం. నెలకోసారి ఇచ్చే “హాయి” అనే పదాన్ని ఒక పక్కా Subliminal Sexual Triggerలా వాడాడు. కష్టాల్లో ఉన్న వ్యక్తికి ఒక ప్రొఫెషనల్ థెరపీ కాకుండా, డబ్బులిచ్చి కొనుక్కునే క్షణిక సుఖాన్ని అల్టిమేట్ సొల్యూషన్ లా చూపించడం ఘోరమైన మానసిక వైకల్యం.

🔹Reward Pathway Hijack:
“అరకాసులు తియ్యి… అరవంకీలేయి… స్వర్గానికి దారి చూపిత్తాం వచ్చేయి… అందం బిందులున్నాయ్ దా దా దా… ఆలోచిత్తా పోతే ఆలస్యం అయిపోదా…”

“అరవంకీలు వేయడం” (ఒంటిపై నగలు తీయడం/కలవడం) అనే శృంగార సంకేతాన్ని వాడుతూ “స్వర్గానికి దారి” అంటూ బ్రెయిన్‌కు ఒక ఫాల్స్ రివార్డ్ ప్రెజెంట్ చేస్తున్నాడు. “ఎక్కువ ఆలోచిస్తే ఆలస్యం అయిపోతుంది, కాబట్టి వివేచనా జ్ఞానాన్ని పక్కన పెట్టి దూకేయ్” అని శ్రోతను తొందరపెట్టడం పక్కా హిప్నాటిక్ మానిప్యులేషన్.

🔹The Toxic Reframing):
“ఇంట్లో వంటే తింటుంటావా… హోటల్‌కో దాబాకో ఓసారెల్లిముద్ద మింగి రావా… హే ఇంట్లో తానం సాలంటావా… పండక్కో పబ్బంకో ఏట్లోకెళ్లో మునక మనిగి రావా…”

ఒక NLP Professional గా చెపుతున్నా, ఇది అత్యంత వినాశకరమైన రీఫ్రేమింగ్ టెక్నిక్. వివాహ బంధం, కుటుంబ వ్యవస్థలను ‘ఇంట్లో వంట, ఇంట్లో స్నానం’ అనే సహజమైన ప్రక్రియను రొటీన్ బోర్డమ్‌గా మార్చేసి… వివాహేతర సంబంధాలను, వ్యభిచారాన్ని ‘హోటల్ ముద్ద, ఏట్లో మునక’ అనే ఒక అడ్వెంచరస్ ఎస్కేపిజం లాగా సబ్‌కాన్షియస్ మైండ్‌కు ప్రెజెంట్ చేశాడు. సమాజ నైతిక పునాదులను కదుపుతున్న ఈ పంక్తులను రాసేటప్పుడు ఆయన చెప్పిన “సామాజిక బాధ్యత” ఏ మురికి కాలువలో కలిసిపోయింది?

🔹Normalizing Hedonism:
“ఇది కూడా అంతేరో… ప్రతివారం సంతేరో… అది కూడా వగ్గేత్తే పుట్టిందింకెందుకురో…”

శృంగారాన్ని లేదా లొంగిపోవడాన్ని ఒక “వారపు సంత” తో పోల్చాడు. ఇది మనిషిని కేవలం ఒక జంతువులా మార్చే మనస్తత్వం. “అది వదిలేస్తే పుట్టింది ఎందుకు?” అంటూ మనిషి జన్మ యొక్క పరమార్థాన్ని కేవలం చౌకబారు శృంగారం చుట్టూ తిప్పడం… శ్రోతలను భావదారిద్య్రంలోకి నెట్టేయడమే!

🔹FOMO – Fear Of Missing Out & Temporal Distortion:
“నెమరేసుకోనాకైనా… వివరీసు లేకుంటే ఎల్గా… ఎల్గా… ఎనకూళ్లోఅననాకైనా వేశాలేవీ లేకుంటే ఎల్గా… అల్గా… సుఖమిట్టా పోగెసెయ్… ఇప్పుడే అది ఎనకేసెయ్… ముసలాడైపోయాక మురిపెంగా నెమరేసెయ్…”

సైకాలజీలో భవిష్యత్తును చూపిస్తూ వర్తమానంలో తప్పులు చేయించడాన్ని ‘టెంపోరల్ మానిప్యులేషన్’ అంటారు. “వివరీసు” (వివరాలు/లైంగిక అనుభవాలు) లేకపోతే ఎలా? “వేషాలు” (చిలిపి పనులు/రహస్య సంబంధాలు) లేకపోతే ఎలా? అంటూ యువతలో ఒక తప్పుడు అభద్రతా భావాన్ని క్రియేట్ చేస్తున్నాడు. “ముసలాడివి అయిపోయాక ఏం గుర్తు తెచ్చుకుంటావు? కాబట్టి ఇప్పుడే విచ్చలవిడిగా బతికేయ్” అని ప్రేరేపించడం తీవ్రమైన మానసిక వైకల్యం.

