గ్రేట్ నికోబార్… దేశరక్షణ అవసరమే… కానీ ఏ మూల్యానికి..? (రెండో పార్ట్)…

.

Vamsy Krishna … దేశమంటే మనుషులేనా…. గ్రేట్ నికోబార్ – 2… ప్రభుత్వం ఇచ్చే హామీలు, ప్రాజెక్టుల ప్రారంభంలో ఇచ్చే పునరావాస ప్యాకేజీలు, సాంస్కృతిక రక్షణ హామీలు ఆ తర్వాత కాలంలో కేవలం కాగితాలకే పరిమితమయ్యాయి.

స్థానిక తెగలకు చెల్లించే నష్టపరిహారం వారి కోల్పోయిన జీవన విధానానికి, అడవితో ఉన్న శతాబ్దాల నాటి అనుబంధానికి ఏమాత్రం ప్రత్యామ్నాయం కాలేకపోయింది. ఈ చేదు నిజాల నేపథ్యంలోనే, ప్రభుత్వం ఎన్ని చట్టబద్ధమైన రక్షణలు కల్పిస్తామని చెబుతున్నా, గ్రేట్ నికోబార్ ప్రాజెక్ట్ వల్ల షోంపెన్, నికోబారీస్ ఆదివాసీల మనుగడకు ముప్పు తప్పదనే వాదన బలంగా వినిపిస్తోంది.

జరావా’ తెగ ప్రజలు అండమాన్ నికోబార్ దీవులలోని అత్యంత ప్రాచీనమైన, అరుదైన ఆదివాసీ తెగకు చెందినవారు. దాదాపు 55,000 సంవత్సరాల పైబడి అండమాన్ లోని దట్టమైన అడవులలో ప్రకృతితో మమేకమై జీవిస్తున్నారు. శతాబ్దాలుగా వేట ఆడటం, అడవి పండ్లు సేకరించడం పాత పద్ధతుల్లో చేపలు పట్టడం ద్వారానే వీరు తమ జీవనాన్ని సాగిస్తున్నారు.

బ్రిటీష్ వారి కాలంలో కానీ, ఆ తర్వాత కాలంలో కానీ వీరు ఆధునిక నాగరికతను నిరాకరిస్తూ తమ స్వయంప్రతిపత్తిని కాపాడుకుంటూ వచ్చారు. అయితే, 1970లలో భారత ప్రభుత్వం అండమాన్ దీవుల గుండా నిర్మించిన ‘అండమాన్ ట్రంక్ రోడ్డు’ (Andaman Trunk Road – ATR) జరావా తెగ చరిత్రను, వారి భవిష్యత్తును పూర్తిగా మార్చేసింది.

ఈ రోడ్డు జరావా ప్రజలు నివసించే రక్షిత అరణ్యాల ద్వారావెళ్లడం వల్ల వారి ప్రశాంతమైన జీవితంలోకి బయటి ప్రపంచపు జోక్యం ఒక్కసారిగా పెరిగిపోయింది. ప్రభుత్వం వారి హక్కులను కాపాడతామని చెప్పినప్పటికీ, ఈ రోడ్డు మార్గం వారి సంస్కృతిని తీవ్రంగా దెబ్బతీసింది. దీనివల్ల తలెత్తిన అత్యంత దారుణమైన సమస్య ‘హ్యూమన్ సఫారీలు'(HumanSafaris).

అండమాన్ వచ్చే పర్యాటకులు జరావా ప్రజలను చూడటానికి, వారితో ఫోటోలు తీయడానికి ఈ రోడ్డును ఒక వినోద యాత్రలా ఉపయోగించుకోవడం ప్రారంభించారు. కొన్ని సందర్భాలలో పర్యాటకులు బిస్కెట్లు, ఆహార పదార్ధాలు విసిరి జరావా మహిళలు, పిల్లలతో నృత్యాలు చేయించిన వీడియోలు బయటకు వచ్చి అంతర్జాతీయంగా పెద్ద వివాదాన్ని సృష్టించాయి. మనుషులను జంతు ప్రదర్శనశాలలోని జీవుల్లా చూసే ఈ సంస్కృతి జరావా ప్రజల ఆత్మగౌరవాన్ని తీవ్రంగా గాయపరిచింది.

ఈ రోడ్డు కల్పించిన రవాణా సౌకర్యం వల్ల అడవిలోకి చొరబాటుదారులు, స్మగ్లర్ల సంఖ్య పెరిగిపోయింది. జరావాలకు మాత్రమే సొంతమైన అడవి సంపదను, వారు వేటాడే జంతువులను బయటి వ్యక్తులు దొంగిలించడం మొదలుపెట్టారు. దీనికంటే ప్రమాదకరమైన విషయం ఏమిటంటే, బయటి ప్రపంచంతో పరిచయం కావడం వల్ల జరావాలకు సరికొత్త రోగాలు సంక్రమించాయి.

ఆధునిక మానవులకు సాధారణమైన తట్టు (Measles), గవదబిళ్లలు, ఫ్లూ, వివిధ రకాల అంటువ్యాధులకు తట్టుకునే రోగనిరోధక శక్తి (Immunity) ఈ ఆదివాసీలలో లేదు. 1999 మరియు 2006 లలో వచ్చిన తట్టు వ్యాధి మహమ్మారి వల్ల జరావా జనాభాలో చాలా మంది చనిపోయారు, ప్రస్తుతం వారి మొత్తం జనాభా కేవలం 400 నుండి 500 మందికి మాత్రమే పరిమితమైంది.

