వానలో తడిసిన రాఖీ – వదలనంత బలంగా బిగుసుకుంటుంది !

.

Prabhakar Jaini …. #వానలో_తడిసిన_రాఖీ… జీవితంలో తుఫానులన్నీ దాటిపోయాక సంతోషంగా బతుకుదామని ఎదురుచూస్తే, మనిషికి సంతోషంగా బతికే సమయమే మిగలదు. ఎందుకంటే ఒక తుఫాను తీరం దాటేలోపే మరో తుఫాను సముద్రంలో పుడుతుంటుంది. అందుకే వాన వెలిసే వరకు గుమ్మం దగ్గర నిలబడటం కాదు జీవితం… కురుస్తున్న వానలోనే అడుగు ముందుకు వేసి, తడిసిన నేల మీద జారిపోకుండా నడవడం నేర్చుకోవడమే జీవితం. ఆ విషయం నాకు నేర్పింది ఏ పుస్తకమో, ఏ ప్రవచనమో కాదు. ఒక రాఖీ… దానిని నా చేతికి కట్టిన చెల్లి.

నాకు సొంత చెల్లెళ్ళు లేరు. అమ్మకు నేను ఒక్కడినే. చిన్నప్పుడు రాఖీ పండుగ వచ్చినప్పుడల్లా మా వీధిలోని పిల్లలందరూ చేతుల నిండా రంగురంగుల రాఖీలు కట్టుకుని తిరుగుతుంటే, నా మణికట్టు మాత్రం ఖాళీగా కనిపించేది. ఆ ఖాళీని బయటకు చూపించకుండా చేతులు ప్యాంటు జేబుల్లో పెట్టుకుని తిరిగేవాడిని. పక్కింటి అక్కలు అప్పుడప్పుడు రాఖీ కట్టేవాళ్ళు. అమ్మ వాళ్ళకు పది రూపాయలో, ఇరవై రూపాయలో ఇచ్చేది. వాళ్ళు మిఠాయి నోట్లో పెట్టి వెళ్ళిపోయేవాళ్ళు. ఆ బంధం రాఖీ దారం ఉన్నంతసేపే ఉండేది. మరుసటి రోజుకు ఎవరి ఆటలు వాళ్ళవి, ఎవరి గొడవలు వాళ్ళవి.

కానీ మాధవి అలా నా జీవితంలోకి వచ్చి వెళ్ళిపోయే పక్కింటి అమ్మాయి కాదు. నా బాల్యమంతా తన అడుగుల చప్పుడు వినిపిస్తుంది. మా ఇంటి పక్కనే పెంకుటిల్లు ఉండేది. ఆ ఇంటి ముందు చిన్న పెరట్లో నందివర్ధనం, మందారాలు, కనకాంబరాలు పూసేవి. తెల్లవారగానే మాధవి పరికిణీ పైకి కొంచెం ఎత్తి పట్టుకుని, మంచుతో తడిసిన మొక్కల మధ్య తిరుగుతూ పూలు కోసేది. వాళ్ళమ్మ గుడికి వెళ్ళేటప్పుడు మాధవి కూడా పట్టు పరికిణీ వేసుకుని, జడలో కనకాంబరాలు పెట్టుకుని వెనుక నడిచేది. నేను గుమ్మం దగ్గర కూర్చుని చదువుతున్నట్టు నటిస్తూ ఆమె వెళ్ళేదాకా చూసేవాడిని.

మాధవి నాకంటే రెండేళ్ళు చిన్నది. నాకు చెల్లి లేదన్న విషయం తెలిసిన మొదటి రాఖీ పండుగ రోజున, తనే ఒక రాఖీ కొనుక్కుని వచ్చింది. అది ఖరీదైనది కాదు. ఎర్రటి దారానికి మధ్యలో పసుపు రంగు ప్లాస్టిక్ పువ్వు ఉండేది. మా అమ్మ పూజ గదిలో దీపం వెలిగించి, వెండి పళ్ళెంలో పసుపు, కుంకుమ, అక్షింతలు, రెండు లడ్డూలు పెట్టింది. మాధవి నా నుదుట కుంకుమ పెట్టి రాఖీ కడుతుంటే, నా చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకున్న తీరు ఇప్పటికీ గుర్తుంది. అది కేవలం దారం కడుతున్నట్టు లేదు. నా ఖాళీ మణికట్టుకు ఒక బంధాన్ని కడుతున్నట్టు అనిపించింది.

