.
ధురంధర్: ది రివెంజ్ – వెలుతురు, నీడలు, ఒక గ్యాంగ్స్టర్ జననం: సినిమాటోగ్రఫీపై ఒక విశ్లేషణ… దురంధర్ రెండు పార్టుల సినిమాపై రకరకాల విశ్లేషణలు వచ్చాయి. కంటెంటు మీద, నటీనటుల నటన మీద, దర్శకత్వ మెరుపుల మీద, వసూళ్ల మీద, రికార్డుల మీద… బోలెడు. కానీ టెక్నికల్ అంశాల మీద అరుదు. ఫేస్బుక్లో Prakash Surya పోస్టు భిన్నంగా, ఆసక్తికరంగా ఉంది. (కొన్ని మార్పులతో దాని సారాంశం ఇలా…)
సినిమా అంటే కేవలం నటుల అభినయం లేదా రచయిత రాసిన మాటలు మాత్రమే కాదు. అది ఒక దృశ్య కావ్యం. కొన్ని సినిమాలు కథతో, మరికొన్ని పాటలతో గుర్తుండిపోతాయి. కానీ, అరుదైన చిత్రాలు తమ “దృశ్యభాష” (Visual Language) ద్వారా చరిత్రలో నిలిచిపోతాయి. అటువంటి అరుదైన చిత్రమే “ధురంధర్: ది రివెంజ్”. ఒక గ్యాంగ్స్టర్ సామ్రాజ్యాన్ని కేవలం వెలుతురు, నీడలు, ఫ్రేమ్లతో ఎలా నిర్మించవచ్చో ఈ చిత్రం మనకు చూపిస్తుంది.
Ads
ఒక ఫ్రేమ్… ఒక చరిత్ర “ధురంధర్” సినిమాలో హమ్జా అలీ మజారీ సింహాసనాన్ని అధిష్టించే సన్నివేశం ఒక మాస్టర్పీస్. ఈ ఒక్క ఫ్రేమ్ చూస్తే చాలు, సినిమాటోగ్రఫీ ఒక పాత్రగా ఎలా మారుతుందో అర్థమవుతుంది. ముఖంపై ఒక కోణంలో పడిన లైటింగ్, మిగతా భాగాన్ని మింగేసిన గాఢమైన చీకటి— ఈ వెలుతురు- నీడల పోరాటంలోనే ఒక గ్యాంగ్స్టర్ జన్మించాడు. ఇక్కడ సంభాషణల అవసరం లేదు; ఆ ఫ్రేమ్లోని దృశ్యమే హమ్జాలోని క్రూరత్వాన్ని, అధికారాన్ని, ఒంటరితనాన్ని మనకు వివరిస్తుంది.
సెట్టింగ్: VFX భ్రమల కంటే వాస్తవిక ప్రపంచం నేటి ఆధునిక సినిమా నిర్మాణంలో ‘గ్రీన్మ్యాట్’ ఒక అనివార్య భాగమైపోయింది. భారీ కోటలు, నగరాలు అన్నీ కంప్యూటర్ తెరపైనే తయారవుతున్నాయి. కానీ, “ధురంధర్” బృందం ఒక సాహసోపేతమైన నిర్ణయం తీసుకుంది.
-
ల్యాండ్స్కేప్ నిర్మాణం…: థాయ్లాండ్లోని బ్యాంకాక్లో ఏకంగా ఆరు ఎకరాల విస్తీర్ణంలో “ల్యారీ” అనే నగరాన్ని నిర్మించారు. 500 మంది కళాకారులు 20 రోజుల పాటు రేయింబవళ్లు శ్రమించి ప్రతి గోడను, ప్రతి సందును పాకిస్తాన్ వీధుల్లా మలిచారు.
-
కాలం ముద్రలు…: గోడలపై తుప్పుపట్టిన ఇనుప కడ్డీలు, పగుళ్లు, చిరిగిన పోస్టర్లు వంటి చిన్న చిన్న వివరాలతో ఆ ప్రదేశానికి ఒక చరిత్రను అద్దారు. కంప్యూటర్ ఎంత ఆధునికమైనా, గోడల మధ్య నుంచి వచ్చే సహజమైన వెలుతురును, దుమ్ములో విరిగిపోయే సూర్యరశ్మిని పునఃసృష్టించలేదు. ఈ వాస్తవికత వల్లే ప్రేక్షకులకు అది సినిమా సెట్టింగ్ లా కాకుండా, ఒక జీవించే ప్రపంచంలా అనిపిస్తుంది.
