.
హారర్ సినిమా అంటే ప్రేక్షకుడిని భయపెట్టాలి. ఫాంటసీ అంటే ఓ కొత్త ప్రపంచాన్ని చూపించాలి. మాన్స్టర్ సినిమా అంటే ఆ మాన్స్టర్కు ఓ బలమైన నేపథ్యం ఉండాలి. వాంపైర్ సినిమా అయితే… అసలు వాంపైర్కు కొన్ని రూల్స్ అయినా ఉండాలి! కానీ ‘ఇమ్మోర్టల్’ చూసిన తర్వాత వచ్చే మొదటి ప్రశ్న…
ఇది అసలు ఏంటి బాసూ?! వాంపైరా? మాన్స్టరా? దెయ్యమా? లేక దర్శకుడి ఊహలో పుట్టిన ‘ఇది ఏంటో మీరే డిసైడ్ చేసుకోండి’ క్యారెక్టరా? ఇక్కడే ‘ఇమ్మోర్టల్’ అనే సినిమా మొదటి చిక్కులో పడుతుంది. కాన్సెప్ట్ మాత్రం ఇంట్రస్టింగ్.
Ads
వెయ్యేళ్ల నాటి రహస్యం. సాధారణ అమ్మాయిలా కనిపించే ఓ భయంకరమైన శక్తి. ఆమె జీవితంలోకి అనుకోకుండా అడుగుపెట్టే ఓ కుర్రాడు. ప్రేమ, ఆకర్షణ, మిస్టరీ, హారర్, సర్వైవల్… ఇవన్నీ కలిపితే మంచి థ్రిల్లర్ తయారవ్వడానికి కావాల్సిన సరుకు ఉంది.
కానీ సరుకులు బాగుంటే వంట బాగుండాలని లేదు కదా! వంటలో ఏది ఎంత వేయాలో కూడా తెలియాలి. అదే ‘ఇమ్మోర్టల్’లో మిస్సయింది.
జీవీ ప్రకాశ్ పోషించిన మహి ఓ సాధారణ కుర్రాడు. జీవితంలో పెద్దగా ఏమీ లేని వాడు. అలాంటి అతడి జీవితంలోకి సింధు వస్తుంది. అందమైన అమ్మాయి. విచిత్రమైన అమ్మాయి. ఏదో దాచిపెడుతున్న అమ్మాయి. ఇక్కడే మన హీరోకి అనుమానం రావాలి. ప్రేక్షకుడికి అయితే అప్పటికే అనుమానం వచ్చేస్తుంది.
‘అమ్మాయిని చూస్తేనే ఏదో తేడాగా ఉంది… ఈ ఇంట్లో ఇంత తక్కువ రెంట్కు ఉండనిస్తోందంటే ఇంకేదో తేడా ఉంది!’ కానీ మహి మాత్రం ప్రేమలో పడిపోతాడు. సరే… ప్రేమలో పడటం సహజమే. కానీ తర్వాత జరిగే పరిణామాలు చూస్తే అసలు ప్రశ్న వేరే.
అమ్మాయి ఏంటి? ఆమెకు వచ్చిన శక్తులు ఏంటి? ఆమె ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది? ఆమెకు ఏం కావాలి? ఆమెకు ఉన్న పవర్స్కి లిమిట్స్ ఏంటి? ఇవన్నీ సినిమా చెబుతుంది… కానీ పూర్తిగా చెప్పదు. అంటే ప్రేక్షకుడికి మిస్టరీ ఇచ్చారు.
కానీ ఆ మిస్టరీని సాల్వ్ చేయడానికి కావాల్సిన క్లూస్ సరిగ్గా ఇవ్వలేదు. దాంతో ఇంటర్వెల్ వరకు ‘ఏదో ఉంది’ అనిపిస్తుంది. సెకండాఫ్లో ‘ఏదో ఇదే అయి ఉంటుంది’ అనిపిస్తుంది. క్లైమాక్స్కి వచ్చేసరికి… ‘అసలు ఏంటో మనకెందుకు చెప్పలేదు?’ అనిపిస్తుంది. ఇది మిస్టరీని మెయింటైన్ చేయడం కాదు బాబూ. కొన్ని విషయాలు చెప్పకుండా ఉంచితే మిస్టరీ. అన్నీ చెప్పకుండా వదిలేస్తే… కన్ఫ్యూజన్!