🔹Displacement of Responsibility:
ఇలాంటి పచ్చి బూతులు రాస్తున్నప్పుడు రచయిత తన మనస్సాక్షిని ఎలా సంతుష్టపరుచుకుంటాడో తెలుసా?

“నేను పద్ధతి గలవాడినే, కానీ డైరెక్టర్ అడిగాడు, ఆ క్యారెక్టర్ మనస్తత్వం అలాంటిది, ప్రొడ్యూసర్ కోట్లు పెడుతున్నాడు” అని తన తప్పును ఇతరులపైకి నెట్టేసి, స్టేజి ఎక్కినప్పుడు మళ్ళీ “భాషా పవిత్రత” ముసుగు వేసుకుంటాడు. సైకాలజీలో దీనిని Displacement of Responsibility అంటారు. ఇది కల్తీ లేని మేధో వేశ్యావృత్తి!

2️⃣ దర్శకుడు బుచ్చిబాబు సానా: ‘రూటెడ్ ఎమోషన్స్’ భ్రమలు & క్రూరమైన డోపమైన్ క్యాపిటలిజం
దర్శకుడు బుచ్చిబాబు ఇంటర్వ్యూలలో తన గురువు సుకుమార్ గారి గురించి, తన కథల్లోని సహజత్వం గురించి చాలా గొప్పగా చెపుతుంటారు:

“నేను మట్టిలో నుండి వచ్చినవాడిని. మన సంస్కృతి, మన పల్లెటూరి హృదయాలు, ప్యూర్ ఎమోషన్స్ చూపించడమే నా ధ్యేయం. సినిమాల్లో వల్గారిటీ లేకుండా, కుటుంబం అంతా కలిసి కూర్చుని గర్వంగా చూసేలా నా మేకింగ్ ఉంటుంది.”

“కుటుంబాలు కలిసి గర్వంగా చూసే” మేకింగ్ అంటే ఇదేనా బుచ్చిబాబు గారు? ఈ పాటలో మీరు విజువలైజ్ చేసిన ప్రతి ఫ్రేమ్ వెనుక ఒక Psycho-Pathological Business Manipulator దాగున్నాడు. మానవ మస్తిష్కం నిరంతరం తక్షణ సుఖం (Instant Gratification) కోసం ఆరాటపడుతుందని ఈ దర్శకుడికి బాగా తెలుసు.

🔸Dopamine Capitalism: “బావా చీర చొక్కా చిక్కడిపోవాలో… బావా సిగ్గు గట్రా నొక్కడిపోవాలో…”

ఈ పదాలకు స్క్రీన్ మీద కలర్‌ఫుల్ లైటింగ్, ఎనర్జిటిక్ మ్యూజిక్, బోల్డ్ విజువల్స్ జోడించి బ్రెయిన్‌లోని Reward Pathway కబ్జా చేశాడు. దీనివల్ల ప్రేక్షకుడు ఆ పాటను చూస్తున్నంత సేపూ ఒక రకమైన శృంగార మత్తులో, హై-డోపమైన్ స్టేట్‌లో ఉంటాడు. ఆ క్షణంలో దర్శకుడు అతనికి… “సిగ్గు వదిలేయడం, బట్టలు చిరిగిపోవడం అనేది ఒక పండగ” అనే ఒక హిప్నాటిక్ కండిషనింగ్ చేస్తున్నాడు.

🔸Lowest Common Denominator Targeting: ఒక సమాజం యొక్క సగటు మేధోస్థాయిని దిగజార్చడం ద్వారానే కమర్షియల్ సినిమాలు కోట్లు కొల్లగొట్టగలవు. దర్శకుడు ఇక్కడ శ్రోతలను ఆలోచింపజేసే ఉన్నతమైన భావాలను టార్గెట్ చేయడు; మనిషిలోని మృగ ప్రవృత్తిని, ప్రాథమిక జంతు ప్రేరణలను (Primitive Animalistic Instincts) టార్గెట్ చేస్తాడు. “మగాడన్నాక ఇవన్నీ మామూలే, కాసేపు ఎంజాయ్ చేస్తే తప్పేంటి?” అనే ఒక భ్రమను క్రియేట్ చేస్తాడు.