“అన్నయ్యా! నాకు ఏం బహుమతి ఇస్తావు?” అని అడిగింది.
నా దగ్గర మూడు రూపాయలు మాత్రమే ఉన్నాయి. వాటిని అమ్మకు తెలియకుండా దాచుకుని, పాఠశాల దగ్గర దొరికే పుల్ల ఐస్ కొనుక్కోవాలనుకున్నాను. ఆ మూడు రూపాయలూ ఆమె చేతిలో పెట్టాను.
ఆమె వాటిని లెక్కపెట్టి, “ఇంతేనా?” అని మూతి ముడిచింది.
“ఇప్పుడు ఇంతే. నేను పెద్దవాడినయ్యాక నీకు పెద్ద బహుమతి ఇస్తాను,” అని అన్నాను.
“ఏం ఇస్తావు?”
“నువ్వు ఏం అడిగితే అది.”
“అయితే మాట తప్పకూడదు,” అని నా చేతిలో చెయ్యి వేసి ఒట్టు వేయించుకుంది.

పిల్లల ఒట్లు దేవుడి దగ్గర నమోదు కావని మనం అనుకుంటాం. కానీ కొన్ని ఒట్లు కాలం దగ్గర నమోదవుతాయి. అవి మనకు గుర్తు లేకపోయినా, కాలం మాత్రం సరైన రోజున వాటిని మన ముందుకు తీసుకొస్తుంది.
మాధవి తండ్రి నారాయణ మామయ్యకు చిన్న కిరాణా దుకాణం ఉండేది. మా నాన్న ప్రభుత్వ ఉద్యోగి. రెండు కుటుంబాల ఆర్థిక స్థితిలో కొంత తేడా ఉన్నా, మా గుమ్మాల మధ్య మాత్రం ఏ గోడా ఉండేది కాదు. వాళ్ళింట్లో పులిహోర చేస్తే మా ఇంటికి వచ్చేది. మా ఇంట్లో పాయసం చేస్తే వాళ్ళింటికి వెళ్ళేది. సంక్రాంతికి రెండు ఇళ్ళ ముందు వేసిన ముగ్గులు మధ్యలో కలిసిపోయేవి. దసరాకు బొమ్మల కొలువు మా ఇంట్లో పెట్టినా, పేరంటానికి వచ్చినట్టుగా మాధవి పట్టు లంగా వేసుకుని రోజంతా మా ఇంట్లోనే తిరిగేది. మా అమ్మ తన కూతురిలా జడ వేసి, పూలు పెట్టేది.

కాలం పెంకుటిళ్ళను డాబాలుగా, పరికిణీలను చుడీదార్లుగా, మూడు రూపాయల బహుమతులను ఆన్‌లైన్‌ చెల్లింపులుగా మార్చేసింది. నేను ఇంజినీరింగ్ పూర్తి చేసి హైదరాబాద్‌లో ఉద్యోగంలో చేరాను. మాధవి డిగ్రీ చదివింది. ప్రతి రాఖీ పండుగకు నేను ఇంటికి రాలేకపోయినా ఆమె పోస్టులో రాఖీ పంపేది. చిన్న కాగితం మీద ‘అన్నయ్యకు’ అని రాసేది. నేను డబ్బులు పంపితే, ‘నాకు నీ డబ్బులు కాదు, నువ్వు కావాలి’ అని సందేశం పెట్టేది. మొదట్లో ఆ మాటను ప్రేమగా తీసుకున్నాను. తరువాత ఉద్యోగపు పరుగులో దానిని సాధారణ ఫిర్యాదుగా భావించడం మొదలుపెట్టాను.

