అందం అంటే ఏమిటి..? ప్రామాణికాలు, కొలమానాలు ఏమున్నాయి..?

.

నయోమి అనే ఈ అమ్మాయిని మొదటిసారి చూసినప్పుడు…
నాకు కనిపించింది విటిలిగో కాదు.
ఒక మనిషి కనిపించింది.
కానీ ఈ ప్రపంచం అలా చూడదు.
ఈ ప్రపంచం ముందుగా చర్మాన్ని చూస్తుంది.
తర్వాత రంగును చూస్తుంది.
ఆ తర్వాత తేడాను చూస్తుంది.
మనిషిని చూడటానికి మాత్రం కాస్త సమయం తీసుకుంటుంది.

ఫోటోగ్రాఫర్‌గా నేను ఎన్నో ముఖాలు చూశాను.
నవ్వుతున్న ముఖాలు…
ఏడుస్తున్న ముఖాలు…
విజయం వెనుక దాగిన అలసటను మోసే ముఖాలు…
ఒంటరితనాన్ని అందమైన చిరునవ్వుతో కప్పిపుచ్చుకున్న ముఖాలు…

కానీ నయోమిని చూసినప్పుడు…
నా మనసులో ఒక ప్రశ్న పుట్టింది.
“అందం అంటే అసలు ఏమిటి?”
మనం చిన్నప్పటి నుంచి అందాన్ని కొలవడం నేర్చుకున్నాం.
చర్మం ఎలా ఉంది?
రంగు ఎలా ఉంది?
మచ్చలు ఉన్నాయా?
లేవా?

కానీ…
ఒక మనిషి ఎంత ధైర్యంగా జీవిస్తున్నాడో…
ఎన్ని చూపులను దాటి నిలబడుతున్నాడో…
ఎన్ని సార్లు తనని తాను మళ్లీ ప్రేమించుకోవడం నేర్చుకున్నాడో…
వాటిని ఎప్పుడైనా అందం ప్రమాణాలుగా పెట్టామా?

నిజానికి ఈ ఫోటోషూట్ ఆలోచన వచ్చినప్పుడు…
“ఆమె ఎందుకు అందంగా తయారవ్వకూడదు?” అని అనిపించింది.
కానీ తర్వాత అర్థమైంది…
ఆ ప్రశ్నే తప్పు.
ఎందుకంటే…
ఆమె అందంగా మారాల్సిన అవసరమే లేదు.
ఆమె ఎప్పుడూ అందంగానే ఉంది.
మారాల్సింది ఆమె కాదు.
మారాల్సింది మన చూపు.

ఆ ఆలోచనతోనే ఒక డెర్మటాలజిస్ట్‌ను కలిశాను.
మేకప్ గురించి మాట్లాడాం.
చర్మం గురించి మాట్లాడాం.
కానీ చివరికి నాకు అర్థమైనది మాత్రం మరో విషయం.
మేకప్ అనేది ఒక మనిషిని మార్చడానికి కాదు.
కొన్ని సార్లు…
ఆ మనిషి తనని తాను కొత్తగా చూసుకునే అవకాశాన్ని ఇవ్వడానికి.

ఆ తర్వాత మేకప్ ఆర్టిస్ట్ రాజ్యలక్ష్మి గారు ముందుకొచ్చారు.
ఆమె చేతిలో నాకు బ్రష్‌లు కనిపించలేదు.
ఒక మనిషి ఆత్మవిశ్వాసాన్ని మెల్లగా తాకే సున్నితత్వం కనిపించింది.
డిజైనర్ మానస వర్మ గారు కాస్ట్యూమ్ డిజైన్ చేశారు.
ఆ కాస్ట్యూమ్ శరీరాన్ని కప్పడానికి కాదు.
తనని తాను దాచుకోకుండా నిర్భయంగా నిలబడటానికి.

షూట్ మొదలైంది.
లైట్లు వెలిగాయి.
కెమెరా క్లిక్ అయ్యింది.
కానీ ఆ రోజు నాకు గుర్తుండిపోయింది ఫోటోలు కాదు.
ఒక క్షణం.
అద్దం ముందు నిలబడి…
తనని తాను చూసుకుని…
ఆమె చిరునవ్వు నవ్విన క్షణం.

ఆ నవ్వులో ఒక ప్రశాంతత ఉంది.
ఒక అంగీకారం ఉంది.
“నేను ఇలాగే బాగున్నాను” అనే నిశ్శబ్దం ఉంది.
అప్పుడు నాకు ఒక విషయం అర్థమైంది.
విటిలిగో వల్ల ఆమె చర్మం తన రంగులను కోల్పోయి ఉండొచ్చు.