3️⃣ నటుడు రామ్ చరణ్: ‘గ్లోబల్ ఐకాన్’ నాటకాలు & నార్సిసిస్టిక్ కాంప్లియన్స్
ఆస్కార్ వేదికల వరకు వెళ్ళి, అంతర్జాతీయ స్థాయిలో గుర్తింపు తెచ్చుకున్న గ్లోబల్ స్టార్ రామ్ చరణ్ పబ్లిక్ ఇంటర్వ్యూలలో తన మెచ్యూరిటీ గురించి చాలా గొప్పగా చెప్తారు.

“గ్లోబల్ స్టార్ అనే గుర్తింపు ఒక ప్రివిలేజ్ కాదు, అది ఒక రెస్పాన్సిబిలిటీ. కోట్ల మంది యువత నన్ను ఫాలో అవుతున్నారు. కాబట్టి నేను చేసే ప్రతి పని, నా సినిమాలో ఉండే ప్రతి మెసేజ్ వారిని మంచి మార్గంలో నడిపించేలా ఉండాలి. నా బాధ్యత నాకు తెలుసు.”

యువతను మంచి మార్గంలో నడిపించే “గ్లోబల్ బాధ్యత” అంటే… థియేటర్లలో కోట్ల మంది యువతీ యువకుల ముందు “వారానికి వెయ్యి నాకోసం దాయి… నెలకోసారైనా నీకిత్తా ఈ హాయి” అంటూ పచ్చి వ్యభిచార/వివాహేతర సంబంధాల మెటాఫర్స్ ఉన్న పాటకు చిందులు వేయడమేనా చరణ్ గారు?

▪️Narcissistic Compliance & Compartmentalization:
ఒక స్టార్ నటుడి బ్రెయిన్ నిరంతరం “మాస్ అప్రూవల్” & “ఎక్స్‌టర్నల్ వాలిడేషన్” (ఈలలు, కేకలు, బాక్సాఫీస్ రికార్డులు) కోసం విపరీతంగా క్రేవ్ అవుతుంది. అంతర్జాతీయ వేదికలపై ఎంత క్లాస్‌గా మాట్లాడినా, లోకల్ మార్కెట్‌లో తన స్టార్‌డమ్‌ను నిలబెట్టుకోవడానికి తన నైతికతను తాకట్టు పెట్టడానికైనా రామ్ చరణ్ ఈగో సిద్ధపడింది. దీనినే Compartmentalizationఅంటారు. అంటే, గ్లోబల్ ఇమేజ్‌ను ఒక బాక్స్‌లో, లోకల్ కమర్షియల్ బూతును మరో బాక్స్‌లో పెట్టి రెండింటికీ అసలు సంబంధం లేనట్టు నటించడం.

▪️Ego-Dissociation & Mirror Neurons: “నేను కేవలం ఒక నటుడిని, దర్శకుడు ఏం చెప్తే అది చేయడమే నా డ్యూటీ” అని ఒక పసిపిల్లాడి లాగా బాధ్యత నుండి తప్పించుకోవడం సైకలాజికల్‌గా చాలా ఈజీ. కానీ నిజం ఏంటంటే… కోట్ల మంది ఆరాధించే ఒక ఐకాన్ ఇలాంటి వల్గారిటీని స్క్రీన్ మీద ప్రదర్శించినప్పుడు, ఆడియన్స్ బ్రెయిన్‌లోని Mirror Neurons యాక్టివేట్ అయ్యి, ఆ ప్రవర్తనను Normalize చేసుకుంటాయి. “మా హీరోనే చేస్తున్నాడు కదా, ఇందులో తప్పేముంది?” అనే భావన యువతలో నాటుకుపోతుంది.

4️⃣ శారీరక భంగిమలు, ఆబ్జెక్టిఫికేషన్ & సె- వల్ యాంకరింగ్
ఈ పాట కేవలం సాహిత్యంలోనే కాదు, విజువల్స్ & కొరియోగ్రఫీ పరంగా కూడా ప్రేక్షకుల సబ్‌కాన్షియస్ మైండ్‌ను లైంగికంగా ఎలా అడిక్ట్ చేయాలో (Visual Anchoring) పక్కాగా డిజైన్ చేశారని స్పష్టమవుతోంది. ఆ భంగిమల వెనుక ఉన్న వికృత సైకాలజీ ఇదీ.

