సినిమా రక్త చరిత్ర… రాప్తాడు రంపం వెనుక దాగున్న ‘విషం’…

.

Chakri Rao …. సినిమా రక్త చరిత్ర
ఒక పిల్లవాడు తన అమ్మమ్మ ఒడిలో కూర్చుని రాజుల కథ వింటాడు. కత్తులు ఝళిపిస్తాయి, యుద్ధాలు జరుగుతాయి, రాక్షసులు కూలిపోతారు. కథ ముగిశాక నిద్రపోతాడు, భయం లేకుండా. ఎందుకంటే ఆ రాక్షసుడు తన వీధిలో లేడని, ఆ రాజ్యం తన ఊరు కాదని అతనికి లోపల తెలుసు.

హింస మన కథల్లో ఎప్పుడూ ఉంది. కానీ ఆ హింసకూ, వినేవాడి జీవితానికి మధ్య ఒక దూరం ఉంటుంది. ఆ దూరమే కథను కథగా నిలబెట్టింది, భయాన్ని వినోదంగా మార్చింది. ఇప్పుడు కథకి ప్రధానం అయిపోయిన సినిమాల్లో … అదీ మన సినిమాల్లో ఆ దూరం చెరిగిపోతోందా అనే ఆలోచన రేగుతోంది. ఎవరినీ నిందించడానికి కాదు, ఫిల్మేకర్స్ ఆత్మవిమర్శ చేసుకోవటానికిః, సినిమాల్లో హింస ఉండకూడదు అని కాదూ.. ఎలా ఉండాలీ అని తెలుసుకోవటానికి.

హాలీవుడ్‌తో మొదలుపెడదాం, ఎందుకంటే ఆ తెర మీద రక్తం చాలానే చిందించారు. కానీ అది ఎక్కడ, ఎవరి మీద, ఏ కాల్పనిక లోకంలో కారుతోందో చూస్తే ఒక విషయం స్పష్టమవుతుంది. సైన్స్ ఫిక్షన్ చిత్రాల్లో హింస గ్రహాంతర జీవులది. Alien లో అంతరిక్ష నౌకలో దాక్కున్న రాక్షస జీవి, Predator లో అడవిలో వేటాడే అన్యగ్రహ యోధుడు, Independence Day లో ఆకాశం నిండా కమ్మిన భయాలు. ఈ భయం మనకు ఎదురయ్యే అవకాశమే లేనిది కాబట్టి, దాన్ని ఒక సాహసంలా, ఒక రైడ్‌లా ఆస్వాదిస్తాం.

Dawn of the Dead, 28 Days Later, World War Z, The Walking Dead మొదలైన జాంబీ చిత్రాల్లో లో హింసకు కారణం ఒక ఊహాజనిత వైరస్, కూలిపోతున్న ప్రపంచంలో… ప్రాణాలకై పెనుగులాడే మనుషులు. ఈ ప్రపంచం భవిష్యత్తు కోసం చేసే హింస. చంపబడేవి మనుషుల రూపంలో ఉన్నా, అవి అప్పటికే మనుషులు కావని కథ మనకు ముందే చెప్పేస్తుంది. సొరచేపలు, భారీ పాములు, రాక్షస బల్లుల చిత్రాలైన Jaws, Anaconda, The Meg, Godzilla లో భయం ప్రకృతి గర్భంలోంచి వచ్చే, ఎవరూ నమ్మలేని ఒక అతిశయ జీవులు.

దెయ్యం, పూనకం, శాపాల చిత్రాలైన The Exorcist, The Conjuring, Insidious, Hereditary లో హింస మానవాతీతమైన శక్తుల నుంచి వస్తుంది, కాబట్టి వీధిలో నడిచేటప్పుడు మనం దాన్ని వెంట తీసుకెళ్లం. సూపర్ హీరో, ఫాంటసీ లోకాల్లో, The Avengers, Logan, The Lord of the Rings లో కత్తులు, శక్తులు, యుద్ధాలు ఉంటాయి, కానీ అవి మాయా ప్రపంచంలో, మన ప్రపంచానికి ఏ సంబంధమూ లేని ప్రపంచంలో జరిగే హింస.

ఇక యుద్ధ చిత్రాలైన Saving Private Ryan, Dunkirk, 1917 లో రక్తపాతం నిజమైనదే, కానీ అది యుద్ధంలోని భయానకతను చూపి, యుద్ధంపై భయం, అసహ్యం కలిగించడానికి ఉద్దేశించింది. యుద్దం వస్తే ఉండే ఘోర పరిస్థితులని చూపిస్తూ.. యుద్దం వద్దు అనే వైపు మొగ్గు చూపేలా చేస్తాయి.

