ఆరుగురు అత్తలు – 14 మంది కోడళ్లు … ఒకే కప్పు కింద కలిసిమెలిసి..!!

.

నాకు మొత్తమ్మీద ఈ కథనంలో బాగా నచ్చింది ఏమిటంటే..? అసలు రెండు కొప్పులు సామరస్యంగా ఒక కప్పు కింద ఉండలేవు కదా… ప్రత్యేకించి అత్తాకోడళ్లు ఒక్కచోట ఉండేకాలం కాదు కదా ఇది… అలాంటిది ఒక కుటుంబంలో ఆరుగురు అత్తలు, 14 మంది కోడళ్లు… ఆరు తరాలు కలిసి ఉండటం, అదీ కలహించుకోకుండా..! అదీ అసలు విశేషం…

ఇప్పుడు ఉమ్మడి కుటుంబాలెక్కడ ఉన్నయ్..? అసలు పెళ్లికాగానే వేరు కాపురం పెట్టిస్తున్న రోజులు… అత్తలు బాధితులై, కోడళ్లు నియంతలుగా మారిన కాలం ఇది… భర్తను కోల్పోయి పూర్తిగా కొడుకు, కోడలి మీద ఆధారపడిన అమ్మల బాధలు వర్ణనాతీతం…

సో, ఈ రోజుల్లో 83 మంది.. ఒకే వంటిల్లు.. ఆరు తరాలు… ఈ ఉమ్మడి కుటుంబం ఎలా సాధ్యమైంది?

ఒక ఇంట్లో 83 మంది. ఉదయం అల్పాహారానికి రాగి సంగటి. మధ్యాహ్నం 50 కిలోల బియ్యంతో అన్నం. ఆదివారం నాన్‌వెజ్ అంటే ఒక పొట్టేలు, పది కిలోల చికెన్. సాయంత్రం బజ్జీలు చేయాలంటే 15 కిలోల పిండి. ఇంతమంది ఉంటే వంటగది ఎలా ఉంటుంది? ఇంట్లో పనులు ఎవరు చేస్తారు? ముఖ్యంగా… ఆరుగురు అత్తలు, 14 మంది కోడళ్లు ఒకే ఇంట్లో ఉంటే పరిస్థితి ఎలా ఉంటుంది?

ఇది ఏదో పాతకాలపు కథ కాదు. ఇప్పటికీ అనంతపురం జిల్లా కల్యాణదుర్గం సమీపంలోని కుర్లపల్లి గ్రామంలో కొనసాగుతున్న వాస్తవం. ఆరు తరాలుగా ఒకే కుటుంబానికి చెందిన 83 మంది కలిసి జీవిస్తున్నారు. ఇళ్లు మూడు ఉన్నా వంట మాత్రం ఒక్కటే. ఆస్తులు ఉమ్మడే. వ్యవసాయం ఉమ్మడే. ఆదాయం ఉమ్మడే. పిల్లల చదువుల విషయంలోనూ అందరికీ ఒకటే విధానం.

• ఉమ్మడి కుటుంబాల గురించి మాట్లాడితే ముందుగా గుర్తొచ్చేది ఈశాన్య భారతంలోని మిజోరంలోని జియోనా చానా కుటుంబం. ఒక దశలో 180 మందికి పైగా సభ్యులతో ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద కుటుంబంగా అది ప్రాచుర్యం పొందింది. నాలుగు అంతస్తుల భవనం, వందకు పైగా గదులు, సామూహిక వంటగది… ఆ కుటుంబం ప్రపంచవ్యాప్తంగా వార్తల్లో నిలిచింది.

అయితే జియోనా చానా కుటుంబం బహుభార్యత్వం వంటి ప్రత్యేక మతపరమైన వ్యవస్థకు సంబంధించినది. అది ఒక్కడి కుటుంబం… కానీ కుర్లపల్లి కుటుంబం మాత్రం అలా కాదు. ఒకే వంశానికి చెందిన ఆరు తరాలు వ్యవసాయం, పశుపోషణ, వ్యాపారం ఆధారంగా కలిసి జీవిస్తున్న కుటుంబం. అందుకే ఈ కుటుంబం కథ మరింత ఆసక్తికరం.

అసలు పరీక్ష ఇక్కడే… అత్తలు ఆరుగురు, కోడళ్లు 14 మంది!