అసలు సింధు క్యారెక్టర్నే తీసుకుందాం. ఆమెకు వెయ్యేళ్ల నాటి బ్యాక్స్టోరీ ఉంది. పవర్స్ ఉన్నాయి. మనుషులపై ప్రభావం చూపగలదు. భయపెట్టగలదు. తనకు కావాల్సింది సాధించగలదు. అద్భుతం.
కానీ… ఆమెకు పవర్స్ ఉన్నాయంటే వాటికి ఏమైనా రూల్స్ ఉండాలిగా! ఏ సందర్భంలో ఆమె పవర్ పనిచేస్తుంది? ఎప్పుడు పనిచేయదు? ఎవరిపై పనిచేస్తుంది? దానికి ఏమైనా బలహీనత ఉందా? ఆమెను ఎవరు ఆపగలరు? ఏదైనా ఒక వస్తువు, పరిస్థితి, శక్తి ఆమెపై పనిచేస్తుందా?
ఈ ప్రశ్నలకు సినిమా ఒక స్పష్టమైన ప్రపంచాన్ని నిర్మించాల్సింది. కానీ ఇక్కడ దర్శకుడి రూల్ ఒక్కటే అనిపిస్తుంది. సీన్కు ఏ పవర్ కావాలంటే ఆ పవర్ వచ్చేస్తుంది… సీన్కు పవర్ అవసరం లేకపోతే అది మాయమైపోతుంది! అదే ప్రేక్షకుడికి పెద్ద సమస్య.
ఎందుకంటే మాన్స్టర్ ఎంత పవర్ఫుల్ అయినా పర్లేదు. కానీ దానికి రూల్స్ తెలియాలి. అప్పుడు ప్రేక్షకుడు టెన్షన్ ఫీల్ అవుతాడు. ‘ఇది ఇలా చేస్తే హీరో చచ్చిపోతాడు… కానీ హీరో దగ్గర ఆ ఒక అవకాశం ఉంది…’ అని మనకు తెలిసినప్పుడు థ్రిల్ వస్తుంది. ఇక్కడ అలాంటి గేమ్ చాలా తక్కువ. దాంతో హీరో ఎప్పుడు ప్రమాదంలో ఉన్నాడో, ఎప్పుడు సేఫ్గా ఉన్నాడో కూడా ప్రేక్షకుడికి అర్థం కాని పరిస్థితి.
అది భయం కాదు… అయోమయం. ఇక మహి–సింధు లవ్ ట్రాక్. సినిమాకు ఇది చాలా కీలకం. ఎందుకంటే మహి ఎందుకు ఆమెను అంతగా ప్రేమిస్తున్నాడు? ఆమెపై ఎందుకు అంత నమ్మకం పెట్టుకున్నాడు? ఆమె కోసం ఎందుకు అంత రిస్క్ తీసుకుంటున్నాడు?
ఈ బంధాన్ని ప్రేక్షకుడికి బలంగా ఫీల్ చేయించాలి. కానీ వాళ్లిద్దరి మధ్య కెమిస్ట్రీ కంటే… ‘అమ్మాయి అందంగా ఉంది… హీరో పడిపోయాడు’ అనే ఫార్ములానే ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది. అందుకే తర్వాత మహి ప్రాణాల కోసం పోరాడుతున్నప్పుడు మనం భయపడటం కంటే… ‘ఇదంతా మొదలెట్టింది కూడా నువ్వే కదా బాబూ!’ అనిపిస్తుంది.
అయితే కయాదు లోహర్ మాత్రం సింధుగా బాగుంది. ఆమె పాత్రకు కావాల్సిన అందం, మిస్టరీ, ఆకర్షణ, భయం… ఇవన్నీ తన స్క్రీన్ ప్రెజెన్స్తో తీసుకొచ్చింది. కొన్ని సన్నివేశాల్లో ఆమె మాట్లాడకుండానే ఏదో జరగబోతోందనే ఫీలింగ్ వస్తుంది. అదే సమయంలో జీవీ ప్రకాశ్ కూడా తన పరిధిలో బాగానే చేశాడు.
కానీ సమస్య నటీనటుల్లో కాదు. రైటింగ్లో. ఇలాంటి సినిమాలకు హీరో హీరోయిజం కంటే ప్రపంచ నిర్మాణం ముఖ్యం. ‘ఇమ్మోర్టల్’ ఒక కొత్త మాన్స్టర్ను సృష్టించాలనుకుంది. కానీ ఆ మాన్స్టర్ను ప్రేక్షకుడి మెదడులో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయే స్థాయిలో నిర్వచించలేకపోయింది.