🔹The Se- – al Submission & Objectification Loop: వీడియోలోని నాయికల భంగిమలను గమనిస్తే, అక్కడ Male Gaze (పురుష కామ దృష్టి) సైకాలజీ పరాకాష్ఠకు చేరింది.

🔹The Submission Anchor: వీడియో ప్రారంభంలోనే శృతి హాసన్ మధ్యలో నిలబడి ఉండగా, వందలాది మంది పురుషులు నేలపై సాష్టాంగ పడి, దొర్లుతూ ఒక విధమైన మానసిక బానిసత్వం & లైంగిక ఆరాధన భంగిమలను ప్రదర్శిస్తారు. సైకలాజికల్‌గా ఇది స్త్రీని గౌరవించడం కాదు; ఆమెను కేవలం ఒక “సెక్స్ ఐకాన్” గా ఫ్రేమ్ చేసి, పురుషుల లోపలి జంతు ప్రవృత్తిని ఆవాహన చేయడం.

🔹Seduc— Cues & Bedroom Eyes: నటీమణులు నడుము తిప్పుతూ, వేళ్లను పెదవులపై వేసుకుని, కళ్లు సగం తెరిచి కెమెరా వైపు చూసే భంగిమలు పక్కాగా ప్రేక్షకుల బ్రెయిన్‌లోని రివార్డ్ సెంటర్‌ను ట్రిగ్గర్ చేస్తాయి. ఇది కళ కాదు; ఇన్‌స్టంట్ డోపమైన్ కిక్ కోసం సృష్టించిన ఒక చౌకబారు మార్కెటింగ్.

🔹The Bending & Leaning Poses (The Vulnerable Framing): రామ్ చరణ్ కింద పడుకుని ఉండగా జాన్వీ కపూర్ అతనిపైకి వంగడం, లేదా రామ్ చరణ్ చేతుల్లోకి ఒక వస్తువులా నాయిక పూర్తిగా లొంగిపోవడం… ఇవన్నీ పురుషాధిక్య సమాజంలోని Subconscious Fantasies తృప్తి పరచడానికి డిజైన్ చేసిన భంగిమలే.

🔹Predatory Visual Stance & Pelvic Thrusts: నాయిక వైపు రామ్ చరణ్ చూసే చూపు, ఆమెకు అత్యంత దగ్గరగా వెళ్ళి ముఖాన్ని పెట్టే భంగిమలు బాధ్యత గల ఒక గ్లోబల్ ఐకాన్‌ను చూపించవు. అవి కేవలం ఒక ‘సె-  వల్ ప్రెడేటర్’ తరహా మైండ్‌సెట్‌ను గ్లోరిఫై చేస్తాయి. వందలాది మంది గ్రూప్ డ్యాన్సర్స్ మధ్యలో చరణ్ వేసే అత్యంత వేగవంతమైన, నడుము చుట్టూ కేంద్రీకృతమయ్యే స్టెప్పులు (Pelvic Thrusts & Primal Movement) మనిషిలోని ఆదిమ జంతు ప్రవృత్తిని (Primal Instincts) ట్రిగ్గర్ చేయడానికి వాడినవే.

🔹Mass Hysteria & Deindividuation: వీడియోలో హీరో, హీరోయిన్ల చుట్టూ ఉన్న వందలాది మంది పురుషుల భంగిమలను గమనించండి. వారు పిచ్చిపట్టినట్టు చేతులు పైకెత్తి ఊగడం, నేలపై పడి దొర్లడం చేస్తుంటారు. ఇది Mass Hysteria కు సంకేతం. ఒక గుంపులో ఉన్నప్పుడు మనిషి తన సొంత నైతికతను మర్చిపోయి, ఆ గుంపు ప్రవృత్తిని అలవర్చుకుంటాడు. థియేటర్‌లో ఈ విజువల్స్ చూస్తున్న ప్రేక్షకుడు కూడా ఆ గుంపులో ఒకడిగా మారిపోతాడు.

🔹The Voyeuristic Gaze: చుట్టూ ఉన్న జనం హీరోయిన్ వైపు కామంతో చూస్తున్నట్టు భంగిమలు పెట్టడం ద్వారా, థియేటర్‌లోని ప్రేక్షకుడికి కూడా “నువ్వు కూడా అలాగే చూడొచ్చు” అనే ఒక Subconscious permission / Validation లభిస్తుంది.