నాకు జీతం పెరిగింది. కారు వచ్చింది. నగరంలో రెండు పడకగదుల ఇల్లు కొన్నాను. కానీ నా జీవితంలో సంతోషం పెరగలేదు. నేను పనిచేసే సంస్థ ఒకేసారి వందల మంది ఉద్యోగులను తొలగించింది. ఆ జాబితాలో నా పేరు కూడా ఉంది. గృహరుణం, కారు రుణం, క్రెడిట్ కార్డు బకాయిలు నా చుట్టూ మేఘాల్లా కమ్ముకున్నాయి.

మూడు నెలలు ప్రయత్నించినా ఉద్యోగం దొరకలేదు. స్నేహితులు మొదట్లో ఫోన్ చేసారు. తరువాత వాళ్ళ సమస్యల్లో వాళ్ళు మునిగిపోయారు. పరిచయస్తులు నా ఫోన్ ఎత్తడం తగ్గించారు. నేను ఇంట్లో తెరలు కూడా తీయకుండా చీకట్లో కూర్చునేవాడిని. బయట వర్షం కురుస్తుంటే, నా జీవితమంతా ఆ వర్షంలో కొట్టుకుపోతున్నట్టు అనిపించేది.

ఆ ఏడాది రాఖీ పండుగకు రెండు రోజుల ముందు మాధవి ఫోన్ చేసింది.
“అన్నయ్యా! ఈసారి తప్పకుండా వస్తావు కదా?” అని అడిగింది.
“చూడాలి. ఇక్కడ పని ఎక్కువగా ఉంది,” అని అబద్ధం చెప్పాను.
నా ఉద్యోగం పోయిన విషయం అమ్మకు చెప్పలేదు. మాధవికీ తెలియదనుకున్నాను. నా ఓటమిని తెలిసిన వాళ్ళ కళ్ళలో నన్ను నేను చూసుకునే ధైర్యం లేకపోయింది.
“వర్షాలు బాగా పడుతున్నాయి. బస్సులు కూడా సరిగ్గా నడవడం లేదట. అయినా నువ్వు బయలుదేరితే నాకు చెప్పు,” అని అన్నది.
“చెప్పాను కదా! ప్రయత్నిస్తాను,” అని చిరాకుగా ఫోన్ పెట్టేసాను.

ఆ రాత్రి నాకు నిద్ర పట్టలేదు. కిటికీ అద్దాల మీద వాన చినుకులు నిరంతరంగా కొడుతున్నాయి. ప్రతి చినుకూ బ్యాంకు నుంచి వచ్చిన ఒక హెచ్చరికలా వినిపించింది. మరుసటి ఉదయం నా ఖాతాలో మిగిలిన డబ్బులు చూసాను. నగరంలో మరో నెల బతకడానికి కూడా సరిపోవు. కారు అమ్మేస్తే కొంత భారం తగ్గుతుందని అనుకున్నాను. ఇల్లు కూడా అమ్మేసి అప్పులు తీర్చాలని నిర్ణయించుకున్నాను. ఓడిపోయిన సైనికుడు తన ఆయుధాలు కింద పెట్టినట్టుగా నా మనసులోని ఆశలన్నీ పక్కన పెట్టేసాను.

రాఖీ పండుగ రోజు తెల్లవారుజాము నుంచి వర్షం మరింత పెరిగింది. ఆకాశానికి ఎక్కడో గాయం తగిలి, అక్కడి నుంచి నీళ్ళు కారుతున్నట్టుగా ఉంది. అమ్మ ఫోన్ చేసి రమ్మని అడిగింది. ఆరోగ్యం బాగోలేదని చెప్పాను. మాధవి ఫోన్ చేయలేదు. తనకు నా మీద కోపం వచ్చి ఉంటుందని అనుకున్నాను. మధ్యాహ్నం పన్నెండున్నర సమయంలో తలుపు మీద శబ్దం వినిపించింది.
తలుపు తీస్తే… ఎదురుగా మాధవి నిలబడి ఉంది.

