.
ఒకసారి ఒక వింతైన “కేసు” నా దగ్గరకు లీగల్ కన్సల్టెన్సీ కోసం వచ్చింది… అందులో ఆస్తి గొడవలు లేవు,.. నేరారోపణలు లేవు.., విడాకుల పిటిషన్ లేదు… కానీ ఆ ఇల్లు మాత్రం ఒక యుద్ధభూమిలా మారింది…
-
వృద్ధుడైన తండ్రి ఇంట్లో అందరినీ తిడుతుండేవాడు…
-
తల్లి నిరాశలో, కోపంతో, మానసికంగా కుంగిపోయి మెల్లమెల్లగా ‘డిమెన్షియా’ (మతిమరుపు వ్యాధి) బారిన పడుతోంది…
-
కొడుకు, కోడలు మానసిక ఒత్తిడితో అలసిపోయారు… ఒకరితో ఒకరు గొడవ పడుతున్నారు…
ఆ కొడుకు, కోడలు నా దగ్గరకు వచ్చి ఇలా అన్నారు… “మాకు ఏం జరుగుతుందో అర్థం కావడం లేదు… మా తల్లిదండ్రులకు సాధ్యమైనంత వరకు అన్ని సౌకర్యాలు కల్పించాము… కానీ ఇంట్లోకి విలాసాలు వచ్చాక, శాంతి మాయమైపోయింది…”
Ads
ఆ కుటుంబ కథ ఇదీ… భార్యాభర్తలిద్దరూ పూణేలోని మల్టీనేషనల్ కంపెనీల్లో ఏళ్ల తరబడి పనిచేశారు… తీరిక లేని కార్పొరేట్ జీవితం… ఆధునిక నిపుణుల వలె వారు తమ ఇంటి పనులన్నింటినీ ఇతరులకు అప్పగించారు (అవుట్సోర్స్)— వంట మనిషి, క్లీనింగ్, లాండ్రీ, కిరాణా… అన్నీ వారే చూసుకునేవారు…
తర్వాత వారు సొంత వ్యాపారం ప్రారంభించడానికి ఢిల్లీకి మారి, 80 ఏళ్ల వయసున్న తల్లిదండ్రులతో కలిసి ఉండటం ప్రారంభించారు… అక్కడ వారు చూసిన దృశ్యం వారిని ఆశ్చర్యపరిచింది…
ఆ వృద్ధ దంపతుల జీవితమంతా వంటగది పనులు, బట్టలు ఉతకడం, కూరగాయలు కొనడం, మసాలాల గురించి చర్చించడం వంటి చిన్న చిన్న పనుల చుట్టూ తిరిగేది… అది చూసి పిల్లలు ఎమోషనల్ అయ్యారు… “మా తల్లిదండ్రులు మా కోసం జీవితాంతం కష్టపడ్డారు. ఇప్పుడు వారికి సౌకర్యవంతమైన జీవితాన్ని ఇవ్వడం మా బాధ్యత” అని భావించారు…
వారు చేసిన మార్పులు….
-
పూర్తి సమయం పని చేసే వంట మనిషిని నియమించారు…
-
కిరాణా సామాగ్రి ‘బ్లింకిట్’ (Blinkit) ద్వారా రావడం మొదలైంది…
-
అమ్మ కోసం ఒక ప్రత్యేక సహాయకురాలిని (Attendant) పెట్టారు…
-
ఆ సహాయకురాలు ఆమె కాళ్లు నొక్కడం, తలకు నూనె పెట్టడం, టీ ఇవ్వడం, నడకకు తీసుకెళ్లడం వంటి పనులు చేసేది…
తమ తల్లిదండ్రులు ఇప్పుడు జీవితాన్ని ఎంజాయ్ చేస్తారని పిల్లలు అనుకున్నారు… కానీ, కొన్ని నెలల్లోనే అంతా తలకిందులైంది… — తల్లి పని చేయడం పూర్తిగా మానేసింది… కదలడం మానేసింది… ఆలోచించడం ఆపేసింది… రోజంతా నిద్రపోతూ, నిరంతరం ఫిర్యాదులు చేయడం మొదలుపెట్టింది… ఆమె డిప్రెషన్లోకి వెళ్లిపోయింది… — తండ్రి దూకుడుగా, ఇబ్బందికరంగా తయారయ్యాడు… డెలివరీ బాయ్స్తో, పనిమనుషులతో గొడవపడటం, తిట్టడం మొదలుపెట్టాడు… రోజంతా బయట తిరుగుతూ కోపంతో ఇంటికి వచ్చేవాడు…
అసలు సమస్య ఏమిటి? ఆ కొడుకు, కోడలు అయోమయంగా అడిగారు… “మేము వారి జీవితం నుండి పోరాటాన్ని, కష్టాన్ని, శ్రమను, ప్రయాసను తొలగించాము, మరి జీవితం ఎందుకు ఇంత దారుణంగా మారింది?”
