.
డెలివరీ ఆఫ్ ప్రెజెన్స్ …. నేనొక ఫుడ్ డెలివరీ బాయ్ని. ఎక్కువగా ఈవినింగ్ షిఫ్ట్ పనిచేస్తుంటాను. ఆ రోజు రాత్రి దాదాపు 9 గంటల సమయంలో నా చివరి ఆర్డర్ తీసుకున్నాను. రెస్టారెంట్ నుండి ప్యాకెట్ తీసుకున్నప్పుడు గమనించాను— అందులో చిన్న ఆర్డర్ ఉంది. కేవలం ప్లెయిన్ కిచిడీ, పెరుగు, రెండు అరటిపండ్లు.
అడ్రస్ పాత నగరంలో ఉంది. ఒక శిథిలావస్థలో ఉన్న భవనం. మూడవ అంతస్తు. నేను డోర్ బెల్ కొట్టాను.
Ads
ఒక వృద్ధురాలు తలుపు తీశారు. తెల్లటి జుట్టు, వణుకుతున్న చేతులు, కళ్ళకు దడ్డుపాటి కళ్లద్దాలు. ఆమె ముఖంలో అలసట కనిపిస్తోంది, కానీ ఆమె స్వరం మాత్రం చాలా మధురంగా ఉంది—
“బాబూ, ప్లీజ్… దీన్ని కాస్త లోపల పెట్టు. నా చేతులు వణుకుతున్నాయి.”
నేను ఆహారాన్ని టేబుల్పై పెట్టి వెళ్లబోతుంటే ఆమె అడిగారు—
“రెండు నిమిషాలు కూర్చుంటావా బాబూ? ఒంటరిగా తినడం అస్సలు బాగుండదు.”
నేను నా వాచ్ చూసుకున్నాను. నా షిఫ్ట్ అయిపోయింది. నేను కూడా కాస్త అలసిపోయి ఉన్నాను. కానీ ఎందుకో, నేను అక్కడ కూర్చున్నాను.
ఆ గది నిశ్శబ్దంగా ఉంది. గోడపై పాత గడియారం టిక్- టిక్ మంటోంది. ఒక మూల దేవుడి చిన్న ఫోటో ఉంది. ఎదురుగా ఉన్న గోడ నిండా బోలెడన్ని ఫోటోలు ఉన్నాయి.
ఆమె పార్శిల్ తెరిచారు. కిచిడీని మెల్లగా తినడం మొదలుపెట్టారు. ప్రతి రెండు ముద్దలకి ఒకసారి నన్ను చూసి నవ్వేవారు.
తర్వాత ఆమె అన్నారు—
“తెలుసా బాబూ, నేను ప్రతిరోజూ బయట నుండి ఆహారం ఆర్డర్ చేయను. ఈరోజు ఎందుకో అలా అనిపించింది… ఒక మనిషి గొంతు వినాలనిపించింది.”
నేను మౌనంగా ఉండిపోయాను.
ఆమె గోడపై ఉన్న ఒక ఫోటో వైపు చూపిస్తూ—
“ఇతను నా భర్త. రైల్వేలో పనిచేసేవారు. ఐదేళ్ల క్రితం చనిపోయారు.”
తర్వాత ఇంకో ఫోటో చూపిస్తూ—
“ఇతను నా కొడుకు. కెనడాలో ఉంటాడు. చాలా గొప్పగా స్థిరపడ్డాడు… ప్రతి నెలా డబ్బు పంపిస్తాడు.”
తర్వాత ఆమె కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయారు. ఆమె నవ్వారు కానీ, ఈసారి ఆమె కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి—
“కాకపోతే… తనకు సమయం మాత్రం ఇవ్వలేడు.”
హఠాత్తుగా ఆ గదిలో గడియారం టిక్-టిక్ శబ్దం చాలా గట్టిగా వినిపించినట్లయింది.
ఆమె ఇంకో ముద్ద తిన్నారు.
