.
ప్రారంభం: విజయవాడ వీధులు – కాలం (ఫ్లాష్ బ్యాక్) …. కెమెరా నెమ్మదిగా గాంధీనగర్ వీధుల్లో కదులుతుంటుంది. అక్కడ ఒక నిలువెత్తు విగ్రహం. తెల్లని ధోవతి, కోటు, తలపాగా.. ముఖంలో ఒక గాంభీర్యం, కళ్లలో సంగీతం పట్ల ఒక తపస్సు. ఆయనే ‘గాయకసార్వభౌమ’ పారుపల్లి రామకృష్ణయ్య పంతులు గారు.
ఒక యువకుడు ఆ విగ్రహానికి పూలమాల వేసి, కళ్లు మూసుకుని నమస్కరిస్తాడు. అతడే దర్శకుడు కె.విశ్వనాథ్. ఆయన మనసులో ‘శంకరాభరణం’ శంకరశాస్త్రి రూపం కదలాడుతుంటుంది. అక్కడి నుండి కథ 1942వ సంవత్సరానికి వెళుతుంది.
Ads
మధ్య భాగం: గురుశిష్య అనుబంధం … విజయవాడలోని ఒక పాతకాలపు ఇల్లు. పంతులు గారు (శంకరశాస్త్రి లాంటి మూర్తిమత్వం) శిష్యులకు పాఠాలు చెబుతున్నారు. ఆయన కట్టు, బొట్టు చూస్తుంటే ఒక హుందాతనం ఉట్టిపడుతుంది. అందరిలోనూ చురుగ్గా ఉన్న ఒక 12 ఏళ్ల బాలుడు ‘బాల మురళి’.
పంతులు గారు మురళి గొంతులో ఉన్న దైవిక శక్తిని గుర్తిస్తారు. తన తరువాత ఈ సంగీత సామ్రాజ్యాన్ని ఏలబోయే వాడు ఈ చిన్నవాడే అని ఆయనకు అర్థమవుతుంది. ఆ పిల్లాడిని తీర్చిదిద్దడం కోసం పంతులుగారు తన సర్వస్వాన్ని ధారపోస్తారు.
సంఘర్షణ: తిరువయ్యారు యాత్ర … తేదీ: 7-1-1942. సాయంత్రం. కావేరీ నది తీరాన త్యాగరాజ ఆరాధనోత్సవాలు. దేశ విదేశాల నుండి దిగ్గజ గాయకులు వచ్చారు. పంతులు గారికి గంట సమయం కేటాయించారు. కానీ, పంతులు గారి మనసులో ఒక ఆలోచన.
పంతులుగారు (నిర్వాహకులతో)…: “నాకు ఆరోగ్యం సహకరించడం లేదు. నా గంట సమయాన్ని ఈ పిల్లాడికి ఇవ్వండి. వీడు నా శిష్యుడు.. కాదు, నా సంగీతానికి వారసుడు.”
నిర్వాహకులు సందేహిస్తారు. ఇంత పెద్ద వేదికపై, మహామహుల ముందు ఒక అర్భకుడు పాడటమా? కానీ పంతులు గారి పట్టుదల ముందు వారు తలవంచుతారు.
క్లైమాక్స్: ఆఖరి అంకం (సినిమాటిక్ సీన్) … వేదిక సిద్ధమైంది. ప్రక్క వాద్యకారులు ఆజానుబాహులు. వారి మధ్య 12 ఏళ్ల మురళి చాలా చిన్నగా కనిపిస్తున్నాడు. ప్రేక్షకులకు మురళి కనిపించడం లేదని, పంతులు గారు స్వయంగా ఒక పీటను తెప్పించి తన శిష్యుడిని దానిపై కూర్చోబెడతారు.
మురళి పాడటం మొదలుపెడతాడు. మొదటి కీర్తనకే సభ నిశ్శబ్దమైపోతుంది. పంతులు గారు వేదిక పక్కన కూర్చుని, శిష్యుడిని చూస్తూ కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా గర్వంగా నవ్వుతారు.
-
రెండు కీర్తనలు అనుకున్నవి కాస్తా నాలుగు అవుతాయి.
-
గంట సమయం కాస్తా రెండు గంటలు అవుతుంది.
-
జనం మంత్రముగ్ధులై ‘బ్రహ్మరథం’ పడతారు.
పంతులు గారు త్యాగరాజ స్వామి విగ్రహం వైపు చూసి, “స్వామీ! నా శిష్యుడి రూపంలో నీకు సరైన వారసుడిని అందించాను” అని మనసులోనే మొక్కుకుంటారు.
ముగింపు: కళా తపస్వి వందనం… దృశ్యం మళ్లీ వర్తమానంలోకి వస్తుంది. విశ్వనాథ్ గారు విగ్రహం ముందు నిలబడి ఉంటారు. ఆయన తీసిన ‘శంకరాభరణం’ క్లైమాక్స్ లో.. శంకరశాస్త్రి ఆగిపోయిన చోటు నుండి శిష్యుడు అందుకున్న దృశ్యం తెరపై మెరుస్తుంది…
వాయిస్ ఓవర్…: “కళ చావదు.. అది ఒక గురువు నుండి మరో శిష్యుడికి ప్రాణవాయువులా అందుతూనే ఉంటుంది. ఆనాడు పారుపల్లి వారు చేసిన త్యాగమే.. ఈనాడు ‘శంకరాభరణం’ క్లైమాక్స్ కు ప్రాణం పోసింది.”
శుభం
Share this Article