నిజానికి ఆ వృద్ధులకు పని ఉండటం వల్ల అసంతృప్తిగా లేరు… జీవితానికి ఒక అర్థం (Meaning of life) లేకపోవడం వల్ల వారు అసంతృప్తి చెందారు… ముందు తండ్రి ఒక లక్ష్యంతో నిద్రలేచేవాడు… భార్య కోసం టీ చేసేవాడు, మార్కెట్కు వెళ్లి కూరగాయల ధరల గురించి చర్చించేవాడు… తల్లి వంట ప్లాన్ చేసేది, బట్టలు మడతపెట్టేది…
ఇవి కేవలం “ఇంటి పనులు” కావు… ఇవి ఇద్దరు వృద్ధులను మానసికంగా బ్రతికించే అదృశ్య భావోద్వేగ దారాలు… వంటగది కేవలం వంటగది కాదు, అది వారి సాన్నిహిత్యం… మార్కెట్కు వెళ్లడం కేవలం షాపింగ్ కాదు, అది సమాజంతో వారి అనుబంధం… కొత్తిమీర, మిరపకాయల కోసం పడే చిన్న చిన్న గొడవలు కలహాలు కావు, అవి వారి కంటిన్యుయస్ రిలేషన్…
మనం పాత తరం వారిని తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటాం… వృద్ధులకు కేవలం సౌకర్యాలు ఉంటే సరిపోతుందని అనుకుంటాం… కానీ అది తప్పు… మనిషికి కేవలం సౌకర్యాలు మాత్రమే కాదు, తాను అవసరం (Relevance) అనే భావన కావాలి… మనసుకు ఒక పని, శరీరానికి కదలిక, తాను ఉపయోగపడుతున్నాననే తృప్తి గుండెకు కావాలి…
పరిష్కారం: నేను వారికి ఒక వింత సలహా ఇచ్చాను… “విలాసాలను తగ్గించండి…” అది క్రూరత్వం కాదు, అతిగా ఇతరులపై ఆధారపడటాన్ని తగ్గించండి… అమ్మకు, నాన్నకు మళ్ళీ బాధ్యతలు అప్పగించండి… వారిని మళ్ళీ ముఖ్యమైన వ్యక్తులుగా భావించండి…
— కొడుకు తన తల్లితో ఇలా అనడం మొదలుపెట్టాడు… “అమ్మా, నీలా ఎవరూ వంట చేయలేరు… నా కోసం రోజుకు ఒక కూర నువ్వే చెయ్యి….” — కోడలు మామగారితో అంది: “మామయ్యా, మీరు తెచ్చే కూరగాయలే చాలా తాజాగా ఉంటున్నాయి….”
మెల్లగా వారి జీవితంలో పాత లయ (Rhythm) తిరిగి వచ్చింది… మళ్ళీ చర్చలు, రేపటి గురించి ఆలోచనలు, చిన్న చిన్న గొడవలు, కదలిక మొదలయ్యాయి… వారికి జీవితంపై మళ్ళీ ఆశ కలిగింది… సంతోషం తిరిగి వచ్చింది…
ఈ కథ నేర్పే పాఠాలు….
-
విలాసం ఎప్పుడూ ఆనందాన్ని ఇవ్వదు…
-
చిన్నపాటి రోజువారీ శ్రమలు మనిషిని లోపలి నుండి బ్రతికిస్తాయి…
-
“ఈరోజు ఎవరికో నా అవసరం ఉంది” అనే భావనతో నిద్రలేవడమే అసలైన జీవితం…
Share this Article