వామ్మో… అమ్మ గారు- ఆరు గంటలు… ఎడిటర్లకు ఓ ‘టాక్సిక్‌’ టాస్క్ !!

.

‘టాక్సిక్‌’కు ఆరు గంటల సినిమా ఉందా? లేక సోషల్ మీడియా సృష్టించిన మరో టాక్సిక్‌ కథా?  ‘టాక్సిక్‌’ గురించి ఇప్పుడు సోషల్ మీడియాలో మరో ఆసక్తికరమైన ప్రచారం మొదలైంది.

సినిమా కోసం దాదాపు ఆరు గంటల ఫుటేజ్‌ షూట్ చేశారని, ఎడిటింగ్‌ సమయంలో ఏకంగా మూడు వేర్వేరు వెర్షన్లు తయారయ్యాయని, చివరకు వాటిలో ఒకదానినే ప్రేక్షకుల ముందుకు తీసుకొచ్చారని కొన్ని పోస్టులు చెబుతున్నాయి. అంతేకాదు… మిగిలిపోయిన ఫుటేజ్‌, ప్రత్యామ్నాయ వెర్షన్లను ఓటీటీలో విడుదల చేయాలని కన్నడ ప్రేక్షకులు డిమాండ్ చేస్తున్నారనే ప్రచారం కూడా జరుగుతోంది.

వింటే ఆసక్తికరంగానే ఉంది. కానీ సమస్య ఏమిటంటే… ఇందులో ఏది నిజమో ఇప్పటివరకు అధికారికంగా నిర్ధారించే ఆధారం కనిపించడం లేదు. అందుకే ‘టాక్సిక్‌’కు నిజంగానే ఆరు గంటల ఒరిజినల్ సినిమా ఉందని చెప్పడం తొందరపాటు. మూడు వెర్షన్లు తయారయ్యాయని చెప్పడమూ అంతే. సోషల్ మీడియాలో ఒకరి పోస్టు నుంచి మరొకరి పోస్టుకు ప్రయాణిస్తూ ఈ కథ మరింత పెద్దదై ఉండే అవకాశం ఉంది.

అయితే… ఒకవేళ ఈ ప్రచారంలో కీలకమైన అంశం మాత్రం నిజమైతే? అంటే ఆరు గంటల “ఎడిటబుల్‌” మెటీరియల్‌ నిజంగానే ఉందనుకుందాం. అప్పుడు ఇది గర్వంగా చెప్పుకునే విషయం కాదేమో. అది ఒక పెద్ద ప్రశ్నగా మారుతుంది.

ఎందుకంటే సినిమా షూటింగ్ అంటే కెమెరా ముందు ఏది పడితే అది రికార్డు చేయడం కాదు. ముఖ్యంగా భారీ బడ్జెట్ సినిమా విషయంలో దర్శకుడికి కథ, సన్నివేశం, పాత్ర, షాట్ డివిజన్, అవసరమైన coverage… వీటిపై ముందుగానే ఒక స్పష్టమైన అవగాహన ఉండాలి.

ఒక సీన్‌కు అవసరమైనది ఎంత?
ఏ షాట్ కథను ముందుకు తీసుకెళ్తుంది?
ఏది నటన కోసం?
ఏది ఎడిటింగ్‌లో అవసరం?
ఏది అసలు అవసరం లేదు?

ఈ నిర్ణయాల్లో కొంత భాగం షూటింగ్‌కు ముందే తీసుకోవాల్సిందే. అందుకే ఆరు గంటల raw footage ఉండటం పెద్ద విషయం కాదు. కానీ ఆరు గంటలపాటు ప్రేక్షకుడికి చూపించదగ్గ స్థాయిలో ఉన్న material ఉండి, చివరకు దానిలోంచి మూడు గంటలలోపు ఒక కథను తయారు చేయాల్సి వచ్చిందంటే మాత్రం… దర్శకురాలి planning, screenplay discipline, shooting strategy గురించి ప్రశ్నలు రావడం సహజం.

ఇక్కడ మరో విషయం కూడా ఉంది. ఈ రోజుల్లో ప్రేక్షకుడు మూడు గంటల సినిమాను కూడా అంత సులభంగా అంగీకరించడం లేదు. కథ బలంగా ఉంటే, నిడివిని ప్రేక్షకుడు భరిస్తాడు. కానీ కథనం నెమ్మదిస్తే, ఒక్కో సన్నివేశం ఎందుకు ఉందో అర్థం కాకపోతే… రెండు గంటల సినిమా కూడా ఎక్కువగానే అనిపిస్తుంది.