అంతేకాక బయటి వ్యక్తుల పరిచయం వల్ల జరావా యువతలో కొందరు పొగాకు, మద్యం ఇతర చెడు అలవాట్లకు బానిసలయ్యే పరిస్థితి ఏర్పడింది. ఇది వారి శతాబ్దాల నాటి సామాజిక జీవన నిర్మాణాన్ని కుప్పకూల్చింది. సుప్రీంకోర్టు ఈ అండమాన్ ట్రంక్ రోడ్డును మూసివేయాలని లేదా పర్యాటకుల రాకపోకలను నియంత్రించాలని ఆదేశించినప్పటికీ, స్థానిక ఆర్థిక, రాజకీయ ప్రయోజనాల కారణంగా అది పూర్తిగా అమలు కాలేదు.

జరావా తెగ ఎదుర్కొన్న ఈ చేదు అనుభవం, ఆధునిక అభివృద్ధి పేరుతో చేసే ప్రయోగాలు అంతరించిపోతున్న ఒక ప్రాచీన మానవ జాతి ఉనికిని ఎలా ప్రమాదంలోకి నెట్టగలవో ప్రపంచానికి నిరూపించింది. జరావా తెగ ప్రజల జీవితం, వారు ఎదుర్కొన్న చేదు అనుభవాల నేపథ్యంలో పెద్ద కమర్షియల్ సినిమాలు రాకపోయినప్పటికీ, అంతర్జాతీయ వ్యాప్తంగా కళ్లు తెరిపించే ఒక చిత్రం వచ్చింది.

అది ‘ఆర్గానిక్ ది జరావాస్’ (OrganicTheJarawas) అనే ఫ్రెంచ్ డాక్యుమెంటరీ చిత్రం. అలెగ్జాండర్ డెరెమ్స్, క్లైర్ బెల్వర్ట్ అనే దర్శకులు ప్రాణాలకు తెగించి, ప్రభుత్వ ఆంక్షలను దాటుకుని జరావా అడవుల్లోకి వెళ్లి ఈ చిత్రాన్ని రూపొందించారు. కేవలం పర్యాటకుల కోణంలో కాకుండా, జరావా ప్రజల స్వంత మాటల్లోనే వారి కథను ప్రపంచానికి చూపించారు.

“మేము అడవిలో సంతోషంగా ఉన్నాం, మమ్మల్ని ఇలాగే వదిలేయండి, మా అడవిని నాశనం చేయకండి” అని ఒక జరావా యువకుడు ఆవేదనగా చెప్పే మాటలు ఈ చిత్రంలో చూసేవారిని కదిలిస్తాయి. హ్యూమన్ సఫారీల వెనుక ఉన్న దారుణమైన నిజాన్ని ఈ చిత్రం అంతర్జాతీయ వేదికలపై ఎండగట్టింది.

మరో ముఖ్యమైన చిత్రం ‘వి ఆర్ జరావా’ (We are Jarawa). ఇది కూడా వారి సంస్కృతిని, అండమాన్ ట్రంక్ రోడ్డు వల్ల వారి జీవన విధానం ఎలా ప్రమాదంలో పడిందో వివరిస్తుంది. అలాగే, భారతదేశానికి చెందిన ప్రసిద్ధ డాక్యుమెంటరీ దర్శకుడు పంకజ్ రిషి కుమార్ రూపొందించిన ‘పునరావాస’ ప్రక్రియలపై డాక్యుమెంటరీలు కూడా అండమాన్ దీవుల్లోని ఆదివాసీల దుస్థితిని కళ్లకు కట్టాయి.

అయితే, ఈ నిర్ణయంలో మరొక ముఖ్యమైన కోణాన్ని కూడా మనం గమనించాలి. ప్రభుత్వం ఈ ప్రాజెక్టును కేవలం ఒక వ్యాపార దృక్పథంతో మాత్రమే కాకుండా, ‘దేశ భద్రత’ (National Security) అనే అత్యంత సున్నితమైన అంశంతో ముడిపెట్టి ముందుకు తీసుకెళ్తోంది.

హిందూ మహాసముద్రంలో పెరుగుతున్న అంతర్జాతీయ వ్యూహాత్మక సవాళ్లను ఎదుర్కోవడానికి ఈ ప్రాజెక్ట్ అవసరమనేది ప్రభుత్వ గట్టి వాదన. అభివృద్ధి వర్సెస్ పర్యావరణం (Development vs Environment) అనే ఈ చర్చ చాలా క్లిష్టమైనది.

సంపూర్ణ వ్యతిరేకత కంటే, “అభివృద్ధి జరగాలి, కానీ అది పర్యావరణాన్ని, ఆదివాసీల ఉనికిని నాశనం చేయని ప్రత్యామ్నాయ మార్గాల్లో జరగాలి” (Sustainable Development) అనే సమతుల్యమైన డిమాండ్‌ను వినిపించడం ప్రజాస్వామ్యంలో మరింత ప్రభావవంతంగా ఉంటుంది. ఆ డిమాండ్ ని బలంగా వినిపిద్దామా…. వంశీకృష్ణ