ఈ కుటుంబంలోని అత్యంత ఆసక్తికరమైన అంశం ఇదే. ఆరుగురు అత్తలు. 14 మంది కోడళ్లు. అంటే సాధారణంగా ఒక చిన్న కుటుంబంలోనే అత్తాకోడళ్ల మధ్య వచ్చే చిన్నచిన్న అభిప్రాయ భేదాలు పెద్ద గొడవలకు దారితీసే కాలంలో, ఇక్కడ అంత మంది మహిళలు ఒకే కుటుంబ వ్యవస్థలో కలిసి జీవిస్తున్నారు.

మన చుట్టూ చూస్తే పరిస్థితి మరోలా ఉంది. ఇద్దరు అన్నదమ్ములు కలిసి ఉండటమే కష్టమవుతోంది. ఆస్తి విషయంలో తేడా వస్తే అన్నదమ్ములు విడిపోతున్నారు. అత్తాకోడళ్ల మధ్య చిన్న మనస్పర్థలు వచ్చినా వేరు కాపురం పెట్టుకోవడం సాధారణమైపోయింది. కొడుకు పెళ్లి తర్వాత ‘మన ఇల్లు–మీ ఇల్లు’ అనే విభజన మొదలవుతోంది.

అలాంటి సమయంలో ఈ కుటుంబంలో 14 మంది కోడళ్లు కలిసి ఉండటం కేవలం ఆసక్తికరమైన విషయం కాదు. అది ఒక సామాజిక ప్రయోగంలాంటిదే.

అయితే దీన్ని చూసి ‘ఉమ్మడి కుటుంబం అంటే ఎప్పుడూ గొడవలు ఉండవు’ అని చెప్పలేం. ఇక్కడ కూడా కోపాలు వస్తాయి, మాటామాటా పడుతుంది. కానీ వాళ్లు చెబుతున్న కీలకమైన విషయం ఒక్కటే — సమస్య వచ్చినా అదే ఇంట్లో పరిష్కరించుకుంటాం. సాయంత్రానికి మళ్లీ కలిసి కూర్చుంటాం.

83 మందిని నడపడం అంటే మాటలా?

ఇంతమంది మనుషులు ఒకే ఇంట్లో ఉంటే అతిపెద్ద సమస్య భోజనం కాదు… నిర్వహణ.

ఎవరు పొలానికి వెళ్లాలి? ఎవరు పశువులను చూసుకోవాలి? ఎవరు పాలు పితకాలి? ఎవరు గొర్రెలను మేపాలి? ఎవరు పేడ ఎత్తాలి? ఎవరు మార్కెట్‌కు వెళ్లాలి? వాహనాలు ఎవరు చూసుకోవాలి? ఇంటికి కావాల్సిన సరుకులు ఎవరు తెచ్చాలి? పిల్లలను ఎవరు చూసుకోవాలి?

ఇవి అన్నీ రోజూ నిర్ణయించాల్సిన పనులే.

అందుకే ఉదయం టీ తాగుతూ కుటుంబంలోని పెద్దలు సుమారు అరగంట మాట్లాడుకుంటారు. ఆ రోజు ఎవరు ఏ పని చేయాలన్నది నిర్ణయిస్తారు. ఇది ఒక చిన్న కంపెనీలో ‘డైలీ వర్క్ అలొకేషన్ మీటింగ్’ లాంటిదే.

ఒకరు వాహనాలు చూస్తారు. మరొకరు పంటలను మార్కెట్‌కు తీసుకెళ్తారు. ఇంకొకరు పశువులను చూసుకుంటారు. మరికొందరు గొర్రెలను మేపుతారు. మహిళల్లో కొందరు వంటింటి బాధ్యత తీసుకుంటారు. ఇంకొందరు వ్యవసాయ పనులకు వెళ్తారు.

83 మందిని ఒకే కుటుంబంగా ఉంచుతున్నది కేవలం అనుబంధం కాదు. పని విభజన కూడా.

ఇది ఈ కుటుంబం నుంచి నేర్చుకోవాల్సిన ముఖ్యమైన విషయం. ఉమ్మడి కుటుంబం కేవలం ‘అందరం కలిసి ఉంటాం’ అనే భావోద్వేగంతో నడవదు. ఎవరి బాధ్యత ఏమిటో స్పష్టంగా ఉండాలి. ఎవరు ఎంత కష్టపడుతున్నారు, ఎవరు ఏ పని చేస్తున్నారు అనే విషయంలో ఒక వ్యవస్థ ఉండాలి.

పెద్ద కిచెన్… 83 మందికి ఒకే వంట!