అలాంటి సమయంలో ఒక సినిమాకు ఆరు గంటల editable material ఉందనే మాట నిజమైతే, అది “వావ్… ఎంత గొప్పగా తీశారో!” అనిపించాల్సిన విషయం కాదు. “ఇంత మెటీరియల్ ఎందుకు తీశారు?” అనే ప్రశ్న రావాలి. ఇంకా సూటిగా చెప్పాలంటే…

దర్శకుడికి కథపై పూర్తి నియంత్రణ లేకపోతే షూటింగ్‌లో ఎక్కువ మెటీరియల్ వస్తుంది. కానీ కథపై పూర్తి స్పష్టత ఉంటే, అవసరమైన దాన్ని కచ్చితంగా షూట్ చేయగల సామర్థ్యం కూడా దర్శకుడి ప్రతిభలో భాగమే.

అయితే ఇది కూడా absolute rule కాదు. పెద్ద సినిమాల్లో alternate takes, different performances, action coverage, visual experiments, deleted scenes ఉండటం సహజమే. కాబట్టి కేవలం “ఆరు గంటల ఫుటేజ్‌” అనే ఒక్క సంఖ్య ఆధారంగా దర్శకురాలి సామర్థ్యంపై తీర్పు ఇవ్వడం కూడా సరికాదు. అసలు విషయం ఆ ఆరు గంటల్లో ఎంత material నిజంగా usable? అన్నదే.

అది కేవలం raw footage అయితే — పెద్ద విషయం కాదు. అది ఆరు గంటల substantive, editable, alternate narrative material అయితే మాత్రం — కథ వేరే. అప్పుడు ప్రశ్న కేవలం ‘టాక్సిక్‌’లో ఎన్ని సీన్లు కట్ చేశారన్నది కాదు. షూటింగ్‌కు ముందే సినిమా ఎంత స్పష్టంగా ఉంది? ఎడిటింగ్ టేబుల్ మీదకు వెళ్లేలోపే దర్శకురాలికి ఏ సినిమా తీయాలనుకుంటున్నదో స్పష్టత ఉందా? అన్నదే అసలు ప్రశ్న.

మరో ఆసక్తికరమైన అంశం ఏమిటంటే… ఇప్పుడు సోషల్ మీడియాలో “మరో టాక్సిక్‌ ఉంది”, “ఓటీటీలో అసలు టాక్సిక్‌ బయటకు వస్తుంది” అనే కథనాలు పుట్టుకొస్తున్నాయి. అది నిజమైతే ఆసక్తికరమే. కానీ ఇప్పటివరకు అది అభిమానుల ఊహా? లేక నిజంగానే ప్రత్యామ్నాయ వెర్షన్లు ఉన్నాయా? అనేది స్పష్టంగా తెలియదు.

కాబట్టి ప్రస్తుతానికి ఆరు గంటల టాక్సిక్‌ కథను నిజమని నమ్మడం కూడా తొందరపాటే… ఫేక్‌ అని కొట్టిపారేయడం కూడా తొందరపాటే. కానీ ఆరు గంటల editable footage నిజమేనని ఎప్పుడైనా అధికారికంగా తేలితే మాత్రం… అది ‘టాక్సిక్‌’కు అదనపు గౌరవం కాదు. సినిమా నిర్మాణంలో ఒక పెద్ద బ్లండర్‌గా కూడా చూడాల్సి రావచ్చు.

ఎందుకంటే మంచి ఎడిటర్‌ చాలా ఫుటేజ్‌లోంచి మంచి సినిమాను తయారు చేయగలడు. కానీ మంచి దర్శకురాలు ఎడిటర్‌కు ఇచ్చే ఫుటేజ్ ఎంత ఉండాలో కూడా షూటింగ్ దశలోనే తెలుసుకోవాలి. అదే filmmaking discipline.

ఇది డిజిటల్ యుగం…. కెమెరా ఆన్ చేసి గంటలకొద్దీ షూట్ చేసుకోవచ్చు. ఎన్ని టేకులు తీసినా, ఎన్ని కెమెరాలు పెట్టినా, మెమరీ కార్డులు నిండిపోతే మరో కార్డు పెట్టుకోవచ్చు. ఫిలిం రీల్‌లా ప్రతి అడుగుకూ ఖర్చు లెక్కపెట్టాల్సిన అవసరం లేదు. అందుకే ఈ రోజుల్లో షూట్ చేసిన ఫుటేజ్ పరిమాణం గురించి మాత్రమే మాట్లాడటం అంత అర్థవంతం కాదు.

