.
సినిమా వినోదం కోసం వాస్తవాలను మార్చడం వేరు… ఒక దేశం కోసం సర్వస్వం త్యాగం చేసిన అమరవీరుల అంతిమ ఆశయాలనే మార్చేయడం వేరు. బాలీవుడ్ సంచలనం ‘రాజీ’ (Raazi) విషయంలో సరిగ్గా ఇదే జరిగింది. వెండితెరపై సినిమా కాసులు కురిపించింది కానీ, నిజ జీవిత ‘సెహ్మత్’ ఆత్మకు మాత్రం తీరని అన్యాయం చేసింది.
హరీందర్ సిక్కా రాసిన ‘కాలింగ్ సెహ్మత్’ (Calling Sehmat) నవల చదివిన వారికి, ఆ తర్వాత మేఘ్నా గుల్జార్ తీసిన ‘రాజీ’ సినిమా చూసిన వారికి ఒక పెద్ద ప్రశ్న తలెత్తక మానదు. దేశ రక్షణ కోసం ప్రాణాలను పణంగా పెట్టిన ఒక వీరనారిని, చివరికి బాలీవుడ్ ఏ రకంగా చూపించింది? కథలో వాస్తవాలను, సినిమాటిక్ ముగింపులను విశ్లేషిస్తే కొన్ని చేదు నిజాలు బయటకు వస్తాయి.
1. ఆమె గెలుపును ‘డిప్రెషన్’గా మార్చేసిన బాలీవుడ్!
నవల ప్రకారం… సెహ్మత్ తన దేశభక్తిని శ్వాసిస్తూ, శత్రువుల గుండెల్లోకి చొరబడి, అత్యంత కీలకమైన సమాచారాన్ని (INS విక్రాంత్ను ముంచాలనే పాక్ కుట్రను) భారతదేశానికి చేరవేసింది. ఒక సైనికురాలి గర్వంతో, ఆత్మవిశ్వాసంతో ఆమె తిరుగు ప్రయాణమైంది.
Ads
కానీ సినిమాలో? బాలీవుడ్ మార్కు ‘మెలోడ్రామా’ కోసం ఆమెను ఒక మానసిక రోగిలా, తీవ్రమైన డిప్రెషన్తో కుంగిపోయిన అబలలా చూపించారు. “నేను ఇక ఏజెంట్గా చేయలేను, చంపలేను” అంటూ ఆర్తనాదాలు చేసే పాత్రగా మార్చేశారు. దేశం కోసం అంతటి సాహసం చేసిన మహిళలో ఆత్మస్థైర్యాన్ని కాకుండా, నేరభావనను (Guilt) రుద్దడం ఆమె వ్యక్తిత్వాన్ని తక్కువ చేయడమే.
2. శత్రువుకు ‘సాఫ్ట్ కార్నర్’… మన వ్యవస్థపై ‘ఆగ్రహం’!
సినిమాలో పాకిస్తానీ సైన్యాధికారులను, ముఖ్యంగా సెహ్మత్ భర్త ఇక్బాల్ సైద్ (విక్కీ కౌశల్) పాత్రను అత్యంత మానవీయంగా, సానుకూలంగా, ఎంతో సున్నితమైన వ్యక్తిగా చూపించారు. నిజానికి యుద్ధం, గూఢచర్యం నేపథ్యంలో ఉండే వాస్తవ పరిస్థితులకు ఇది పూర్తిగా విరుద్ధం.
ఇంకో వైపు, మన దేశ ఇంటెలిజెన్స్ అధికారులను (రా ఏజెంట్లను) మాత్రం క్రూరులుగా, తమ పని కోసం సొంత మనుషుల ప్రాణాలను కూడా లెక్కచేయని స్వార్థపరులుగా చూపించే ప్రయత్నం జరిగింది. సెహ్మత్ భర్త చనిపోవడానికి భారత ఏజెంట్ వేసిన బాంబు దాడే కారణమంటూ చూపించి, ప్రేక్షకులు భారతీయ వ్యవస్థపై అసంతృప్తి చెందేలా క్లైమాక్స్ను డిజైన్ చేశారు.