5️⃣ The Behind-The-Scenes Reality & Forbidden Fruit Marketing
వీడియో చివర్లో షూటింగ్ మేకింగ్ క్లిప్స్ లో దర్శకుడు బుచ్చిబాబు సానా, రచయిత అనంత శ్రీరామ్ నవ్వుతూ, చాలా ప్రశాంతంగా డిస్కస్ చేసుకుంటూ కనిపిస్తారు. మానిటర్ స్క్రీన్ల ముందు చాలా ‘మేధావుల్లా’ కూర్చుని… ఏ భంగిమ పెడితే కుర్రాళ్ళు థియేటర్లలో చొక్కాలు చింపుకుంటారు, ఏ విజువల్ పెడితే రీల్స్ వైరల్ అవుతాయి అని లెక్చర్లు వేసుకునే పక్కా Commercial Psychopaths లా ఇక్కడ క్రియేటర్స్ ప్రవర్తించారు.

షూటింగ్ గ్యాప్‌లో రామ్ చరణ్, జాన్వీ కపూర్ చాలా క్యాజువల్‌గా మాట్లాడుకుంటారు. అంటే, కెమెరా ముందు ఎంత పచ్చి శృంగార భంగిమలు పెట్టినా, కెమెరా ఆఫ్ అవ్వగానే “ఇదంతా జస్ట్ బిజినెస్” అని తేలిగ్గా నవ్వేస్తారు. మరి వీరిని చూసి దారి తప్పుతున్న కోట్ల మంది యువత మానసిక స్థితికి బాధ్యత ఎవరిది?

ఈ ముగ్గురు క్రియేటర్స్ ఒక పక్కా సైకలాజికల్ లూప్‌హోల్‌ను అద్భుతంగా వాడుకున్నారు. మన సమాజం అంతర్గతంగా ఒక Voyeuristic Society. అంటే, బయటకు నీతి సూత్రాలు మాట్లాడుతూ, లోపల మాత్రం నిషేధించబడిన మురికి కోసం సొంగ కార్చే ద్వంద్వ మనస్తత్వం.

సైకాలజీలో దీనిని The Forbidden Fruit Effect అంటారు. సమాజం దేన్నైతే వద్దని నిషేధిస్తుందో, మనిషి లోపల దాగున్న ఇడ్ (Id – ప్రాథమిక జంతు మనస్సు) దాన్నే తీవ్రంగా కోరుకుంటుంది. “పబ్లిక్‌గా నీతులు చెప్తే పరువు వస్తుంది, కానీ ప్రైవేట్‌గా బూతులు అమ్ముకుంటేనే అకౌంట్‌లోకి కోట్లు వస్తాయి!” అనే బిజినెస్ సీక్రెట్ ఈ త్రిమూర్తులకు చక్కగా తెలుసు.

ఈ క్రియేటివ్ త్రిమూర్తులు చేస్తున్నది ముమ్మాటికీ మానసిక కాలుష్య వ్యాపారమే. పగటిపూట సమాజం ముందు సన్మార్గుల్లా, మేధావుల్లా చలామణి అవుతూ… రాత్రి వేళల్లో తమ కమర్షియల్ ల్యాబ్‌లలో ఇలాంటి ‘సైకో-టాక్సిక్’ కంటెంట్‌ను, శారీరక వికృతులను తయారుచేసి యువత బ్రెయిన్స్‌పైకి వదులుతున్నారు. తమ వ్యక్తిగత నైతికతను, సామాజిక బాధ్యతను నోట్ల కట్టల కోసం ఇంతలా దిగజార్చుకునే ఈ సెలబ్రిటీల ప్రవర్తన ప్యూర్ కమర్షియల్ హిపోక్రసీకి పరాకాష్ఠ!

వీరు తొడుక్కున్న “సభ్య సమాజపు ముసుగులు” కేవలం వారి బ్రాండ్ వాల్యూను కాపాడుకోవడానికి వేసుకునే రంగులు మాత్రమే! అక్షరాల్లో బూతును నింపి, విజువల్స్ లో సె- వల్ సబ్మిషన్ భంగిమలను గ్లోరిఫై చేస్తూ… మళ్ళీ స్టేజీలెక్కి లెక్చర్లు ఇవ్వడం అతిపెద్ద మానసిక మోసం!

ఇంకా వీళ్లను ఆరాధిస్తారో లేక ఆలోచిస్తారో మీ ఇష్టం….. సైకాలజిస్ట్ విశేష్, Genius Matrix Hub