The Odyssey – ఇది నాకు ఒక రివ్యూ కాదు… ఒక జ్ఞాపకం.. ఒక నిరీక్షణ..!

.

Raghu Mandaati …. మమతలన్నీ మౌనగానం…
వాంఛలన్నీ వాయులీనం…
కొన్ని సినిమాలు ముగిశాక మనం థియేటర్‌ నుంచి బయటకు వస్తాం.
మరికొన్ని…
మనలో ఎన్నాళ్లుగానో మూసి ఉన్న తలుపులను నెమ్మదిగా తెరిచి వెళ్లిపోతాయి.
“ది ఒడిస్సీ” నాకు అలాంటి అనుభవం.

చాలామంది దీన్ని సముద్రయానంగా చూస్తారు.
మరికొందరు యుద్ధగాథగా.
ఇంకొందరికి ఇది గ్రీకు పురాణాల వైభవం.
కానీ నాకు…
ఇది ఒక మనిషి తనలో తాను తిరిగి చేరుకునే ఆత్మయాత్ర.

జీవితమంతా మనం గమ్యాల వెంటే పరుగెడతాం.
డబ్బు…
గౌరవం…
పేరు…
విజయం…
కానీ కాలం ఒక దశలో మెల్లగా చెవిలో చెబుతుంది
“మనిషి వెతికేది ప్రపంచం కాదు…
తన కోసం ఇంకా వెలిగే ఒక దీపం.”
ఆ దీపాన్నే కొందరు ఇల్లు అంటారు.
మరికొందరు ప్రేమ అంటారు.
ఇంకొందరు ఎదురుచూపు అంటారు.

ఒడిస్సస్ సముద్రంలో అలలతో పోరాడుతుంటే…
పెనెలోపీ ఇంటి నిశ్శబ్దంలో కాలాన్ని ఎదురిస్తోంది.
ఒకరి యుద్ధం బయట కనిపిస్తుంది.
మరొకరి యుద్ధం హృదయంలో నడుస్తుంది.
చివరికి గెలిచింది ఖడ్గం కాదు…
క్షణాన్ని నమ్మిన ఓపిక.

నోలన్ ఈ కథను గొప్పగా తీర్చిదిద్దిన కారణం కూడా ఇదే.
అతను అద్భుతాలను వెంబడించలేదు.
అద్భుతాల వెనుక దాగి ఉన్న మనిషిని వెతికాడు.
రాక్షసులను భయంకరంగా చూపించలేదు.
మనిషి భయాలకే రూపం ఇచ్చాడు.
దేవతలను ఆకాశంలో ఉంచలేదు.
మన ఆశల మధ్య నిలబెట్టాడు.

సైరన్ల పాటలు పురాణాల్లోనే ఉండవు.
ప్రతిరోజూ మనల్ని దారి మళ్లించే మోహాల్లో వినిపిస్తూనే ఉంటాయి.
సైక్లోప్స్ ఒక్క కన్నున్న రాక్షసుడు కాదు.
తన సత్యమే పరమసత్యమని నమ్మే అహంకారం.
సిర్సీ ఒక మంత్రగత్తె కాదు.
మనల్ని మనం కాకుండా మార్చే ప్రతి ఆకర్షణ.

అందుకే…
ఈ సినిమా నాకు ఫాంటసీగా అనిపించలేదు.
మనసు ముందు ఉంచిన అద్దంలా అనిపించింది.
నోలన్ సినిమాల్లో సమాధానాలు దొరకవు.
ప్రశ్నలు మాత్రమే దొరుకుతాయి.
ఆ ప్రశ్నలతోనే మనం ఇంటికి తిరిగి వస్తాం.

ఈ సినిమాను అర్థం చేసుకోవడానికి గ్రీకు పురాణాలు తెలిసి ఉండాల్సిన అవసరం లేదు.
కొంత జీవితం తెలిసి ఉంటే చాలు.
ఎందుకంటే…
ఈ సినిమాను కళ్లతో చూడరు.
గాయాలతో చూస్తారు.
ఎదురుచూపులతో చూస్తారు.
బాధ్యతల బరువుతో చూస్తారు.
ఎప్పుడో వదిలేసిన కలల వెలుతురులో చూస్తారు.

సినిమా ముగిసేసరికి నాకు అనిపించింది ఒక్కటే…
మనమందరం మన జీవితాల ఒడిస్సస్‌లమే.
ఎవరి సముద్రం వారిది.
ఎవరి అలలు వారివి.
ఎవరి రాక్షసులు వారివి.
కానీ ప్రతి ప్రయాణం చివర ఒకే కోరిక
“నన్ను ఎలాంటి వివరణలు అడగకుండా స్వీకరించే ఒక హృదయం.”

బహుశా…
అదే ఇల్లు.
అదే ప్రేమ.
అదే మనిషి గెలిచిన అసలైన రాజ్యం.
అందుకే ఈ సినిమా నాకు ఒక రివ్యూ కాదు…
ఒక జ్ఞాపకం.
ఒక నిరీక్షణ.

ఎంత దూరం ప్రయాణించినా…
మనిషి చివరికి చేరుకోవాలనుకునేది తీరం కాదు.
తన కోసం ఇంకా తలుపు తెరిచి ఉంచిన ఒక హృదయం.
ఎందుకంటే…
మమతలన్నీ మౌనగానం…
వాంఛలన్నీ వాయులీనం…
మిగిలేది ఒక్కటే
ప్రేమ ఎప్పుడూ గెలవదు…
కానీ చివరివరకు ఎదురుచూస్తుంది.
ఇల్లు అనేది గోడలతో కట్టిన స్థలం కాదు…
మన రాకతో సంపూర్ణమయ్యే ఒక హృదయం.
.
రఘు మందాటి