సైకోపాత్, స్లాషర్ చిత్రాలైన Psycho, Halloween, Scream, The Texas Chain Saw Massacre లో హంతకుడు ఒక మనిషే, కానీ అతిశయోక్తితో కూడిన, దాదాపు పౌరాణిక పాత్రలా మలిచిన రూపం. ఒక్క The Silence of the Lambs లాంటివి మాత్రం మానసిక భయాన్ని సూచనలతో చూపించింది. గ్యాంగ్‌స్టర్, క్రైమ్ చిత్రాలైన The Godfather, Scarface, Goodfellas, Joker సమాజానికి దగ్గరగా ఉంటాయి. కానీ అవి మొత్తం ఉత్పత్తిలో ఒక చిన్న భాగం, దానికి తోడు హాలీవుడ్ లో వయసు ఆధారిత కఠిన వర్గీకరణ ఉంది.

ఈ అన్నిటినీ ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, హాలీవుడ్ హింసలో అత్యధిక భాగం మనం “నమ్మలేనిది”, మనకు “సంబంధం లేనిది” అనుకుని చూస్తాం. థియేటర్ నుంచి బయటికి వస్తూనే అది మన మనసులో ఒక కలలా కరిగిపోతుంది. సొరచేప మన వాకిట్లోకి రాదు, జాంబీ మన పక్కింట్లో ఉండదు. ఆ తెరకూ, మన బతుక్కూ మధ్య ఉన్న అదృశ్యమైన గోడే మనల్ని కాపాడుతుంది.

ఇప్పుడు మన తెరల వైపు చూడండి. గత కొన్నేళ్లలో భారతీయ సినిమా, ఓటీటీ ప్రపంచంలో అదే గోడ కూలుతూ వస్తోంది. తెలుగులో Pushpa 2, Salaar, Dasara, Devara, HIT: The Third Case. సరిపోదా శనివారం, పారడైస్ , తమిళంలో Vikram, Leo, Jailer, Coolie. కన్నడలో KGF: Chapter 2. మలయాళంలో నిగ్రహానికి పేరుపొందిన పరిశ్రమ నుంచే వచ్చిన Marco. హిందీలో Animal, Kill, Jawan. వెబ్ సిరీస్‌లలో Mirzapur, Sacred Games, Paatal Lok, Rana Naidu, Dahaad, Asur. వీటన్నింటిలోనూ హింస హద్దులు దాటింది.

వీటన్నిటినీ ఒకే తూకంలో వేసి తీర్పు చెప్పడం న్యాయం కాదు. వీటిలో చాలా సినిమాలు శిల్పపరంగా గొప్పవి, కొన్ని సామాజిక సత్యాలను ధైర్యంగా స్పృశించినవి. కానీ ఇవన్నీ ఒక విషయంలో కలుస్తాయి: ఇక్కడ హింస గ్రహాంతరవాసుల చేతిలో కాదు, మన మనుషుల చేతిలో.

• మన ఊళ్లలో, మన పట్టణాల్లో, మన ఇళ్లలో, మనకు తెలిసిన కారణాల కోసం: ప్రేమ, ప్రతీకారం, భూమి, కులం, కుటుంబ కలహం. ఆయుధం కూడా అంతరిక్ష కిరణం కాదు, ఎవరి చేతికైనా అందే కత్తి, కొడవలి, గొడ్డలి, రంపం, సుత్తి. కెమెరా కూడా దూరంగా నిలబడదు. దగ్గరగా వెళ్తుంది, నెమ్మదిగా చూపిస్తుంది, ప్రతి వివరాన్నీ కళ్ల ముందు ఉంచుతుంది. కల్పనలో ఉండాల్సిన భయాన్ని వాస్తవం యొక్క దుస్తుల్లో చూపినప్పుడు, అది “కల” కాకుండా “జరగగలిగేది”గా , జరుపగలిగేది గా మనసులో నాటుకుంటుంది.