వానకు పూర్తిగా తడిసిపోయింది. ఆకుపచ్చ చీర ఒంటికి అతుక్కుపోయింది. జడలో పెట్టుకున్న సన్నజాజులు తడిసి వాలిపోయాయి. నుదుట పెట్టుకున్న కుంకుమ చెరిగి, ముక్కు మీదకు వచ్చింది. ఒక చేతిలో గొడుగు ఉంది. మరో చేతిలో తడవకుండా గుండెలకు హత్తుకున్న చిన్న సంచి ఉంది. ఆమె వెనుకనుంచి వీధిలో పారుతున్న వాననీళ్ళు కనిపిస్తున్నాయి.
“నువ్వేంటి ఇక్కడ?” అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాను.

ఆమె లోపలికి వచ్చి గొడుగును మూసి, “నువ్వు రాలేనప్పుడు నేనే రావాలి కదా!” అని అన్నది.
“ఇంత వానలో ఎందుకు వచ్చావు? దారిలో ఏమైనా అయితే?”
మాధవి నా కళ్ళలోకి చూసి, “దారిలో ఏదో అవుతుందని భయపడితే, మనవాళ్ళ దగ్గరకు ఎప్పటికీ చేరుకోలేం అన్నయ్యా!” అని అన్నది.

ఆమె మాట నా గుండెల్లో ఎక్కడో తగిలింది. నేను తువాలు తీసుకొచ్చి ఇచ్చాను. తల తుడుచుకుని, సంచిలో నుంచి వెండి పళ్ళెం తీసింది. చిన్న డబ్బాలో కుంకుమ, అక్షింతలు, నేతి లడ్డూలు ఉన్నాయి. అన్నింటినీ వంట గదిలో ఉన్న చిన్న బల్ల మీద అమర్చింది. తరువాత రాఖీ తీసింది. అది చిన్నప్పుడు నాకు కట్టిన ఎర్రటి దారంలాగే ఉంది. మధ్యలో పసుపు రంగు పువ్వు కూడా ఉంది.
“ఇలాంటిది ఎక్కడ దొరికింది?” అని అడిగాను.
“దొరకలేదు. నేనే తయారు చేసాను. నీకు గుర్తుందో లేదో చూడాలని,” అని నవ్వింది.

ఆ నవ్వులో బాల్యంలోని మాధవి కనిపించింది. నా నుదుట కుంకుమ పెట్టి, అక్షింతలు వేసి, రాఖీ కట్టింది. లడ్డూ నోట్లో పెట్టబోతుంటే నా కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. ముఖం పక్కకు తిప్పుకున్నాను.
“ఏమైంది అన్నయ్యా?” అని అడిగింది.
“ఏమీ లేదు.”
“వాన బయటే పడుతుంది. నీ కళ్ళలో కాదు,” అని నా భుజం మీద చెయ్యి పెట్టింది.

ఇన్నాళ్ళూ గుండెల్లో దాచుకున్న భయమంతా ఒక్కసారిగా బయటకు వచ్చింది. ఉద్యోగం పోయిన విషయం, అప్పులు, ఇంటిని అమ్మాలనుకున్న నిర్ణయం… అన్నీ చెప్పాను. చెబుతున్నంతసేపూ ఆమె మధ్యలో ఒక్క మాట కూడా అనలేదు. నా మాటలన్నీ పూర్తయ్యాక, చిన్నప్పుడు నేను ఇచ్చిన మూడు రూపాయలను చూసి మూతి ముడిచినట్టే ముఖం పెట్టింది.
“ఇంతేనా?” అని అడిగింది.
“ఏమిటి?”
“నీ సమస్యలు ఇంతేనా?”
“ఇవి నీకు చిన్నగా కనిపిస్తున్నాయా? నెలకు చెల్లించాల్సిన వాయిదాలు ఎంతో తెలుసా?”

మాధవి కిటికీ దగ్గరకు వెళ్ళి తెరలను పక్కకు జరిపింది. ఒక్కసారిగా గదిలోకి వాన వెలుగు వచ్చింది. ఎదురుగా ఉన్న భవనాలు వర్షపు తెర వెనుక మసకగా కనిపించాయి.
“అన్నయ్యా! ఈ వాన మనం ఏడిస్తే ఆగుతుందా?” అని అడిగింది.
“ఆగదు.”
“గొడుగు పట్టుకుంటే అసలు వాన పడకుండా ఉంటుందా?”
“ఉండదు. మనం తడవకుండా ఉంటాం.”
“జీవితంలో సమస్యలూ అంతే. అవి రావద్దని మనం నిర్ణయించలేం. కానీ వాటిలో ఎలా నడవాలో నిర్ణయించుకోగలం. తుఫాను దాటిపోయే వరకు జీవితం ఆపేస్తే, మనకు మిగిలేది ఎదురుచూపే. వానలోనే నడవడం నేర్చుకోవాలి.”

