ఇక నా జీవితానికి క్యాలెండర్ అవసరం లేదు… గడియారం చాలు…

.

Prabhakar Jaini …. #వెయిటింగ్_రూం …. హాస్పిస్‌ గేటు ముందు కారు ఆగినప్పుడు నేను దిగలేదు.
డ్రైవర్ వెనక్కి తిరిగి నా వైపు చూసాడు. అతడి చూపులో ప్రశ్న ఉంది. నేను మాత్రం కారు అద్దంలోంచి బయటకు చూస్తూ ఉండిపోయాను.
గేటు మీద నీలిరంగు అక్షరాలతో—
‘ఆశ్రయ — పాలియేటివ్ అండ్ హాస్పిస్ కేర్’
అని రాసి ఉంది.
‘ఆశ్రయ’ అన్న పేరే నాకు నచ్చలేదు.
జీవితమంతా ఎవరి ఆశ్రయమూ లేకుండా బతికిన మనిషికి, చనిపోవడానికి మాత్రం ఆశ్రయం కావాల్సి వచ్చింది.

నాకు నవ్వొచ్చింది. కానీ నవ్వలేకపోయాను. గట్టిగా నవ్వితే, రక్తం పడుతుంది కాబట్టి నవ్వలేను. ఎందుకంటే, నా ఊపిరితిత్తుల్లో క్యాన్సర్ ఉంది. అది కూడా నాలుగో దశలో. ఆ విషయం నాకు మూడు నెలల క్రితమే తెలిసింది. మొదట డాక్టర్లు ఆరు నెలలు అన్నారు. నెల రోజుల తర్వాత మూడు నెలలు అన్నారు. మొన్న మాత్రం నా కొడుకును పక్కకు తీసుకెళ్ళి ఏం చెప్పారో నాకు తెలియదు.

వాడు గదిలోకి తిరిగి వచ్చినప్పుడు మాత్రం నా కళ్ళలోకి చూడలేదు.
అప్పుడే అర్థమైంది. ఇక నా జీవితానికి ఇప్పుడు క్యాలెండర్ అవసరం లేదు. గడియారం చాలు.
కారు తలుపు తెరిచి నర్సు నా దగ్గరకు వచ్చింది.
“రండి సార్. నెమ్మదిగా దిగుదాం.” అని అన్నది.
ఆమె పేరు సరోజ. ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని కారు దిగుతున్నప్పుడు నా కొడుకు కారుకు అవతలివైపు నిలబడి ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నాడు. అమెరికాలో ఉన్న నా కూతురితో మాట్లాడుతున్నాడేమో అనుకున్నాను.

హాస్పిస్‌లో నా గది చాలా శుభ్రంగా ఉంది. తెల్లటి గోడలు. కిటికీ పక్కన చిన్న టేబుల్. దానిమీద గాజు సీసాలో రెండు గులాబీలు. కిటికీ అవతల పెద్ద వేపచెట్టు. దాని కొమ్మల మధ్య నుంచి సాయంత్రపు ఎండ నా మంచం మీద పడుతుంది.
నన్ను మంచం మీద పడుకోబెట్టి సరోజ దిండు సరిచేసింది.
నా కొడుకు రవి నా దగ్గరకు వచ్చి,
“నాన్నా… ఇక్కడ చాలా బాగా చూసుకుంటారట.” అని అన్నాడు.
నేను వాడి ముఖంలోకి చూసాను.
“ఇంట్లో కంటే బాగానా?” అని అడిగాను.
వాడి ముఖం చిన్నబోయింది. నాకు వెంటనే బాధ కలిగింది. వాడిని బాధ పెట్టాలని నేను అలా అడగలేదు. కానీ చావు దగ్గరకు వచ్చేకొద్దీ మనిషి నాలుక మీద ఉన్న ఫిల్టర్లు ఒక్కొక్కటిగా ఊడిపోతాయేమో.

“అది కాదు నాన్నా! నీకు నొప్పి ఎక్కువ అవుతుంది కదా. ఇక్కడ డాక్టర్లు, నర్సులు ఇరవై నాలుగు గంటలూ ఉంటారు.” అని అన్నాడు.
నేను తల ఊపాను. అదీ నిజమే. నా కొడుకు చెడ్డవాడు కాదు. నా కూతురూ చెడ్డది కాదు.
వాళ్ళ జీవితాల్లో వాళ్ళు బిజీగా ఉన్నారు.
నేను కూడా ఒకప్పుడు అంతే కదా!