ఓటీటీలో ఇంకో సమస్య ఉంది: ఇంట్లో ఒంటరిగా, ఫోన్‌లో, ఎవరి కంటా పడకుండా చూసే యువతకు వయసు హెచ్చరికలు కేవలం A A అనే అక్షరం మాత్రమే.
ఇప్పుడు ఈ తెరల పక్కన వాస్తవ ఘటనల్ని ఒక్కసారి నిలబెట్టి చూస్తే … ఇవి కేవలం పేర్లుగా చెబుతున్నాను, మీరు వెతికితే వివరాలు దొరుకుతాయి: ఢిల్లీ శ్రద్ధా వాల్కర్ కేసు (2022), ముంబై సరస్వతి వైద్య కేసు (2023), ఉత్తరప్రదేశ్ బలరాంపూర్ మహిళ హత్య కేసు, లూధియానా శరీర భాగాల కేసు (జనవరి 2026). ఈ ఘటనల్లో హత్య తర్వాత శరీరాన్ని ముక్కలు చేసి ఆధారాలు దాచే ప్రయత్నం కనిపిస్తుంది.

బలరాంపూర్ కేసులో నిందితుడు నేరాన్ని దాచేందుకు ఫోన్‌లో బాలీవుడ్ సినిమాలు చూశాడని పోలీసులు చెప్పారు. అయితే మనిషి బతికి ఉండగానే జరిగిన క్రూరత్వం మరింత గుండెను పిండేస్తుంది. ఢిల్లీ షాబాద్ డెయిరీ హత్య కేసు (2023)లో ఒక పదహారేళ్ల బాలికను నిందితుడు రద్దీగా ఉన్న వీధిలో ఇరవైకి పైగా సార్లు కత్తితో పొడిచి, రాతి పలకతో కొట్టాడు. చూస్తున్నవారు కదలలేదు, ఏడెనిమిది మంది చూస్తూ నిలబడ్డారని దర్యాప్తులో తేలింది.

హైదరాబాద్ కూకట్‌పల్లి సహస్ర హత్య కేసు (ఆగస్టు 2025)లో పక్కింట్లో ఉండే పదో తరగతి బాలుడు గోడ దూకి పక్కింట్లోకి వెళ్లి, చిన్నారిని కత్తితో పొడిచి, తిరిగి గోడ దూకి వెళ్ళిపోయాడు. ఒక కథనం ప్రకారం అతడు చోరీకి వెళ్లి భయంతో ఆ పని చేశాడు. కానీ మరో పత్రిక అతడు ఓటీటీలో చూసిన సన్నివేశాలను అనుకరిస్తూ హత్యకు ప్లాన్ చేశాడని రాసింది, అతనికి తరచూ నేర సన్నివేశాలు చూసే అలవాటు ఉందని కూడా పేర్కొంది. అసలు కారణం ఏదైనా, ఒక పదో తరగతి పిల్లవాడి చేతిలో కత్తి ఉండటం, ఆ కత్తిని విచక్షణ లేకుండా దిగబడటం మనల్ని ఆలోచింపజేయాల్సిన విషయం.

ఇక నిన్న, అక్టోబర్ 31న, రాప్తాడు రంపం కేసు (అనంతపురం జిల్లా)లో ఒక ప్రభుత్వ పాఠశాలలో పదో తరగతి బాలికపై ఒక వ్యక్తి గణిత తరగతి జరుగుతుండగా లోపలికి వచ్చి, ఒక రంపపు పరికరంతో నేరుగా ఆమె వద్దకు వచ్చి దాడి చేశాడు. ఆమె ఆరోగ్యం విషమంగా ఉందని వైద్యులు చెప్పినట్టు నివేదికలు వచ్చాయి. పెళ్లికి ఆమె నిరాకరించడమే కారణమని కొన్ని కథనాల్లో ఉంది, నిందితుడు మద్యం, గంజాయికి బానిసయ్యాడని మరో కథనం చెప్పింది.

ఇక్కడ ఒక నిజాయితీ ఉండాలి. ఈ నేరాలకు సినిమాలే కారణమని ఏ కేసులోనూ నిరూపణ లేదు. వీటి వెనుక కోపం, వ్యసనం, తిరస్కరణను భరించలేని మనస్తత్వం, కుటుంబ సంఘర్షణలు, చుట్టూ ఉన్న వాతావరణం ఇలా ఎన్నో కారణాలు ఉంటాయి.

• అయినా ఈ ఘటనల్లో కనిపించే సారూప్యాలను విస్మరించలేం: ఇంట్లో దొరికే వస్తువులు ఆయుధాలుగా మారడం, అతి సన్నిహితులపై అతి క్రూరమైన దాడి, ముందే పథకం వేయడం, ఆపడానికి ఎవరూ ముందుకు రాకపోవడం. తెర ఈ నేరాలకు కారణం కాకపోవచ్చు, కానీ నేరం సులభంగా చేయగలమనే ఆలోచనకి రూపం ఇచ్చే అవకాశం దానికి ఉంది. ఈ ప్రభావం ఎలా పని చేస్తుందో మూడు కోణాల్లో చూద్దాం.