ఇంకా పెద్ద సమస్య ఏమిటంటే… సినిమా ఎప్పుడూ భయపెట్టాలని ప్రయత్నిస్తుంది. కానీ నిజమైన భయం ఎక్కడ పుడుతుందో మర్చిపోతుంది. పెద్ద శబ్దం పెట్టడం భయం కాదు. చీకట్లో ఓ ఆకారం చూపించడం భయం కాదు. మాన్స్టర్ను చూపించడం కూడా భయం కాదు. ‘ఇప్పుడేం జరుగుతుంది?’ అనే టెన్షన్నే అసలైన భయం.
ఆ టెన్షన్ కొన్ని చోట్ల వస్తుంది. ముఖ్యంగా సెకండాఫ్లో కొన్ని సర్వైవల్ సన్నివేశాలు ఆసక్తిని పెంచుతాయి. కానీ సినిమా మొత్తాన్ని ఆ స్థాయిలో నడిపించలేకపోయింది. బ్యాక్గ్రౌండ్ స్కోర్ మాత్రం ఈ లోటును కొంతవరకు కవర్ చేస్తుంది. కొన్ని సీన్లు స్క్రీన్పై అంతగా భయపెట్టకపోయినా BGM మాత్రం ‘ఏదో పెద్ద ప్రమాదం వస్తోంది బాబూ… భయపడు!’ అని ప్రేక్షకుడిని ఒప్పించడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. సీన్కు భయం రాకపోతే… మ్యూజిక్తో అయినా తెప్పిద్దాం అన్నట్టుగా!
ఇక క్లైమాక్స్ దగ్గరికి వచ్చేసరికి సినిమా తన దగ్గర ఉన్న కార్డులన్నీ బయటపెడుతుంది. కానీ అప్పటికే ప్రేక్షకుడికి ఒక చిన్న సమస్య వచ్చేస్తుంది. ఈ ప్రపంచం ఎలా పనిచేస్తుందో మనకే సరిగ్గా తెలియదు కదా… మరి ఇప్పుడు హీరో ఎలా గెలుస్తాడో ఎలా అంచనా వేయాలి? అదే ఫాంటసీ సినిమాకు, ఫాంటసీ పేరుతో ఏదైనా చూపించే సినిమాకు మధ్య తేడా.
‘బాహుబలి’లో మహిష్మతి కల్పితం. ‘బాహుబలి’లోని ప్రపంచం కూడా కల్పితం. కానీ ఆ ప్రపంచానికి రూల్స్ ఉన్నాయి. ‘హ్యారీ పోటర్’లో మాయ ఉంది. కానీ ఆ మాయకు కూడా రూల్స్ ఉన్నాయి. ‘వాంపైర్’ సినిమాల్లో అమరత్వం ఉంటుంది. కానీ ఆ అమరత్వానికి కూడా కొన్ని పరిమితులు ఉంటాయి. అందుకే ప్రేక్షకుడు ఆ ప్రపంచాన్ని నమ్ముతాడు.
‘ఇమ్మోర్టల్’ సినిమా పూర్తిగా చెడ్డ సినిమా అని చెప్పలేం. ఎందుకంటే ఐడియా ఉంది. కొత్తగా ప్రయత్నించాలనే తపన ఉంది. కయాదు ఉంది. జీవీ ప్రకాశ్ ఉన్నాడు. కొన్ని మంచి హారర్ మూమెంట్స్ ఉన్నాయి. కొన్ని ఆసక్తికరమైన ట్విస్టులు ఉన్నాయి.
కానీ వీటన్నింటినీ కలిపి ఒక బలమైన, తనకంటూ ప్రత్యేకమైన మాన్స్టర్ యూనివర్స్ను సృష్టించే అవకాశం మాత్రం దర్శకుడు పూర్తిగా ఉపయోగించుకోలేదు… ‘ఇమ్మోర్టల్’… చూడొచ్చు. కానీ చూసిన తర్వాత ‘ఇది మాత్రం మర్చిపోలేం, భలే తీశాడురా’ అనే స్థాయిలో మాత్రం ఉండదు…
Share this Article