నేను ఆమెను చూస్తూ ఉండిపోయాను. ఒకప్పుడు మూడు రూపాయల కోసం మూతి ముడిచిన చిన్నపిల్ల ఇంత పెద్ద మాటలు ఎప్పుడు నేర్చుకుందో అర్థం కాలేదు.
“మాటలు చెప్పడం సులభం మాధవీ!” అని అన్నాను.
ఆమె నవ్వలేదు. నెమ్మదిగా తన సంచిలో నుంచి కొన్ని కాగితాలు తీసి నా ముందు పెట్టింది. అవి ఒక వైద్యశాల నివేదికలు. ఆమెకు రెండు మూత్రపిండాల్లో ఒకటి సరిగా పనిచేయడం లేదనీ, నిరంతరం చికిత్స అవసరమనీ అందులో ఉంది. నేను కాగితాలు చదువుతుంటే అక్షరాలు మసకబారిపోయాయి.
“ఇది ఎప్పటి నుంచి?” అని అడిగాను.
“ఆరు నెలల నుంచి.”
“నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?”
“నువ్వు ఉద్యోగం పోయిన విషయం నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?” అని ప్రశ్నించింది.
నేను తల వంచుకున్నాను.

“ముందు చాలా భయపడ్డాను అన్నయ్యా! నా చదువు ఆగిపోతుందేమో, నా పెళ్ళి ఏమవుతుందో, అమ్మానాన్నలు తట్టుకోగలరో లేదో అని ఏడ్చాను. తరువాత ఒక రోజు వైద్యశాల నుంచి బయటకు వస్తుంటే పెద్ద వర్షం పడింది. అందరూ ముఖద్వారం దగ్గర నిలబడి వాన తగ్గాలని ఎదురుచూస్తున్నారు. ఒక చిన్న అమ్మాయి మాత్రం వానలో చేతులు చాచి తిరుగుతూ నవ్వుతుంది. ఆమె తల్లి కేన్సర్ చికిత్స కోసం అక్కడికి వచ్చిందట. అయినా ఆ పిల్ల తనకు దొరికిన ఆ క్షణాన్ని వదులుకోలేదు. అప్పుడు నాకు అర్థమైంది. మన బాధను మోస్తూనే సంతోషంగా ఉండవచ్చు. చికిత్స చేయించుకుంటూనే చదువుకోవచ్చు. భయపడుతూనే ధైర్యంగా అడుగు వేయవచ్చు.”

“అమ్మకు తెలుసా?”
“తెలుసు. నీకు చెప్పొద్దని నేనే చెప్పాను. నువ్వు ఇబ్బందుల్లో ఉన్నావని రెండు నెలల క్రితమే తెలిసింది. నీ స్నేహితుడు వినయ్ చెప్పాడు.”

• నా చేతికి కట్టిన రాఖీని చూసాను. చెల్లిని కాపాడతానని అన్నయ్య ఇచ్చే హామీకి అది గుర్తు అంటారు. కానీ ఆ రోజు నన్ను కాపాడటానికి నా చెల్లే వందల కిలోమీటర్లు ప్రయాణించి, తుఫాను లాంటి వర్షాన్ని దాటుకుని వచ్చింది. రక్షణ అంటే ప్రమాదం వచ్చినప్పుడు ఎదుట నిలబడటం మాత్రమే కాదు. మనిషి తన మీద తనకున్న నమ్మకాన్ని కోల్పోయినప్పుడు, దానిని వెతికి తీసుకొచ్చి అతని చేతిలో పెట్టడం కూడా రక్షణే.