మొదటిది, పదేపదే చూడటం వల్ల మనసు మొద్దుబారడం. మనిషి మనసు అలవాటుపడే స్వభావం కలది. ఏ సువాసనైనా కొద్ది సేపటికి మనకు తెలియకుండా పోతుంది, ఏ శబ్దమైనా చెవులకు అలవాటవుతుంది. అదే విధంగా భయానక దృశ్యాలను పదే పదే చూసినప్పుడు, ఒకప్పుడు గుండె ఆగేలా చేసిన ఆ దృశ్యం క్రమంగా మామూలు అయిపోతుంది. మనస్తత్వ శాస్త్రం దీన్ని “డీసెన్సిటైజేషన్” అంటుంది.

మొదటిసారి రక్తం చూసినప్పుడు కలిగే వణుకు, అసహ్యం, జాలి మనలోని మానవత్వపు సహజ రక్షణలు. అవే హింస నుంచి మనల్ని, ఇతరులను కాపాడతాయి. కానీ ప్రతి సినిమాలో, ప్రతి ఎపిసోడ్‌లో తలలు తెగడం, శరీరాలు చీలడం చూసే మనసుకు ఆ స్పందన క్రమంగా మసకబారుతుంది. అప్పుడు ఇంకా ఎక్కువ తీవ్రత ఉంటేనే ప్రేక్షకుడికి “థ్రిల్” అనిపిస్తుంది, ఆ డిమాండ్‌ను తీర్చడానికి తెర ఇంకా క్రూరంగా మారుతుంది.

ఇలా ఒక వలయం ఏర్పడుతుంది: హింస పెరిగేకొద్దీ అలవాటు పెరుగుతుంది, అలవాటు పెరిగేకొద్దీ హింస పెరుగుతుంది. షాబాద్ డెయిరీలో వీధిలో ఒక బాలిక ప్రాణం పోతుంటే చూస్తూ నిలబడిన జనాన్ని చూసినప్పుడు, మనం ఆలోచించాల్సింది ఇదే: హింసను చూడటం మనలో స్పందనను ఎంతవరకు తగ్గిస్తోంది? ఇది నిరూపిత సంబంధం కాదు, కానీ నిలబడి ఆలోచించాల్సిన ప్రశ్న.

ఈ ప్రభావం ఒంటరితనం, కోపం, అవమానం, ఇంట్లో హింసాత్మక వాతావరణం ఉన్న యువతలో అత్యంత ప్రమాదకరంగా పని చేయవచ్చు, ఎందుకంటే వారికి మిగిలిన అడ్డంకులు ఇప్పటికే బలహీనంగా ఉంటాయి.
రెండవది, హింసను హీరోయిజంగా, పరిష్కారంగా చూపడం. మనిషి నేర్చుకునే ప్రధాన మార్గం చూసి నేర్చుకోవడం.

• పిల్లలు పెద్దలను అనుకరించే తీరును చూపిన అల్బర్ట్ బండూరా “బోబో డాల్” ప్రయోగాల నుంచి మనం తెలుసుకున్నది, ఒక ప్రవర్తనకు బహుమానం దొరకడం లేదా ఆ ప్రవర్తన చూపినవాడు ఆరాధ్యుడిగా కనిపించడం చూసినప్పుడు, దాన్ని అనుకరించే అవకాశం పెరుగుతుందని. మన సినిమాల్లో హింస తరచూ ఇలా సాగుతుంది: హీరోకు అన్యాయం జరుగుతుంది, చట్టం, వ్యవస్థ పని చేయవు, హీరో స్వయంగా నరికి ప్రతీకారం తీర్చుకుంటాడు, థియేటర్ చప్పట్లతో మార్మోగుతుంది.