కానీ ఒకప్పుడు పరిస్థితి పూర్తిగా వేరు. ఫిలిం రీల్ ఖరీదైన కాలం అది. కెమెరా ఆన్ చేయడానికి ముందే దర్శకుడు షాట్‌ను చాలా జాగ్రత్తగా ప్లాన్ చేసుకోవాల్సి వచ్చేది. నటుడు ఎక్కడ నిలబడాలి? కెమెరా ఎక్కడ ఉండాలి? ఎంతసేపు షాట్ నడవాలి? ఏ యాంగిల్ అవసరం? ఎన్ని టేకులు కావాలి? యాక్షన్, కట్ డైరెక్షన్ల నడుమ సీన్ పర్ఫెక్ట్‌గా ఇమడాలి… ఇవన్నీ ముందే ఆలోచించేవారు.

ఎందుకంటే కెమెరా రోల్ అవుతున్న ప్రతి సెకనుకూ డబ్బు ఖర్చవుతుంది. అందుకే అప్పట్లో ఒక దర్శకుడు అవసరానికి మించి ఫిలిం వేస్ట్ చేస్తే… అది కేవలం నిర్మాతకు నష్టం కాదు. దర్శకుడి పనితీరుపై కూడా ముద్ర పడేది.

తెలుగు సినిమా పాత తరం గురించి చెప్పుకుంటే, అవసరమైన సినిమాకు అవసరమైన దానికంటే కొద్దిగా అదనపు ఫిలిం మాత్రమే షూట్ చేసి, దాదాపు పది శాతం పరిధిలోనే వేస్ట్‌ను నియంత్రించిన దర్శకులు చాలామంది ఉన్నారు. అంటే ఎడిటింగ్ టేబుల్‌ మీదకు వచ్చేసరికి కథ ఏ సన్నివేశాలతో తయారవుతుందో దర్శకుడికీ, ఎడిటర్‌కీ దాదాపు స్పష్టంగానే ఉండేది.

ఎడిటర్ పని కూడా చాలావరకు సీన్ వైజ్‌గా మెటీరియల్‌ను అమర్చడమే. అది పూర్తిగా ఎడిటింగ్ విలువను తగ్గించడం కాదు. గొప్ప ఎడిటర్‌కు అక్కడ కూడా ఎంతో పని ఉండేది. కానీ ఈ రోజుల్లో కనిపించేలా షూటింగ్‌లోనే వందల ప్రత్యామ్నాయాలు, అంతులేని టేకులు, ఏది ఉంచాలి… ఏది తీసేయాలి… అనే గందరగోళం అంతగా ఉండేది కాదు.

ఇప్పుడు డిజిటల్ కెమెరా వచ్చేసింది. ఫిలిం ఖర్చు పోయింది… కానీ షూటింగ్‌పై క్రమశిక్షణ కూడా కొంత పోయిందా? అదే అసలు ప్రశ్న. అందుకే ‘టాక్సిక్‌’కు ఆరు గంటల ఫుటేజ్‌ ఉందనే సోషల్ మీడియా ప్రచారాన్ని కేవలం “ఆరు గంటలు షూట్ చేశారట!” అనే ఆసక్తికరమైన వార్తగా చూడాల్సిన అవసరం లేదు.

ఆరు గంటల raw footage అయితే పెద్ద విషయం కాదు. కానీ అది నిజంగానే ఆరు గంటల editable, substantive material అయితే మాత్రం… అది డిజిటల్ స్వేచ్ఛను ఎంతవరకు వినియోగించారనే ప్రశ్నను లేవనెత్తుతుంది. ఒకప్పుడు రీల్ ఖర్చు దర్శకుడిని షాట్ తీయకముందే ఆలోచింపజేసేది. ఇప్పుడు డిజిటల్ స్టోరేజ్ చౌకైంది.

కానీ దాంతో దర్శకుడి ఆలోచన కూడా చౌకైపోవాల్సిన అవసరం లేదు కదా! అందుకే ‘ఆరు గంటల ఫుటేజ్’ నిజమైతే అసలు ప్రశ్న… “ఎంత షూట్ చేశారు?” కాదు. “ఎంత అవసరమైనది షూట్ చేశారు?” అదే…