కెమెరా ఒక పాత్రగా… ఈ చిత్రానికి వికాష్ నౌలఖా సినిమాటోగ్రాఫర్. ఆయన కెమెరా అందాన్ని వెతకలేదు, సత్యాన్ని వెతికింది. ఈ చిత్రంలో ఉపయోగించిన ARRI Alexa 35 కెమెరా కేవలం చిత్రీకరణ సాధనం మాత్రమే కాదు, కథ చెప్పే ఒక మాధ్యమం. నేటి సినిమాలు కంపోజిటింగ్ కోసం ‘ఫ్లాట్ లైటింగ్’ (Flat Lighting) వాడుతున్నాయి. కానీ, ధురంధర్ ఈ అపోహను ఛేదించింది. చీకటి ఎంత ముఖ్యమో, వెలుతురు అంతే ముఖ్యమని నిరూపించిన చిత్రం ఇది. కాంట్రాస్ట్ను వారు ఒక భావోద్వేగ ఆయుధంగా వాడుకున్నారు.
పాత్ర పరిణామం – రంగుల పరిణామం వికాష్ నౌలఖా రంగులను (Color Palette) అద్భుతంగా ఉపయోగించారు.
-
హమ్జా ఒక అనాధగా ఉన్నప్పుడు ఫ్రేమ్లు విస్తృతంగా, రంగులు సహజంగా ఉంటాయి.
-
అతను గ్యాంగ్స్టర్గా ఎదిగే కొద్దీ, ఫ్రేమ్లు గాఢంగా మారుతాయి. నీడలు పెరుగుతాయి, కాంట్రాస్ట్ తీవ్రంగా మారుతుంది.
-
ప్రతీకారం అనే అగ్ని అతనిలో రగులుతున్న కొద్దీ, రంగులు మసకబారి ఒక రకమైన ‘గ్రిటీ’ (Gritty) లుక్లోకి వెళ్తాయి. అంటే, పాత్ర లోపల జరిగే మార్పు తెరపై రంగుల రూపంలో మనకు కనిపిస్తుంది.
నిజమైన యాక్షన్ – నిజమైన అనుభూతి సినిమాలోని 90- 95 శాతం యాక్షన్ సన్నివేశాలను నటీనటులు స్వయంగా చేశారు. కంప్యూటర్ ద్వారా సృష్టించిన పేలుడుకు, నిజమైన మంటలకు చాలా తేడా ఉంటుంది. నిజమైన మంటలు వెలుతురును విభిన్నంగా విరజిమ్ముతాయి, నీడలు సహజంగా కదులుతాయి. ఈ “రియలిజం” వల్లే ప్రేక్షకులకు ఇది కేవలం సినిమా లా కాకుండా, ఒక నిజమైన సంఘటనలా అనిపిస్తుంది.
వెలుతురుతో ఆత్మను చెక్కడం ప్రఖ్యాత సినిమాటోగ్రాఫర్ ఎమాన్యుయెల్ లుబెజ్కీ ఒకసారి చెప్పారు: “ప్రతి సినిమాకీ తనదైన దృశ్యభాష ఉండాలి.” ఆ మాటను “ధురంధర్” నిజం చేసింది. వికాష్ నౌలఖా ఈ సినిమాతో ఒక విషయాన్ని స్పష్టం చేశారు— సినిమా అంటే కేవలం కథను చిత్రీకరించడం కాదు, వెలుతురుతో ఆత్మను చెక్కడం. చీకటిని ఒక పాత్రగా మార్చడం, వాస్తవ ప్రదేశాలను ఒక జీవించే ప్రపంచంగా మలచడం… ఇవన్నీ కలిసి ఈ చిత్రాన్ని ఒక సినిమాటోగ్రఫీ పాఠంగా మార్చాయి.
Share this Article