“నాకు చిన్నప్పుడు పెద్ద బహుమతి ఇస్తానని చెప్పావు. గుర్తుందా?” అని అడిగింది.
నేను కళ్ళు తుడుచుకుని, “గుర్తుంది. నీకు ఏం కావాలి?” అని అడిగాను.
“ముందు గడ్డం చేసుకుని, శుభ్రమైన బట్టలు వేసుకో. తరువాత మనిద్దరం బయటకు వెళ్దాం.”
“ఈ వానలోనా?”
“వానలోనే!”

మేమిద్దరం ఇంటి నుంచి బయటకు వచ్చాం. ఒకే గొడుగు కింద నడుస్తున్నా గాలి విసురుకు ఇద్దరమూ తడిసిపోతున్నాం. వీధి చివర చిన్న పార్కు ఉంది. అక్కడ ఎవరూ లేరు. చెట్ల ఆకుల నుంచి నీళ్ళు ధారలుగా జారుతున్నాయి. గడ్డిమీద వాన చినుకులు పడుతూ అనేక చిన్న ముత్యాలను సృష్టిస్తున్నాయి. మాధవి గొడుగును మూసేసి, చిన్నపిల్లలా రెండు చేతులూ చాపి వానలో తిరిగింది.
“ఏం చేస్తున్నావు?” అని అడిగాను.
“వానలో నాట్యం చేస్తున్నాను. నువ్వూ చెయ్యి!”
“నాకు రాదు.”
“ఎవరికీ పుట్టుకతో రాదు. తడవడానికి భయపడటం మానేస్తే అదే వస్తుంది,” అని నా చెయ్యి పట్టుకుని లాగింది.

ఆ రోజు మేము నిజంగా నాట్యం చేసామో, వానలో పిచ్చివాళ్ళలా తిరిగామో తెలియదు. కానీ చాలా నెలల తరువాత నేను మనస్ఫూర్తిగా నవ్వాను. నా ఉద్యోగం తిరిగి రాలేదు. నా అప్పులు తగ్గలేదు. మాధవి ఆరోగ్యమూ ఒక్కసారిగా బాగుపడలేదు. అయినా మా ఇద్దరి జీవితాల్లో ఏదో మారిపోయింది. తుఫాను బయట అలాగే ఉంది. కానీ దాని మధ్యలో నిలబడే మా పద్ధతి మారింది.

తరువాతి రోజే నా కారును అమ్మేసాను. వచ్చిన డబ్బుతో కొన్ని అప్పులు తీర్చాను. ఇల్లు అమ్మకుండా ఒక గదిని అద్దెకు ఇచ్చాను. చిన్న సంస్థల్లో ఉద్యోగం కోసం ఎదురుచూడకుండా, నా అనుభవంతో ముగ్గురు యువకులను కలుపుకుని సాంకేతిక సేవల సంస్థ ప్రారంభించాను. మొదటి ఆరు నెలలు ఆదాయం తక్కువే. అయినా ప్రతి ఓటమినీ ముగింపుగా చూడటం మానేసాను. మాధవి చికిత్స బాధ్యతను నేను తీసుకున్నాను. ఆమె తన చదువును ఆపలేదు. ఆరోగ్యం సహకరించని రోజుల్లో ఇంటి నుంచి చదివింది. తరువాత పోటీ పరీక్ష రాసి బ్యాంకు ఉద్యోగం సంపాదించింది.

మూడేళ్ళ తరువాత మా సంస్థలో నలభై మంది పనిచేస్తున్నారు. ఆ ఏడాది రాఖీ పండుగకు నేను తెల్లవారుజామునే మాధవి ఇంటికి వెళ్ళాను. పెరట్లోని నందివర్ధనం మొక్క ఇప్పటికీ పూలతో నిండి ఉంది. మాధవి పసుపు పచ్చని పట్టు చీర కట్టుకుని, పాదాలకు పసుపు రాసుకుని, మెడకు గంధం పెట్టుకుని పూజ గది నుంచి వచ్చింది. ఆమె ముఖంలో అనారోగ్యం మిగిల్చిన అలసట కొద్దిగా కనిపిస్తున్నా, కళ్ళలో మాత్రం వానలో నాట్యం చేసినప్పటి వెలుగే ఉంది.