“ఇది నా కూతురు. బెంగళూరులో ఉంటుంది. తన ప్రపంచంలో తను సంతోషంగా ఉంది. ఉండాలి కూడా. పిల్లలు ఎగిరిపోకపోతే, వారిని పెంచి ఏం లాభం?”
ఆమె మాట్లాడుతుంటే స్వరం వణికింది. కానీ ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి ఫిర్యాదు లేదు. కేవలం శూన్యం మాత్రమే ఉంది.
ఆమె నన్ను అడిగారు—
“నీకు అమ్మ ఉందా?”
నేను “ఉంది” అని చెప్పాను.
“నువ్వు ప్రతిరోజూ తనకి ఫోన్ చేస్తావా?”
నేను నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాను.
నిజం చెప్పాలంటే, నేను కూడా ఇంటికి ఫోన్ చేయకుండా రోజులు గడిపేవాడిని. అలసట, పని, ఆత్రుత… ప్రతిసారీ రేపు చేద్దాంలే అని వాయిదా వేసేవాడిని.
నా మౌనాన్ని ఆమె చదివేశారు.
ఆమె మెల్లగా అన్నారు—
“తల్లిదండ్రులు డబ్బును లెక్కించరు బాబూ… వాళ్లు పలకరించే గొంతులను మాత్రమే ఆశిస్తారు.”
నా లోపల ఏదో నిశ్శబ్దంగా ముక్కలైపోయింది.
భోజనం ముగిసింది. ఆమె కొన్ని నీళ్లు తాగారు. తర్వాత తన పర్సు నుండి 500 రూపాయలు తీసి నాకు ఇవ్వబోయారు.
నేను వెంటనే నిరాకరించాను—
“లేదు అమ్మా, నేను ఇది తీసుకోలేను.”
ఆమె నవ్వి—
“తీసుకో. ఈరోజు నువ్వు నాకు భోజనాన్ని అందించలేదు… తోడుని అందించావు. ఆ అరగంట సమయానికి నేను ఇచ్చే వెల ఇది.”
నేను ఆ డబ్బు తీసుకున్నాను. కానీ జేబులో పెట్టుకోలేదు, చేతిలోనే పట్టుకున్నాను.
నేను వెళ్తుంటే ఆమె అన్నారు—
“అవును— ఈరోజు ఇంటికి వెళ్లి మీ అమ్మకు ఖచ్చితంగా ఫోన్ చేయి.”
ఆ రాత్రి, బిల్డింగ్ కిందకు వచ్చాక నేను వెంటనే బైక్ స్టార్ట్ చేయలేదు. ముందుగా మా అమ్మకు ఫోన్ చేశాను.
అవతలి వైపు నుండి అమ్మ గొంతు వినిపించింది—
“ఈరోజు అకస్మాత్తుగా ఫోన్ చేశావు? అంతా బాగుంది కదా?”
ఆ మాట వినగానే నా గొంతు మూగబోయింది.
నేను అన్నాను—
“అవునమ్మా… ఊరికే నీ గొంతు వినాలనిపించింది.”
అవతలి వైపు కొన్ని సెకన్ల పాటు నిశ్శబ్దం. తర్వాత అమ్మ అడిగింది—
“భోజనం చేశావా?”
నేను రోడ్డు పక్కన నిలబడి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాను.
ఆ రాత్రి తర్వాత, నేను ప్రతిరోజూ అమ్మకు ఫోన్ చేయడం మొదలుపెట్టాను.
కేవలం అమ్మకే కాదు— ప్రతి డెలివరీ నాకు కేవలం ఒక ఆర్డర్గా అనిపించడం మానేసింది.
కొన్ని ఇళ్లకు మందులు కావాలి. కొన్ని ఇళ్లకు ఒంటరితనం నుండి ఉపశమనం కావాలి. కొన్ని ఇళ్లకు నిరీక్షణ అంతం కావాలి. కొన్ని ఇళ్లకు కేవలం ఒక గొంతు వినిపిస్తే చాలు.