3. నవల ఆత్మను- చరిత్రను చంపేసిన ముగింపు!
రచయిత హరీందర్ సిక్కా స్వయంగా సెహ్మత్ను కలిసి, ఆమె అనుమతితోనే ఈ కథను రాశారు. సినిమా విడుదలయ్యాక ఆయన క్లైమాక్స్పై తీవ్ర అసంతృప్తి వ్యక్తం చేయడానికి బలమైన కారణం ఉంది.
నిజం ఇదీ…: భారతదేశానికి తిరిగొచ్చిన సెహ్మత్ గర్వంగా బతికింది. ఆమె కుమారుడు పెరిగి పెద్దయ్యాక భారత సైన్యంలో చేరి దేశానికి సేవ చేశాడు. అంటే, ఒక తరం చేసిన త్యాగం, మరో తరంలో దేశభక్తిగా రూపాంతరం చెందింది.
సినిమా చూపించింది ఇదీ…: సెహ్మత్ ఒక మారుమూల గ్రామంలో, పాడుబడిన ఇంట్లో ఒంటరిగా, గతం తాలూకు జ్ఞాపకాలతో ఏడుస్తూ బతుకుతున్నట్లు చూపించారు.
దేశం కోసం సర్వస్వం త్యాగం చేసిన ఒక గూఢచారికి చివరికి మిగిలింది ఒంటరితనం, అపరాధభావమేనా? అనే నెగెటివ్ సందేశాన్ని ఈ ముగింపు ఇచ్చింది.
భద్రతా కారణాల దృష్ట్యా ఫరూక్ అబ్దుల్లా, అతని భద్రతా బృందం సెహ్మత్ అసలు వివరాలు బయటకు రాకుండా దాచి ఉంచారు. దేశం ఆమెకు అధికారికంగా నివాళులు అర్పించలేకపోయింది… అది వ్యవస్థ పరంగా ఉన్న నిబంధన కావచ్చు. కానీ, కనీసం వెండితెరపై అయినా ఆమె గెలుపును గర్వంగా చూపించాల్సింది పోయి, బలహీనతగా చూపించడం ఖచ్చితంగా ఆమెకు జరిగిన అన్యాయమే!
బాక్సాఫీస్ కలెక్షన్లు, అవార్డుల కోసం ఒక వీరనారి త్యాగాన్ని బాలీవుడ్ ‘రాజీ’ పడేలా చేసింది కానీ, చరిత్ర పుటల్లో ‘సెహ్మత్’ ఎప్పటికీ భారతదేశపు గర్వకారణమైన ధ్రువతారే! సినిమాటిక్ లిబర్టీ ఎప్పుడూ చరిత్రకు శాపమే…!!
‘సెహ్మత్ ఖాన్’ (అసలు పేరు కాదు, నవల కోసం మార్చిన పేరు) కి సంబంధించిన అసలు ఫోటోలు కానీ, ఆమె నిజమైన గుర్తింపు వివరాలు కానీ ఇంటర్నెట్లో ఎక్కడా లభించవు. దేశ భద్రతా కారణాల దృష్ట్యా మరియు ఆమె కుటుంబ రక్షణ కోసం సెహ్మత్ అసలు వ్యక్తిత్వాన్ని, ఆమె నివాస వివరాలను ఎప్పటికీ బయటకు రాకుండా అత్యంత రహస్యంగా ఉంచారు. రచయిత హరీందర్ సిక్కా స్వయంగా ఆమెను కలిసి కథను సేకరించినప్పటికీ, ఆమె అభ్యర్థన మేరకు ఎక్కడా ఆమె నిజమైన పేరును గానీ, ఫోటోలను గానీ పుస్తకంలో వాడలేదు. సినిమాలో కూడా అదే గోప్యతను పాటించారు.
Share this Article