కానీ…
ఆమె తన రంగులను కోల్పోలేదు.
ఆమె కలల రంగు అలాగే ఉంది.
ఆమె నవ్వు రంగు అలాగే ఉంది.
ఆమె ప్రేమ రంగు అలాగే ఉంది.
ఆమె ధైర్యం రంగు అలాగే ఉంది.
మనిషి అందం…
చర్మంపై కనిపించే రంగులో ఉండదు.
తనని తాను ఎలా అంగీకరించుకున్నాడో అందులో ఉంటుంది.
జీవితాన్ని ఎలా మోస్తున్నాడో అందులో ఉంటుంది.
ఎన్ని చూపులు గాయపరిచినా…
మళ్లీ నవ్వగలిగే ధైర్యంలో ఉంటుంది.

ఆ రోజు నాకు మరోసారి అర్థమైంది…
ప్రకృతి ఒక్క ఆకునైనా ఒకేలా సృష్టించలేదు.
ఒక్క పువ్వునైనా ఒకే రంగులో రంగరించలేదు.
మరి మనుషులందరూ ఒకేలా ఉండాలని మనం ఎందుకు ఆశిస్తున్నాం?

బహుశా…
పరిపూర్ణత అందంగా ఉండొచ్చు.
కానీ అసంపూర్ణతే మనిషిని గుర్తుండిపోయేలా చేస్తుంది.
విటిలిగో అనేది రంగులు పోయిన కథ కాదు.
అందాన్ని మనం తప్పు చోట వెతుకుతున్నామనే గుర్తు.
ఎందుకంటే…
ప్రకృతి ఆమె చర్మం మీద కొన్ని రంగులను తీసేసి ఉండొచ్చు.
కానీ…
ఆమె ఆత్మ మీద మరింత వెలుగును రాసింది.
అది ఒక ఫోటోషూట్ కాదు.
ఒక మనిషి తనని తాను మళ్లీ చూసుకున్న క్షణం.
ఒక మనిషి తనని తాను మళ్లీ అంగీకరించుకున్న ప్రయాణం.

ఆ రోజు షూట్ ముగిసింది.
లైట్లు ఆరిపోయాయి.
కెమెరా నిశ్శబ్దమైంది.
కానీ…
నా లోపల ఒక ప్రశ్న మాత్రం ఇంకా మిగిలిపోయింది.

ప్రకృతి ఒక చెట్టుపై ఉన్న రెండు ఆకులను కూడా ఒకేలా సృష్టించనప్పుడు.
ఒకే తోటలో పూసే పువ్వులకు కూడా ఒకే రంగు ఇవ్వనప్పుడు.
ఒకే ఆకాశాన్ని ప్రతి సాయంత్రం ఒకేలా చిత్రించనప్పుడు.
మరి…
మనుషులందరూ ఒకేలా ఉండాలని మనం ఎందుకు ఆశిస్తున్నాం?

బహుశా…
ప్రకృతి ఎప్పుడూ పరిపూర్ణతను సృష్టించలేదు.
అది వైవిధ్యాన్ని మాత్రమే సృష్టించింది.
పరిపూర్ణత అనేది మనిషి ఊహ.
వైవిధ్యం అనేది ప్రకృతి భాష.

ఆ రోజు నయోమి నాకు విటిలిగో గురించి ఏమీ నేర్పలేదు.
ఆమె నాకు మనిషి గురించి నేర్పింది.
మనం అందంగా ఉండాల్సిన అవసరం లేదని…
మనల్ని మనం అంగీకరించుకోవడమే చాలునని.
ఎందుకంటే…
జీవితం చివరికి చర్మం గురించి గుర్తుంచుకోదు.
మనిషి ఎలా కనిపించాడో కూడా గుర్తుంచుకోదు.
తనని తాను ఎలా మోశాడో…
ఎన్ని గాయాల మధ్య కూడా ఎలా నవ్వాడో…
ఎంత భిన్నంగా ఉన్నా తనని తాను ఎంత ప్రేమించుకున్నాడో…
అదే గుర్తుంచుకుంటుంది.
బహుశా…
అందం అనేది అద్దంలో కనిపించేది కాదు.
మనిషి తనని తాను తిరస్కరించడం ఆపేసిన క్షణంలో పుడుతుంది…
.
.
రఘు మందాటి

.

https://www.facebook.com/reel/1493654659440953