ఇక ఈ ఇంటి వంటగది చూస్తేనే కుటుంబం పరిమాణం అర్థమవుతుంది. రోజుకు 50 కిలోల బియ్యం. మూడు కిలోల పప్పు. పచ్చళ్లకు పెద్ద రోలు. కట్టెల పొయ్యి. 83 మందికి ఒకే వంట. ఇంట్లో గ్యాస్ లేదు. గ్రైండర్ లేదు. పచ్చడి చేయాలంటే రోలు మీదే. ఇద్దరు మహిళలు కలిసి రుబ్బుతారు. ఉదయం రాగి సంగటి. మధ్యాహ్నం అన్నం, కూర. రాత్రి అవసరాన్ని బట్టి టిఫిన్ లేదా ప్రత్యేక వంట.

బజ్జీలు చేయాలంటే 15 కిలోల పిండి. పండుగ వస్తే రెండు పొట్టేళ్లు, 20 కిలోల చికెన్. ఒక ఆదివారం నాన్‌వెజ్ వంటకే ఒక పొట్టేలు, పది కిలోల చికెన్. మన ఇళ్లలో నలుగురికి వంట చేయడమే ఒక పని. మరి 83 మందికి మూడు పూటలా వంట చేయడం అంటే అది ఒక చిన్న క్యాంటీన్ నిర్వహించినంత పని.

అందుకే ఈ కుటుంబంలోని మహిళలు కేవలం ‘ఇంటి ఆడవాళ్లు’ కాదు. ఇంత పెద్ద కుటుంబానికి ఆహార వ్యవస్థను నడిపిస్తున్న నిర్వాహకులు. ఇక్కడ ‘నా కొడుకు–నీ కొడుకు’ అనే లెక్క లేదు! ఈ కుటుంబంలోని మరో ఆసక్తికరమైన విధానం పిల్లల విషయంలో కనిపిస్తుంది.

32 మంది పిల్లలు చదువుకుంటున్నారు. అంగన్‌వాడి నుంచి డిగ్రీ వరకు అందరినీ ప్రభుత్వ విద్యాసంస్థల్లోనే చదివిస్తున్నారు. ఎవరు ఎవరి పిల్ల అన్న తేడా లేకుండా అందరినీ ఒకే రకంగా చూసుకుంటున్నామని కుటుంబ సభ్యులు చెబుతున్నారు.

ఇది చిన్న విషయం కాదు. సాధారణ కుటుంబాల్లోనే ‘నా పిల్లల చదువు–నీ పిల్లల చదువు’ అనే లెక్కలు మొదలయ్యే అవకాశం ఉంటుంది. కానీ ఇక్కడ పిల్లల పెంపకం కూడా ఒక సామూహిక బాధ్యతగా మారింది. అయితే మరోవైపు, పెద్దవాళ్ల కుటుంబ బాధ్యతల కారణంగా కొందరు ఇంటర్, డిగ్రీ వరకు చదివి ఉద్యోగాల వైపు వెళ్లకుండా వ్యవసాయం, కుటుంబ వ్యవహారాలకే పరిమితమయ్యారు. ఇది మాత్రం ఈ ఉమ్మడి వ్యవస్థలో ఆలోచించాల్సిన మరో కోణం.

ఒకే ఇంట్లో పెళ్లిళ్లు కూడా… ఒకే ముహూర్తంలో తొమ్మిది!

ఈ కుటుంబ వ్యవస్థలో కొన్ని విషయాలు బయటివారికి ఆశ్చర్యంగా అనిపిస్తాయి. ఉదాహరణకు ఒకేరోజు తొమ్మిది పెళ్లిళ్లు. కుటుంబ పెద్ద చెప్పిన వివరాల ప్రకారం, ఒకరి కొడుకుకే ప్రత్యేకంగా పెళ్లి చేస్తే మిగతావారిలో భేదాభిప్రాయాలు రావచ్చనే ఉద్దేశంతో కుటుంబంలోని తొమ్మిది మంది యువకులకు ఒకే ముహూర్తంలో పెళ్లిళ్లు చేశారు.

