.
నిన్నటి నుంచీ సోషల్ మీడియాలో బాగా తిరుగుతున్న ఓ హ్యూమన్ ఇంట్రస్టింగ్ పోస్టు… బాగుంది, ఆ రచయిత ఎవరో గానీ అభినందనలు… చదవండి… (కాసిన్ని సవరింపులతో)…
“ప్రీపెయిడ్ మరణం”… బెంగళూరులోని బయ్యతరాయణಪುರలో 70 ఏళ్ల నారాయణప్ప అనే రిటైర్డ్ బస్సు కండక్టర్ ఉండేవాడు. అతని భార్య లక్ష్మి ఐదేళ్ల క్రితం మరణించింది. ఇద్దరు పిల్లలు — కొడుకు రమేష్ అమెరికాలో సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్, కూతురు సుమా దుబాయ్లో నర్స్.
Ads
నారాయణప్ప ఒంటరిగా జీవించేవాడు. నెలకు ₹18,000 పెన్షన్ వచ్చేది. అందులో ₹8,000 అద్దెకు, మిగిలిన ₹10,000 మందులు, ఆహారం, విద్యుత్ బిల్లులకు సరిపోయేది.
ప్రతి ఆదివారం పిల్లలకు వీడియో కాల్ చేసేవాడు. “ఎలా ఉన్నావు నాన్న?” అని అడిగినా, వారి సమాధానం ఒక్కటే…
“Busy Dad… తర్వాత మాట్లాడతాం.”
రెండేళ్లుగా నారాయణప్పకు కిడ్నీ సమస్య. వారానికి రెండుసార్లు డయాలసిస్ చేయించుకోవాలి. ఒక్కోసారి ₹2,000 ఖర్చు. నెలకు ₹16,000.
ఒకరోజు డాక్టర్ చెప్పాడు:
“నారాయణప్పగారు, కిడ్నీ ట్రాన్స్ప్లాంట్ చేస్తే బతికే అవకాశం ఉంది. ఖర్చు దాదాపు ₹10 లక్షలు.”
నారాయణప్ప నవ్వుతూ అన్నాడు:
“డాక్టర్ గారు, నా కొడుకు నెలకు ₹5 లక్షలు సంపాదిస్తాడు. కానీ నాతో 5 నిమిషాలు మాట్లాడటానికి సమయం లేదు. ఇక నా కోసం ₹10 లక్షలు ఎక్కడ ఖర్చు చేస్తాడు?”
ఆ రోజు నుంచి ఆయన ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
డయాలసిస్ ఆపేశాడు.
పిల్లలకు చెప్పలేదు.
అలాగే ఒక డైరీ కొనుగోలు చేసి దానికి పేరు పెట్టాడు:
“Prepaid Death” (ప్రీపెయిడ్ మరణం)
మొదటి పేజీలో ఇలా రాశాడు:
“జియో, ఎయిర్టెల్లా నా జీవితానికీ రీచార్జ్ కావాలి. కానీ ఎవరూ చేయరు. అందుకే నా మరణానికి నేనే ముందుగానే చెల్లిస్తున్నాను.” ముందస్తు ఏర్పాట్లలో మునిగిపోయాడు… ఇక తనెవరికీ ఏమీ కాడు, తనకు కూడా ఎవరూ లేరు, ఫిక్సయ్యాడు…
ప్రతి రోజు ఒక పని పూర్తి చేసి “PAID” అని రాసేవాడు.
తన ఫోటో ఫ్రేమ్ చేయించాడు — PAID
శ్మశానంలో తన స్థలం ఎంపిక చేసి అడ్వాన్స్ ఇచ్చాడు — PAID
దహన సంస్కారాల కోసం కట్టెలు కొనుగోలు చేశాడు — PAID
13వ రోజు కర్మల కోసం దక్షిణ కవర్లు సిద్ధం చేశాడు — PAID
పిల్లలకు చివరి లేఖ రాశాడు — PAID
20 రోజుల తర్వాత ఆరోగ్యం విషమించింది.
పక్కింటి పాపన్న ఆసుపత్రిలో చేర్పించాడు.
డాక్టర్ రమేష్కు ఫోన్ చేశాడు:
“మీ నాన్నగారికి కేవలం 48 గంటల సమయం ఉంది. వెంటనే రండి.”
రమేష్: “డాక్టర్, నేను ప్రాజెక్ట్ డెలివరీలో ఉన్నాను. మూడు వారాలు పడుతుంది. వీడియో కాల్ చేయండి.”
డాక్టర్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
సుమాకు ఫోన్ చేశాడు.
ఆమె: “టికెట్ లక్ష రూపాయలు అవుతుంది. ఇప్పుడే రావడం కుదరదు. డబ్బు పంపిస్తాను.”
నారాయణప్ప ఇవన్నీ విని చిరునవ్వు నవ్వాడు.
డైరీ చివరి పేజీ తెరిచాడు.
అందులో ఇలా ఉంది:
డయాలసిస్ — ఆపివేశాను. PAID
పిల్లలపై ఆశలు — సున్నా. PAID
జీవితం — రేపు ముగుస్తుంది. ముందుగానే PAID
కింద ఇంకో వాక్యం:
“నా మరణాన్ని నేనే రీచార్జ్ చేసుకున్నాను. నాకు ఒక మిస్డ్ కాల్ ఇవ్వడానికి కూడా ఎవరూ లేరు. అందుకే నా టాక్టైమ్ మొత్తం నేనే వాడేసుకున్నాను.”
ఆ రాత్రే నారాయణప్ప ప్రశాంతంగా కన్నుమూశాడు.
సుమాకు:
“కూతురా,
నువ్వు వందల మందికి సేవ చేస్తావు.
కానీ నీ తండ్రి డయాలసిస్ సమయంలో రాలేకపోయావు.
బాధ లేదు.
ఈ ₹500తో ఒక పూలమాల కొనిపెట్టి నా సమాధిపై వేయి.
నేను ఎదురు చూడను.
ఇప్పటికే PAID చేసి వెళ్లిపోయాను.
— నీ Prepaid Appa”
డైరీ చివరి పేజీలో ఎరుపు అక్షరాలతో ఇలా ఉంది:
“పిల్లలూ…
మీ ప్రేమ Incoming Calls Free లాంటిది.
కానీ మీరు ఒక్క Missed Call కూడా ఇవ్వలేదు.
అందుకే నేను Outgoing అయ్యాను.
Balance Zero.
Validity Over.
Number Not Reachable — Forever.”
( అందరూ అలాంటివారే అని కాదు... కానీ చాలామంది అలాంటివారే... ఎమోషన్ వేరు, ప్రాక్టికల్ ఇబ్బందులు వేరు... రెండింటికీ శృతి కలవడం లేదు..)
Share this Article