ఇప్పుడు, తలుపు తెరిచినప్పుడు నేను హడావిడి పడను. వాళ్ల ముఖం వైపు చూస్తాను. వాళ్ల గొంతు వింటాను. అప్పుడప్పుడు అడుగుతుంటాను— “మిగతా అంతా బాగుంది కదా?” అని.
చాలామంది “అంతా బాగుంది” అని చెబుతారు. కొందరు నవ్వుతారు. మరికొందరి ముఖాలు చూస్తే తెలుస్తుంది, వాళ్లు రోజంతా ఎవరితోనూ మాట్లాడలేదని.
రెండు నెలల తర్వాత, అదే అడ్రస్ నుండి మళ్ళీ ఒక ఆర్డర్ వచ్చింది.
నేను వేగంగా అక్కడికి వెళ్లాను.
వేరే ఎవరో తలుపు తీశారు. ఆమె పక్కింటి ఆవిడ.
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది—
“అమ్మ పోయిన వారం చనిపోయింది.”
నేను కొన్ని సెకన్ల పాటు ఆ తలుపు దగ్గరే నిలబడిపోయాను. నా చేతులు ఖాళీగా ఉన్నాయి, కానీ నా మనసులో ఏదో బరువైనది పడ్డట్టుగా ఉంది.
ఆమె లోపలి నుండి ఒక చిన్న కవరు తీసుకువచ్చింది. “ఇది నీ కోసం ఇచ్చింది.”
వణుకుతున్న చేతులతో దాన్ని తెరిచాను.
లోపల 500 రూపాయలు ఉన్నాయి. దాంతో పాటు ఒక చిన్న చీటీ ఉంది.
అందులో ఇలా ఉంది—
“బాబూ, నువ్వు ఇది చదువుతున్నావంటే నేను వెళ్లిపోయానని అర్థం. ఆ రాత్రి నాతో కలిసి భోజనం చేసినందుకు ధన్యవాదాలు. నువ్వు నాకు కేవలం అన్నం పెట్టలేదు— గౌరవాన్ని ఇచ్చావు. ఇకపై కూడా మీ అమ్మకు ఫోన్ చేస్తూనే ఉండు. — అమ్మ”
ఈ రోజుకీ ఆ 500 రూపాయలు నా బ్యాగ్ లోపలి జేబులోనే ఉన్నాయి. నేను వాటిని ఖర్చు చేయలేదు.
ఎందుకంటే ఆ రాత్రి నాకు మొదటిసారి అర్థమైంది—
ప్రతి తలుపు వెనుక కేవలం ఒక కస్టమర్ మాత్రమే ఉండరు. కొన్నిసార్లు ఒక తల్లి ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు ఒక నిరీక్షణ ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు ఒక చివరి సంభాషణ ఉంటుంది.
మనమందరం మన మన ఆకలితో బతుకుతున్నాం— కొందరికి అన్నం కావాలి, కొందరికి మందులు కావాలి, మరికొందరికి కేవలం రెండు నిమిషాల తోడు కావాలి. మనుషులకు ఎప్పుడూ డబ్బు డెలివరీ అవసరం లేదు— కొన్నిసార్లు, వాళ్లకి మన ఉనికి (Presence) డెలివరీ అయితే చాలు.
ముగింపు మాట:
కథ ముగిసింది కానీ, నా గుండెల్లో ఆ బరువు అలాగే ఉండిపోయింది. ఒంటరితనం మరియు వృద్ధాప్యం కలిస్తే అది ఎంత భయంకరంగా ఉంటుందో ఈ కథ చెబుతోంది. వనరుల కొరత కూడా తోడైతే అది ఒక పెద్ద విషాదం. ఎవరికైతే తల్లిదండ్రులు ఇంకా ఉన్నారో, ఇది వారికి ఒక చిన్న విన్నపం… దయచేసి వారికి ఫోన్ చేయడానికి సమయం కేటాయించండి…
- (దీన్ని తన అనుభవాన్ని నిజంగా ఇలా రాశారో, లేక కల్పితమో తెలియదు, నాకందిన వాట్సప్ స్టోరీని అక్షరం మార్చకుండా పబ్లిష్ చేస్తున్నాను…)
Share this Article