పైగా కుటుంబ పెద్ద బావమరిది, బావలు కూడా వాళ్లతోనే కలిసి ఉంటారు, ఆ కుటుంబాల నడుమే పెళ్లిళ్లు… అంటే మేనరికాలు, అది మాత్రం అనారోగ్యకరమే…

120 ఎకరాలు… పొలం నుంచి నేరుగా ఇంటి వంటింటికి

ఈ కుటుంబం ఇంత పెద్దదిగా ఉండటానికి మరో ప్రధాన కారణం ఆర్థిక వ్యవస్థ. 120 ఎకరాల వ్యవసాయ భూమి. మిర్చి, వంకాయ, టమోటా, కర్బూజ, బొప్పాయి, వేరుశనగ వంటి పంటలు. ఇంటి అవసరాల కోసం ఐదు ఎకరాల్లో వరి. మిగిలిన పంటలను మార్కెట్‌కు తీసుకెళ్లి అమ్మడం.

ఇంకా పశువులు, గొర్రెలు, ట్రావెల్స్ బస్సులు ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా దళారులపై పూర్తిగా ఆధారపడకుండా తమ వాహనాల్లోనే పంటలను మార్కెట్లకు తీసుకెళ్లి విక్రయిస్తామని కుటుంబ సభ్యులు చెబుతున్నారు. అంటే ఉమ్మడి కుటుంబానికి కేవలం ఉమ్మడి వంటగది మాత్రమే లేదు. ఉమ్మడి ఉత్పత్తి వ్యవస్థ, ఉమ్మడి శ్రమ, ఉమ్మడి ఆదాయ వ్యవస్థ కూడా ఉంది.

అందుకే 83 మంది ఒకే ఇంట్లో ఉండటం సాధ్యమవుతోంది.

ఉమ్మడి కుటుంబం గొప్పదా? చిన్న కుటుంబమే మంచిదా?

కుర్లపల్లి కుటుంబాన్ని చూసి ‘అందరూ ఉమ్మడిగా ఉండాలి’ అని తీర్పు చెప్పడం ఎంత తప్పో, ‘ఇలాంటి వ్యవస్థలు ఇక పనికిరావు’ అనడం కూడా అంతే తప్పు.

ఉమ్మడి కుటుంబానికి తన ప్రయోజనాలు ఉన్నాయి. పిల్లల సంరక్షణలో సహాయం ఉంటుంది. వృద్ధులకు ఒంటరితనం ఉండకపోవచ్చు. పనులు పంచుకోవచ్చు. పెద్ద ఆస్తులను విడగొట్టకుండా నిర్వహించుకోవచ్చు. ఒకరి కష్టం మరొకరికి అండగా ఉంటుంది.

అదే సమయంలో వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛ, వ్యక్తిగత ఆదాయం, నిర్ణయాధికారం, భార్యాభర్తల గోప్యత, పిల్లల భవిష్యత్తు వంటి అంశాల్లో ఉమ్మడి వ్యవస్థ ఒత్తిడిని కూడా సృష్టించవచ్చు.

కుర్లపల్లి కుటుంబం విజయ రహస్యం ‘83 మంది కలిసి ఉండటం’ మాత్రమే కాదు. పని పంచుకోవడం, వనరులను ఉమ్మడిగా ఉపయోగించుకోవడం, కుటుంబ పెద్దల నాయకత్వాన్ని అంగీకరించడం, సమస్యలను ఇంట్లోనే పరిష్కరించుకోవడం, వ్యవసాయంపై ఆధారపడిన ఆర్థిక బలం — ఇవన్నీ కలిసి ఈ వ్యవస్థను నడిపిస్తున్నాయి.

అందుకే ఈ 83 మంది కుటుంబం కథను కేవలం ‘భలే పెద్ద కుటుంబం’ అనే ఆసక్తికరమైన కథగా చూడటం సరిపోదు. ఒకవైపు అత్తాకోడళ్ల మధ్య చిన్న మాటకే ఇళ్లు విడిపోయే కాలం. మరోవైపు ఆరుగురు అత్తలు, 14 మంది కోడళ్లు ఒకే కుటుంబంలో కలిసి జీవిస్తున్న వాస్తవం.

ఒకవైపు నలుగురి కోసం రెండు వంటగదులు పెట్టుకునే నగర జీవితం. మరోవైపు 83 మందికి ఒకే కుండలో వంట. ఒకవైపు ‘నా సంపాదన–నా కుటుంబం’. మరోవైపు ‘మన పొలం–మన పంట–మన ఇల్లు’.

కుర్లపల్లి కుటుంబం మనకు ఉమ్మడి కుటుంబం గురించి ఉపన్యాసం చెప్పడం లేదు. కానీ ఒక ప్రశ్న మాత్రం వేస్తోంది — మనుషులు కలిసి ఉండలేకపోతున్నారా? లేక కలిసి ఉండే వ్యవస్థను నిర్మించుకోవడమే మర్చిపోయామా?