ఇక్కడ రెండు పాఠాలు ఒకేసారి మనసులోకి వెళ్తాయి: “న్యాయం కోసం వ్యవస్థను నమ్మడం వ్యర్థం”, “హింస చేసినవాడే గొప్పవాడు”. గుర్తింపు కోసం, గౌరవం కోసం, బలం కోసం వెతికే వయసులో “బలం అంటే భయపెట్టగలగడం” అనే నమూనా చాలా ఆకర్షణీయంగా అనిపిస్తుంది. తిరస్కరణను భరించలేని మనసుకు, తెరపై హీరో చేసే ప్రతీకారం ఒక అనుమతి పత్రంలా కనిపించే ప్రమాదం ఉంది. పైగా, నిజజీవితంలో గొడవలను చర్చతో, సర్దుబాటుతో, చట్టపరమైన మార్గాలతో పరిష్కరించుకోవాలి. తెర “నరికేస్తే సమస్య తీరుతుంది” అని పదేపదే చెబుతుంటే, ఆ ఇతర మార్గాల విలువ తగ్గిపోతుంది.

మూడవది, అవసరం లేని క్రూరత్వం, వ్యాపారంగా మారిన హింస. కథకు అవసరమైన హింసకూ, కేవలం ప్రేక్షకుడిని ఆకర్షించడానికి చూపే హింసకూ తేడా ఉంది. యుద్ధ భయానకతను చూపే చిత్రంలో రక్తపాతం కథ ఉద్దేశానికి ఉపకారం చేస్తుంది. కానీ “అత్యంత హింసాత్మక భారతీయ సినిమా” అనే ప్రచారమే టికెట్లను అమ్మే ఆకర్షణగా మారినప్పుడు, హింస కథ కోసం కాక, అమ్మకం కోసం అవుతుంది.

అప్పుడు రెండు నష్టాలు జరుగుతాయి. ఒకటి, బాధితుడి నొప్పి, కుటుంబం శోకం, పర్యవసానాలు మరుగున పడి, “ఎంత స్టైలిష్‌గా చేశాడు” అనే దృష్టి మాత్రమే మిగులుతుంది. హింస ఒక దృశ్య విందుగా మారుతుంది. రెండు, నేరం చేసే పద్ధతులు, వస్తువులు, దాచే మార్గాలు అన్నీ చాలా సూక్ష్మంగా చూపించబడతాయి. నేరస్థుడిలా ఆలోచించడానికి అవి ఒక నమూనా అవుతాయి. కథ అవసరం లేకపోయినా చూపే ప్రతి అదనపు క్రూరత్వానికి సమాజం చెల్లించే మూల్యం ఉంది.

ఇవన్నీ కలిపి చూసినప్పుడు ఒక విషయం తేటతెల్లమవుతుంది. హాలీవుడ్ హింసలో చాలావరకు మనకూ, తెరకూ మధ్య ఒక సురక్షితమైన దూరం ఉంది: అది ఇతర గ్రహాల జీవుల, శాపగ్రస్త ఆత్మల, జాంబీల లోకం. మన సినిమాల్లో, సిరీస్‌లలో ఆ దూరం చాలాసార్లు లేదు. అవి మన వీధులు, మన ఇళ్లు, మన కారణాలు, మన చేతికి అందే వస్తువులతో హింస. అడ్డుకట్ట లేనప్పుడు కల కలగా నిలవదు, అది ఒక నమూనాగా మారుతుంది. ఆ నమూనా ఒక ఆరోగ్యకరమైన మనసును ఏమీ చేయకపోవచ్చు. కానీ ఇప్పటికే కోపంతో, ఒంటరితనంతో, అవమానంతో, వ్యసనంతో రగులుతున్న మనసుకు అది బలమైన ప్రేరేపకం కావచ్చు.

సృజనాత్మకతను అణచివేయమని దీని అర్థం కాదు. నిజమైన కళాకారుడు ఒక్క నీడతో, ఒక్క మౌనంతో, ఒక్క శబ్దంతో భయాన్ని పుట్టించగలడు. హింస అవసరమైన చోట దాని బరువును, నొప్పిని, పర్యవసానాన్ని చూపుతూ చూపగలడు. హింస కథను అర్థం చేసుకోవడానికి చూపుతోందా, లేక ఆస్వాదించడానికి చూపుతోందా అన్నదే గుర్తించాల్సిన తేడా.

తెర మీద రక్తం ఒక దృశ్యం మాత్రమే. కానీ దాన్ని చూసి అలవాటుపడిన మనసు నిజమైన రక్తానికి కదలడం మానేస్తే, ఆ నష్టం ఒక సినిమాది కాదు, ఒక సమాజానిది.
కల్పనకూ వాస్తవానికీ మధ్య ఉన్న ఆ గీతను కాపాడుకోవడం సృష్టికర్తల, ప్లాట్‌ఫామ్‌ల, తల్లిదండ్రుల, ప్రేక్షకుల అందరి ఉమ్మడి బాధ్యత…