రాఖీ కట్టిన తరువాత నేను ఆమె చేతిలో ఒక ఇంటి తాళం పెట్టాను. ఆమె ఎన్నాళ్ళుగానో అమ్మానాన్నలకు మంచి ఇల్లు కట్టించాలని కోరుకుంది. వాళ్ళ పాత పెంకుటింటి స్థానంలో నేను కట్టించిన చిన్న ఇంటి తాళం అది.
“ఇంత పెద్ద బహుమతి ఎందుకు అన్నయ్యా?” అని అడిగింది.
“చిన్నప్పుడు నువ్వు ఏం అడిగితే అది ఇస్తానని చెప్పాను కదా!”
ఆమె తాళాన్ని అమ్మ చేతిలో పెట్టి, నా మణికట్టు మీద ఉన్న రాఖీని సవరించింది.
“నాకు కావాల్సిన పెద్ద బహుమతి ఇది కాదు,” అని అన్నది.
“మరి ఏమిటి?”
“ఎలాంటి తుఫాను వచ్చినా మళ్ళీ జీవితం నుంచి పారిపోనని మాట ఇవ్వు.”

ఈసారి ఆమె నా చేతిలో చెయ్యి వేసి ఒట్టు వేయించుకోలేదు. ఆ అవసరం కూడా లేదు. ఎందుకంటే కొన్ని మాటలు పెదవులతో ఇవ్వాల్సినవి కావు. మనం బతికే విధానంతో ప్రతిరోజూ నిలబెట్టుకోవాల్సినవి.
ఆ రోజు సాయంత్రం మళ్ళీ వర్షం మొదలైంది. ఇంటి ముందు కుర్చీలు వేసుకుని అందరం వేడి పకోడీలు తింటూ వానను చూస్తున్నాం. మాధవి చిన్న కూతురు నా చేతికి తను తయారు చేసిన కాగితపు రాఖీ కట్టి, బహుమతి కావాలని చెయ్యి చాపింది. నేను జేబులో నుంచి మూడు రూపాయల నాణేలు తీసి ఆ చిన్న అరచేతిలో పెట్టాను.
“ఇంతేనా?” అని అది మూతి ముడిచింది.

మాధవి నా వైపు చూసింది. ఇద్దరం ఒక్కసారిగా నవ్వేసాం. మా నవ్వులు వాన చప్పుళ్ళతో కలసి పెరట్లోని నందివర్ధనం పూల మీద పరుచుకున్నాయి.
ఆ మూడు రూపాయల విలువ ఆ చిన్నపిల్లకు అప్పుడు తెలియకపోవచ్చు. కానీ నాకు తెలుసు. అవి కేవలం నాణేలు కావు. ఒక బాల్యంలో మొదలైన బంధానికి గుర్తులు. ఒక అన్నను కాపాడిన చెల్లి ధైర్యానికి సాక్ష్యాలు. తుఫాను ముగిసే వరకు ఎదురుచూడకుండా, వానలోనే నాట్యం చెయ్యడం నేర్చుకున్న రెండు జీవితాల కథ.
నా మణికట్టు మీద కట్టిన రాఖీ వాన తేమకు కొద్దిగా తడిసింది. కానీ దాని ముడి మరింత బిగిసింది. బహుశా బంధాలూ అంతేనేమో… కష్టాల వానలో తడిస్తే తెగిపోవు. ప్రేమ నిజమైనదైతే, మరింత బిగుసుకుంటాయి.
రచన: ప్రభాకర్ జైనీ

రాఖీ కట్టడమనేది కేవలం ఒక తంతుగా మారిపోతున్న ఈ రోజుల్లో, రక్షాబంధనం అంటే అన్నకో తమ్ముడికో కాదు, అక్కో చెల్లో… తోడబుట్టిన వారిని రక్షించవలసిన బాధ్యత ఉంది. కష్టాల్లో ఉన్న తోబుట్టువులకు గుండె గోడల మీద పేరుకున్న చెమ్మను పంచి, ధైర్యం చెప్పాలి. చాలా రోజులుగా రాస్తున్నా, ఈ కథ నిన్న రాత్రే పూర్తి కావడం కూడా కేవలం యాదృచ్ఛికమే.