మా నాన్న చనిపోయే ముందు చివరి నెలరోజులు మంచం పట్టాడు. నేను బ్యాంకులో మేనేజరుగా పనిచేస్తున్న రోజులు. ప్రమోషన్ కోసం పరుగులు తీస్తున్నాను.
అమ్మ ఫోన్ చేసి,
“ఒక్కసారి వచ్చి నాన్నను చూసిపోరా? నీ కోసం అడుగుతున్నాడు.” అని అన్నది.
“ఆదివారం వస్తానమ్మా.” అని అన్నాను.
ఆ ఆదివారం రాలేదు. తర్వాతి ఆదివారం వచ్చేసరికి నాన్న లేడు.
ఇప్పుడు నా కొడుకు నా మంచం పక్కన నిలబడినప్పుడు నాకు వాడి మీద కోపం ఎలా వస్తుంది?
జీవితం మనం విసిరిన బంతినే ఏదో ఒకరోజు తిరిగి మన చేతుల్లోకి విసురుతుంది.

రవి నా చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.
“రేపు ఉదయం వస్తాను నాన్నా.” అని అన్నాడు.
“ఆఫీసుకు వెళ్ళాలి కదా?” అని అడిగాను.
“పర్లేదు.”
“వెళ్ళు. పని పాడు చేసుకోకు.”
వాడు నా చేతిని కొద్దిసేపు గట్టిగా పట్టుకుని వదిలేసాడు. తలుపు దగ్గరకు వెళ్ళి మళ్ళీ వెనక్కి తిరిగి చూస్తే నేను నవ్వాను. వాడూ నవ్వాడు.
తలుపు మూసుకుంది. ఆ క్షణంలో నాకు మొదటిసారి అర్థమైంది.
హాస్పిస్ అంటే ఆసుపత్రి కాదు. ఇల్లు కూడా కాదు. మనిషి జీవితానికీ, మరణానికీ మధ్య ఉండే ఒక #వెయిటింగ్_రూమ్.

---

డెబ్బై ఒక్క సంవత్సరాలు బతికిన నేను చావడానికి భయపడుతున్నాను.
పదేళ్ళ పాప మాత్రం తన మిగిలిన రోజుల లెక్క దేవుడికి అప్పగించి బొమ్మతో ఆడుకుంటుంది.
“నీకు ఏం కావాలి చిన్ని?” అని అడిగాను. పాప ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.
“స్కూలుకు వెళ్ళాలి.” అని అన్నది.
నా గొంతు ఎండిపోయింది. మనుషుల కోరికలు ఎంత విచిత్రమైనవి! స్కూలుకు వెళ్ళే పిల్లలు సెలవు కావాలని దేవుణ్ణి కోరుకుంటారు. స్కూలుకు వెళ్ళలేని పిల్లలు ఒక్కరోజైనా స్కూలుకు వెళ్ళాలని కోరుకుంటారు.
ఆ రోజు నుంచి చిన్ని రోజూ నా దగ్గరకు వచ్చేది.
నేను ఆమెకు కథలు చెప్పేవాడిని. తను నాకు జీవితాన్ని కొత్తగా చూపించింది.

---

“చావంటే కాదు సార్! ఒంటరిగా చావాల్సి వస్తుందేమోనన్న భయం ఎక్కువమందికి ఉంటుంది.” అని అన్నది.
ఆ మాట నా గుండెల్లో దిగిపోయింది.
నా భార్య సుమతి గుర్తొచ్చింది. ఆమె చనిపోయి ఎనిమిదేళ్ళయింది. ఆమెకు హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చినప్పుడు నేను పక్కనే ఉన్నాను. నా ఒళ్ళో తల పెట్టుకుని చివరి ఊపిరి తీసుకుంది.
చనిపోవడానికి కొద్ది నిమిషాల ముందు నా చెయ్యి పట్టుకుని,
“మీరు ఒంటరివారు అయిపోతారేమోనని నాకు భయంగా ఉందండీ.” అని అన్నది.
అప్పుడు నేను ఏడుస్తూ,
“నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్తావు? నేనున్నాను కదా!” అని అన్నాను.
ఆమె నవ్వింది. ఆ నవ్వు ఇప్పటికీ నా కళ్ళ ముందు ఉంది.
అప్పుడు ఆమె భయపడింది నా ఒంటరితనం గురించి.
ఇప్పుడు నేను భయపడుతున్నది నా చివరి క్షణంలో ఆమె లేకపోవడం గురించి.

---

—
బుధవారం చిన్ని నా గదికి రాలేదు. గురువారం కూడా రాలేదు. సరోజను పిలిచి అడిగాను.
ఆమె సమాధానం చెప్పకుండా నా దుప్పటి సరిచేసింది. నాకు అర్థమైంది.
“ఎప్పుడు?” అని అడిగాను.
“నిన్న తెల్లవారుజామున.” అని అన్నది.
నేను కళ్ళు మూసుకున్నాను. కొద్దిసేపటి తర్వాత సరోజ ఒక కాగితం తీసుకొచ్చి నా చేతిలో పెట్టింది.
క్రేయాన్లతో గీసిన బొమ్మ. ఒక పెద్ద ఇల్లు.
ఇంటి ముందు ఒక ముసలాయన. పక్కన చిన్నపాప. పైన సూర్యుడు.
కింద పెద్ద అక్షరాలతో,
‘తాతయ్యా, మనం మళ్ళీ స్కూల్లో కలుద్దాం.’
అని రాసి ఉంది. ఆ కాగితాన్ని గుండెలకు హత్తుకున్నాను.
ఆ రోజు మొదటిసారి నా మరణం కోసం నేను ఏడవలేదు. చిన్ని బతకలేకపోయినందుకు  ఏడ్చాను.

---

జీవితంలో ఎన్నోసార్లు గడియారం వేగంగా తిరగాలని కోరుకున్నాను.
ఆఫీసులో చివరి గంట. రైలు కోసం ఎదురు చూసినప్పుడు. పరీక్షా ఫలితాల కోసం.
సుమతితో పెళ్ళికి ముందు ఆమెను కలవడానికి.
కానీ ఈ రాత్రి మాత్రం గడియారం ఆగిపోవాలని కోరుకున్నాను.
ఒక్కో నిమిషం నా జీవితంలోంచి ఒక ముక్కను తీసుకుపోతున్నట్టు అనిపించింది.
తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటలకు కళ్ళు తెరిచాను.
రవి కుర్చీలోనే నిద్రపోతున్నాడు. సరోజ వచ్చి నా పల్స్ చూసింది.
ఆమె ముఖంలో మార్పు కనిపించింది. నేను ఆమె చెయ్యి పట్టుకున్నాను.
“సరోజా…” అని పిలిచాను.
ఆమె నా దగ్గరకు వంగింది.
“చెప్పండి సార్.”
“ఇంకెంత?”
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు. నర్సులకు అబద్ధం చెప్పడం రాదేమో.
“స్వాతి…” అని అన్నాను.
“వస్తున్నారు సార్!”
“నేను…”
మాట పూర్తి కాలేదు. ఆమె నా చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుని,
“మీరు ఒంటరిగా లేరు.” అని అన్నది.
ఆ మాట విన్నాక నాకు సుమతి గుర్తొచ్చింది.
ఆమె నా పక్కనే నిలబడి ఉన్నట్టు అనిపించింది.
అదే నవ్వు. అదే కళ్ళు.
‘మీరు ఒంటరివారు అయిపోతారేమోనని నాకు భయంగా ఉందండీ’ అన్న ఆమె మాటలు చెవుల్లో వినిపించాయి.

‘లేదు సుమతీ! నేను ఒంటరిగా లేను. నా కొడుకు ఇక్కడే ఉన్నాడు. నా కూతురు ఆకాశంలో నా వైపు వస్తుంది. చిన్ని గీసిన బొమ్మ నా దిండు కింద ఉంది. సరోజ నర్సు నా చెయ్యి పట్టుకుని ఉంది.
నా జీవితమంతా నా చుట్టూ నిలబడి ఉంది.’
కళ్ళు మూసుకున్నాను. ఎంతసేపు గడిచిందో తెలియదు.
హఠాత్తుగా తలుపు తెరుచుకున్న శబ్దం వినిపించింది.
“నాన్నా!”
ఆ గొంతు నాకు తెలుసు.
ఎక్కడున్న శక్తి వచ్చిందో తెలియదు. కళ్ళు తెరిచాను.
స్వాతి. నా చిన్నారి. నలభై ఏళ్ళ వయసులో కూడా నాకు మాత్రం రెండేళ్ళప్పుడు నా ఛాతీ మీద పడుకుని నిద్రపోయిన పాపే. పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి నా మీద వాలిపోయింది.
“నాన్నా… వచ్చేసాను నాన్నా!” అని ఏడ్చింది.

నా చెయ్యి పైకి లేపాలని ప్రయత్నించాను. లేవలేదు.
సరోజ నా చేతిని పట్టుకుని స్వాతి తలమీద పెట్టింది. నా వేళ్ళ కింద నా కూతురి జుట్టు తగిలింది.
చాలు!
ఇంతకంటే మనిషికి ఏం కావాలి?
స్వాతి నా చెయ్యిని ముద్దుపెట్టుకుని,
“నన్ను క్షమించు నాన్నా. నీ దగ్గర ఉండలేకపోయాను.” అని ఏడ్చింది.
చాలా కష్టపడి మాట బయటకు తెచ్చాను.
“క్షమించడానికి… నువ్వేం తప్పు చేసావమ్మా?”
అది నా చివరి పూర్తి వాక్యం. ఆ తర్వాత మాటలు రాలేదు. కానీ వినిపిస్తూనే ఉన్నాయి.
రవి ఏడుపు.
స్వాతి ఏడుపు.
సరోజ మెల్లగా ఏదో చెబుతుంది.
కిటికీ బయట పక్షుల కిలకిలారావాలు.
ఉదయం అవుతుంది.
సూర్యకిరణం కిటికీలోంచి వచ్చి నా ముఖాన్ని తాకింది.
ఎందుకో నాకు సుమతి చెయ్యి నా నుదుటిని తాకినట్టు అనిపించింది.
ఆమె పక్కనే చిన్ని నిలబడి ఉంది.
తలకు గులాబీరంగు టోపీ పెట్టుకుని నవ్వుతుంది.
“తాతయ్యా… స్కూలుకు వెళ్దామా?” అని అడిగింది.

నేను మంచం మీద నుంచి లేచాను. నాకు ఇప్పుడు నొప్పి లేదు. ఊపిరి కూడా ఆడుతుంది.
కాళ్ళలో బలం వచ్చింది. చిన్ని చెయ్యి పట్టుకున్నాను. కొంచెం దూరంలో సుమతి నిలబడి ఉంది.
నేను ఆమె వైపు నడిచాను.
వెనక నుంచి నా కూతురు గొంతు వినిపించింది.
“నాన్నా…!”
ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూసాను.
నా మంచం చుట్టూ రవి, స్వాతి ఏడుస్తున్నారు.
సరోజ నా ముఖం మీద తెల్లటి దుప్పటి కప్పుతుంది.
నాకు ఆశ్చర్యం కలిగింది. అక్కడ పడుకుని ఉన్నది నేనే.
మరి…
ఇక్కడ నడుస్తున్నది ఎవరు?
సుమతి నవ్వుతూ చెయ్యి చాచింది.
అప్పుడు నాకు అర్థమైంది.
హాస్పిస్ నా చివరి చిరునామా కాదు.
అది…
ఒక చిరునామా నుంచి మరో చిరునామాకు వెళ్ళే దారిలో నేను కాసేపు ఆగిన చోటు మాత్రమే.

చిన్ని నా చెయ్యి లాగి,
“తాతయ్యా… లేటవుతుంది!” అని అన్నది.
నేను నవ్వుతూ ఆమెతో కలిసి ముందుకు నడిచాను.
వెనక ఎక్కడో నా పిల్లల ఏడుపు క్రమంగా దూరమవుతుంది.
ముందు సుమతి కనిపిస్తుంది.
ఆమె వెనక అంతులేని వెలుగు.
డెబ్బై ఒక్క సంవత్సరాలుగా నేను మోసిన బాధలు, కోపాలు, సంపాదించిన డబ్బు, కట్టుకున్న ఇల్లు, సాధించిన హోదాలు—అన్నీ ఆ హాస్పిస్ గదిలోనే మిగిలిపోయాయి.
నాతో వచ్చింది మాత్రం మూడు విషయాలే.
నా భార్య ప్రేమ.
నా పిల్లల స్పర్శ.
చిన్ని గీసిన ఒక బొమ్మ జ్ఞాపకం.
అప్పుడనిపించింది, మనిషి చనిపోయేటప్పుడు జీవితాన్ని వెంట తీసుకెళ్ళడు. జీవితంలో తాను ప్రేమించిన మనుషులను మాత్రమే జ్ఞాపకాలుగా వెంట తీసుకెళ్తాడు.

అందుకే బతికున్నప్పుడు ప్రేమను వాయిదా వేయకూడదు.
ఎందుకంటే…
మరణం మన కోసం ఆగకపోవచ్చు.
కానీ ప్రేమతో నిండిన ఒక్క #స్పర్శ,
మరణాన్ని కూడా అందమైన వీడ్కోలుగా మార్చగలదు.
….
రచన: ప్రభాకర్ జైని.